اندی راکس بورو:
در میان هزاران بازیکن و مربی فوتبال که از ابتدای پیدایش این ورزش در خاستگاه آن یعنی اروپا ظهور یافته‌اند تنها 4مرد هستند که در هر دو عرصه بازیگری و مربیگری موفق به کسب قهرمانی باشگاه‌های اروپا شده‌اند؛ یوهان کرویف، میگل مونوز، جووانی تراپاتونی و کارلو آنچلوتی. در میان این 4 نفر کرویف اما جایگاهی خاص دارد. او در دوران بازی به عنوان یک نابغه در عالم تکنیک فوتبال شناخته می‌شد و پس از آن در دوران مربیگری نیز به‌عنوان یک فیلسوف فوتبال مطرح شد. نظریه کرویف درباره بازی فوتبال افسانه‌ای است: «فوتبال را باید در همه اوقات زیبا و دیدنی بازی کرد. شما باید همواره از شیوه‌های تهاجمی استفاده کنید و صحنه بازی باید صحنه‌ای تماشایی و دیدنی باشد.» این مثال آشکاری از افکار عمیق کرویف در فوتبال است.
دیگر متفکر مشهور و بزرگ فوتبال کارلوس آلبرتو پریراست. هر چند او در مقام بازیکن چندان مطرح نشد اما در عرصه مربیگری توانست برزیل را به قهرمانی جام‌جهانی ۱۹۹۴ برساند. پس از قهرمانی در سال ۱۹۹۴ بود که پریرا گوشه‌ای از تفکراتش را درباره فوتبال در این جمله بیان کرد:«در فوتبال برزیل ما به 3 اصل ایمان داریم؛ ابتکار عمل و خلاقیت، حفظ توپ و لذت بردن از بازی.» دیدگاه پریرا چکیده‌ای از فوتبال ملقب به سامباست. در واقع پریرا و کرویف هر 2 از مظاهر تکنیکی فوتبال هستند و هر 2 تصویر عمیق و آشکاری از زوایای مختلف فوتبال دارند. هر 2 می‌دانند که پای چه چیزی ایستاده‌اند و به چه چیزی ایمان و اعتقاد دارند. البته این را هم باید گفت که این 2 تنها افرادی نیستند که نسبت به فوتبال درک عمیقی دارند. امروز استفاده و تأثیرپذیری از آموخته‌های کشورهای دیگر در فوتبال پدیده‌ای کاملاً طبیعی و عادی تلقی می‌شود. مربیان خارجی با سرعت بیشتری در فوتبال کشورهای دیگر انطباق می‌یابند، به طور مثال تأثیر فوتبال انگلستان بر کشورهای اسکاندیناوی کاملاً آشکار است و شیوه فوتبال آلمان نیز در بعضی کشورهای شرق اروپا به چشم می‌خورد. با این اوصاف امروزه اتحادیه‌های ملی فوتبال یا فدراسیون‌ها کار سختی را در به دست آوردن روش‌های کاملاً خودساخته دارند. البته کانون‌های مربیگری ملی در کشورها نیز از این قاعده مستثنا نیستند. آنها در عین حال که باید به قواعد و اصول سنتی مربیگری فوتبال کشورشان احترام بگذارند، باید روش‌هایی را نیز بیابند که از تجربه‌های دیگر متفکران فوتبال در دیگر سرزمین‌ها استفاده شود. در واقع این روزها به دست آوردن روش‌های پیشرفت در فوتبال و جسارت استفاده از آنها مهم‌تر از منابع آن است. به نظر می‌رسد مربی بدون فلسفه در فوتبال، مثل کوهنوردی است که جهت‌یاب ندارد؛ کوهنوردی که در کوه‌ها حتماً گم خواهد شد. به همین دلیل فکر می‌کنم مربیان موفق کسانی هستند که روی حرف‌ها و اندیشه‌هایشان ایستادگی می‌کنند، مثل فاتح تریم که می‌گوید:«من هرگز فلسفه جاری در ذهنم درباره فوتبال را تغییر نخواهم داد.» در واقع بسیاری از دیدگاه‌های فلسفی فوتبال منحصر به فرد هستند مثل دیدگاه هلندی‌ها بویژه یوهان کرویف. فلسفه کرویف برگرفته از آرا، دیدگاه‌های شخصی و تجربیات منحصر به فرد او است. کرویف می‌گوید:«بازی ساده اغلب زیباترین نوع بازی در فوتبال است.» چه کسی می‌تواند مخالف این نظریه باشد؟!