کاظم برآبادی:
سرقت سریالی مجسمه‌های پایتخت هم کم‌کم دارد عادی می‌شود. از آن روزی که نخستین پایه مجسمه در تهران، صاحب برنزی خودش را از دست داد تا امروز که دزد یا دزدان محترم(!) حتی به تندیس‌های سیمانی هم رحم نمی‌کنند و بعید نیست که از فردا بیفتند دنبال جدول‌های سیمانی کنار خیابان، پایتخت‌نشینان پذیرفته‌اند که «شهر در امن و امان کامل است» چرا که نهادهای مسؤول انگار دست روی دست گذاشته‌اند تا این پایتخت دود و ترافیک از همین چند مجسمه ساده و فراموش شده هم خالی شود. در این بلبشو هم طبیعتا نباید جای تعجب داشته باشد که شهرداری بیاید یازدهمین مجسمه را از پایه آن بکند و ببرد برای شست‌وشو و مرمت! البته در این میان خشنودی تهرانی‌ها بیشتر به این خاطر است که چنین روش جذاب در مرمت و شست‌وشوی تندیس‌ها را شهرداری درباره برج آزادی و احتمالا برج میلاد به کار نبرده و الا بعید نیست که آنها هم، یک روز همین طوری دزدیده شوند، همچنانکه سرستون‌های هزار کیلویی تخت‌جمشید سال‌هاست برای مرمت و شست‌وشو از کاخ آپادانا برده شده و البته قرار نیست به این زودی‌ها بازگردانده شوند! در این میان مسؤولان پلیس و شهرداری به جای قیچی کردن نوار دزدی‌های پشت سر هم مجسمه‌ها، مدام با این و آن رسانه گفت‌وگو می‌کنند و در گفته‌هایشان بیش از هر چیز به تعریف قابلیت‌های دزدان می‌پردازند؛ قابلیت‌هایی چون عادی نبودن، هنری بودن و برنامه داشتن! انگار که مردم هنوز پس از 5 هفته‌ای که از سرقت مجسمه‌ها می‌گذرد، نفهمیده‌اند دزدها فرهیختگانی (!) هستند که نه برای فواید اقتصادی که برای انجام امور شبه‌فرهنگی، تاریخ به تجسم درآمده ایران را از سطح شهر جمع‌آوری می‌کنند آن هم نه در تاریکی شب که در روشنایی روز! آیا کسی می‌داند که مجسمه مادر و فرزند میدان صنعت تقریبا 400کیلوگرم وزن داشت یا نیم‌تنه استاد معین، مجسمه‌ای 140کیلوگرمی بوده که بر پایه حداقل یک متری نصب شده است؟ آیا یک تیم دزدی در لباس مردم عادی می‌تواند در روز روشن چنین وزنه‌های سنگینی را ببرد و مردم هم بویی نبرند؟ البته شهردار تهران دیروز خبر داده که مجموعه تحت نظارتش به نیروی انتظامی شکایت کرده و «تا زمان روشن شدن موضوع همکاری‌های لازم را با نیروی انتظامی انجام خواهیم داد». محمدباقر قالیباف حتی درباره انگیزه‌های این سرقت هم گفته است: «در مواقعی سرقت‌هایی از گاردریل‌ها و دریچه‌های فاضلاب انجام می‌شود که این نوع سرقت‌ها کاملا اقتصادی است و ممکن است سرقت مجسمه‌ها نیز اقتصادی باشد، البته شاید عمیق‌تر باشد که مشخص کردن این موضوع وظیفه پلیس است». وی در پاسخ به اینکه شهرداری برای پیشگیری از چنین سرقت‌هایی چه برنامه‌ای دارد، گفت: «بنا نیست شهرداری مسؤولیت امنیت را هم برعهده بگیرد ولی ما در برقراری امنیت با نیروی انتظامی همکاری خواهیم کرد و باید در مواردی نگهبان‌های محلات و پارک‌ها حساسیت بیشتری داشته باشند». نگاهی به حدس‌هایی که قالیباف و همکارانش در مجموعه شهرداری درباره این سرقت‌ها زده‌اند یادآور روزهایی است که همین افراد در مجموعه نیروی انتظامی فعالیت می‌کردند و به نظر می‌رسد این افراد هم دلشان برای دزد و پلیس‌بازی تنگ شده اما در این میان دست‌ساخته‌هاي افرادی چون شهریار ضرابی، شعله هژیر ابراهیمی، فاطمه امدادیان، حمید شانس و استاد قهاری نباید اسباب‌بازی این بازی خطرناک و آزاردهنده باشد! بازی دزد و پلیس که سرانجام آن چیزی جز القای ناامنی در پایتخت به تهرانی‌ها نیست. راستی کسی از شهروندان تهرانی تا دیروز می‌دانست پایتخت چند مجسمه دارد و اینکه شهرداری چقدر برای نصب تندیس، سردیس و افتتاح «دیس»ها از مفاخر ایرانی و اسلامی هزینه و تلاش
کرده است؟!