افشین خماند:
آسمان یک دل سیر گریست بر سر ما و برای فوتبال ما...اگر عصاره فوتبال ایران بشود آنچه در بازی پرسپولیس و استیل‌آذین دیدیم، باید هم به حال این فوتبال گریه کرد. دستمال اضافه خدمتتان هست؟همه دور هم جمع شدند تا یک بعد از ظهر بهاری ما را خراب کنند. همه بودند، شهریار و باتعصب و عقاب و مالدینی و عبدی پله و جادوگر و موشک و رفت و برگشت و حاجی و آبراموویچ و...خلاصه جمع جمع بود فقط جای یک چیز خالی بود: فوتبال. کسی از آن خبر دارد؟کجا بود، راستی 90 دقیقه منتظر ماندیم تا یک نشانه، یک آدرس، یک شعله، یک روزنه برای امیدواری پیدا کنیم. وای که چه انتظار بی‌حاصلی، چه فاصله خسته‌کننده‌ای دارد از اشتیاق به امید رسیدن، از خمیازه گذشتن و یاس را تجربه کردن. آیا واقعا فوتبال ما این بود که دیدیم؟ فوتبالی که تنها زیبایی آن کت و شلوارهای شیک مربیان 2تیم بود که حتی زیر شرشر باران هم چیزی رویش نپوشیدند تا ژست مربیگری‌شان خراب نشود! نه یک طرح تاکتیکی، نه یک حرکت تکنیکی، نه یک شوت، نه یک دریبل؛ فقط مصاحبه، فقط کری، فقط توهین به حریف، فقط تظاهر به رفاقت؛ خوب شد لااقل باران آمد تا لااقل بهانه‌ای باشد.... همش تقصیر باران بود وگرنه اینها آنچنان بازی می‌کردند که ال‌کلاسیکو انگشت به دهان می‌ماند... حالا خوب است که این دوستان برای بردن و برای خوب بازی کردن همه مدل انگیزه هم داشتند؛ هم انگیزه مثبت، هم انگیزه فردی، هم انگیزه تیمی، هم انگیزه شخصی. هر 2 تیم خوب می‌دانستند با پیروزی در این بازی می‌توانند به آسیا نزدیک‌تر شوند. همین مساله می‌توانست بهترین بهانه برای ساختن یک بازی خوب باشد؛ دیگر نبش قبر را کنار می‌گذاریم که به اندازه یک جنگ جهانی واژه انتقام بالای سر 2 تیم می‌چرخید. انتقام‌های کهنه و نو... از داستان آنهایی که در چشمش نگاه می‌کردند و پاس نمی‌دادند تا داستان همین هفته قبل لشکرکشی تک نفره به اردوگاه حریف. داستان آنهایی که دعوت نمی‌شدند و داستان آنهایی که به زور دعوت می‌شدند... اما در پایان بازی چه باقی ماند؟ یکی حسرت نداشتن بازیکن 38 ساله‌اش را خورد و دیگری هم بیشتر ترجیح می‌داد درباره دسته گل نبردن توضیح دهد تا گل نزدن. ظاهرا اینجا حساس کردن یک مسابقه یعنی ذبح کردن آن. همین بازی پرسپولیس – استیل‌آذین در دور رفت به مراتب تماشایی‌تر بود؛ همان وقتی که همه با همه رفیق بودند و هیچکس جز علی کریمی برای خوب بازی کردن انگیزه نداشت. همان روز که تا دقیقه 30 مسابقه روبوسی‌ها ادامه داشت و برای بیرون بردن گل‌ها کامیون لازم بود. آن روز فوتبال بهتری هم دیدیم اما در بازی برگشت... .