رضا شکیبایی
اکنون پس از گذشت ماه‌ها از همه آنچه که می‌توان به آن سنگ تمام گذاشتن اصلاح‌طلبان در «همه نوع» قانون‌شکنی اطلاق کرد، این جماعت مدعی‌اند توصیف عملکردشان در قبل و بعد از انتخابات 22 خرداد به «براندازی نرم» یا «براندازی مخملي» یک اتهام واهی است. البته دیوارحاشا بلند است و اگر کسانی بتوانند زیر بار عددی به بزرگی 25 میلیون رای نروند و مدعی دروغ بزرگی به نام «تقلب» شوند (عدد این دروغ 11 میلیون رای است!) می‌توانند همه چیز را منکر باشند. این روزها حتی بعد از افتادن تشت رسوایی دروغ بزرگ از بام اصلاحات و به تبع آن شکست لشکرکشی‌های خیابانی، شکست دعوت به نافرمانی مدنی و اعتصاب و ناکامی‌های دیگر، با کمال تعجب شاهدیم که آقای خاتمی، رئیس بنیاد باران و برخی افراد منظومه دروغ بزرگ، همچون عباس عبدی و دیگران و بازوهای رسانه‌ای منظومه در اظهارنظرهایی می‌گویند: «با آمدن به خیابان وقتی روی آن کنترلی نباشد، مخالفیم» و «وقتی با آمدن توی خیابان موافقیم که رهبری صددرصد شناخته شده و مشخص و صاحب‌نفوذ داشته باشد که همه از او حرف بشنوند». این سخن یعنی اگر بتوانیم یک رهبر درست و درمان برای این به اصطلاح جنبش جور کنیم، ترغیب مردم به حضور غیرقانونی در خیابان نه‌تنها بد نیست که لازم هم هست! اما برای چه و ادعا چیست؟ مدعی‌اند که مردم را برای «اعتراض» به خیابان می‌آوریم. اعتراض به چه؟ به تقلب در انتخابات؟ خیر، به این سؤال هیچگاه پاسخ روشن نمی‌دهند، می‌گویند برای «اعتراض». اعتراض به چه؟ اعتراض برای اعتراض؟! خیر، اعتراض برای فشار به نظام؛که نظام چه کند؟ مثلا نظام بی‌خیال پیگیری حقوقی ادعای تقلب شود؛ و شما ناگفته بخوانید که می‌گویند اگر زورمان رسید، مدیریت کشور را مختل می‌کنیم، انتخابات ابطال شود (این یکی را قبلا هم گفته بودند) و....
انتخابات برای چه ابطال شود؟ برای تقلبی که انجام نشده؟ برای یک حد نصاب استثنایی رای رئیس جمهور منتخب؟... اگر به روش سقراط دنباله سؤالات را بگیریم و عملکرد اصلاح‌طلبان در 8 ماه اخیر را جمع‌بندی کنیم
به 4 دستور‌العمل می‌رسیم:
1- قانون‌شکنی 2- دعوت به قانون‌شکنی 3- استمرار قانون‌شکنی 4- اصرار بر قانون‌شکنی.
سؤال اینجاست، تفاوت نتیجه این مشی سیاسی با براندازی چیست؟ آیا این همان فرآیندی نیست که در نهایت مقصود آن منفعل کردن حاکمیت، کسب قدرت به زور قانون‌شکنی و در نهایت براندازی نرم باشد؟
برنامه‌ریزی‌‌هایی که از سال قبل از انتخابات بر مساله تقلب و القای آن در شبکه هواداران یک کاندیدا صورت گرفت در کنار سخنرانی‌های بودار برخی شخصیت‌های سیاسی، سپس اعلام پیروزی در روز انتخابات و کنفرانس خبری اعلام پیروزی قبل از شمارش آرا توسط کاندیدای شکست‌خورده و اعلام تقلب گسترده در صبح بعد از انتخابات و دعوت مردم به حضور غیرقانونی در خیابان، آغاز آشوب‌ها از ظهر روز بعد از انتخابات، رادیکالی کردن فضا با بیانیه‌های خشن و ساختارشکن و استارت سیکل خشونت - نفرت و... همه و همه تعریفی غیر از «کسب قدرت به زور قانون‌شکنی و منفعل کردن حاکمیت» ندارد. اما با گذشت ماه‌ها و شکست همه این پروژه‌ها، آقای «یا من می‌آیم یا میرحسین» که نقش مهمی در حوادث بعد از انتخابات داشته، مدعی می‌شود که براندازی نرم، تهمتی است که به اصلاح‌طلبان زده می‌شود و نامه می‌نویسد و ضمن اعلام برائت از رفتارهای آن دو کاندیدای قانون‌شکن خردگریز، اعلام می‌دارد که ما علاقه به حضور در چارچوب‌های نظام زیر سایه ولایت فقیه داریم!این دروغ شاخدار را چگونه می‌توان باور کرد وقتی که همین فرد در روزهای اخیر، حضور در خیابان را بدون داشتن رهبری مشخص نادرست می‌داند. او هیچ جا نمی‌گوید که فراخوان غیرقانونی و حضور غیرقانونی عملی محکوم است چون عملا به معنای نپذیرفتن همه ساز و کارهای قانونی و تمکین نکردن به همه چارچوب‌هایی است که نظام جمهوری اسلامی ترسیم کرده است؛ بلکه می‌گوید این حضور خیابانی نتیجه نمی‌دهد چون رهبری کاریزماتیک ندارد. او در این اعتراف به صراحت می‌گوید، اگر معترضان و کسانی که دروغ تقلب را باور کرده بودند یک رهبر درست و درمان می‌داشتند آن وقت باید حضور خیابانی را غنیمت می‌شمردیم و الخ.آیا این اعتراف واضح بر تمایل و اصرار به قانون‌شکنی و بیان شرایطی برای استمرار قانون‌شکنی (داشتن رهبر واحد کاریزماتیک که شاید منظور خاتمی از آن رهبر به جای موسوی، خودش است) همان آغاز اولین حلقه فرآیند براندازی نرم نیست؟البته اعتماد به نفس آقای خاتمی ستودنی است؛ هم در فرآیند استمرار و اصرار بر قانون‌شکنی مشارکت می‌کند و هم از نظام جمهوری اسلامی می‌خواهد که او را درون چارچوب بپذیرد و براندازی را یک تهمت و جفای بزرگ به اصلاح‌طلبان می‌داند! واقعا باید به اعتماد به نفس کبک‌هایی که سر در برف فرو کرده‌اند آفرین گفت.
آقای خاتمی! سرت را از برف بیرون بیاور، ما تو را خیلی وقت است دیده‌ایم!