عملیاتی که شبانگاه 20 ژانویه در دوبی جایی که بزرگ‌ترین منطقه آزاد تجاری و شریک اول تجاری اروپا و آمریکا شناخته می‌شود و به شهادت یکی از بنیانگذاران حماس منجر شد پای بسیاری از دولت‌ها را در جرم «تروریسم دولتی» گرفتار کرده است. چندی پیش یکی از رهبران بلندپایه حماس به طرز مشکوکی جان باخت. در ابتدا نتیجه تحقیقات نشان دهنده این بود که وی به مرگ طبیعی جان باخته است. اما پس از اندکی مشخص شد که وی به شهادت رسیده است. محمود عبدالروف، مشهور به مبحوح، در هتلی در دوبی ترور شد تا انگشت اتهام به سمت موساد نشانه گرفته شود. تمام قرینه‌هایی که در بدو تحقیقات کشف شد حکایت از آن داشت که این رهبر حماس توسط جوخه‌های ترور رژیم صهیونیستی به شهادت رسیده است. شهید مبحوح، از اعضایی بود که مسؤولیت تهیه سلاح برای حماس را برعهده داشت. وی که نقشی بسزا در تشکیل گردان‌های القسام، شاخه نظامی حماس داشت، برای دفاع از مردم فلسطین سلاح تهیه می‌کرد. موفقیت وی در انجام این وظیفه سبب شده بود وی در فهرست جوخه‌های ترور رژیم صهیونیستی جای بگیرد اما این نخستین‌باری نبود که اسرائیل اعضای حماس را که وظیفه تهیه سلاح برای مقاومت را داشتند، ترور می‌کرد. اولین مسؤول امور تسلیحاتی قبلا در دمشق ترور شد. وی عزالدین الشیخ خلیل نام داشت و از اهالی غزه بود. اما ترور این رهبر حماس و افشای انجام اقدام مذکور توسط صهیونیست‌ها، در حال حاضر فشارهای زیادی را بر این رژیم وارد کرده است؛ فشارهایی که از داخل و خارج بر موساد وارد می‌شود به حدی است که حتی مئیر داگان، رئیس موساد را تا مرز استعفا پیش برده است. اهداف موساد از ترور
با این وجود به نظر می‌رسد اسرائیل اهداف گسترده‌ای را از ترور رهبر حماس دنبال می‌کرده است. اسرائیل از طریق ترور شهید محمود مبحوح تلاش داشت، اعتماد مردم به سرویس‌های امنیتی موساد و اعتماد آنان به قدرت بازدارندگی این سازمان را به آن بازگرداند زیرا سطح چنین اعتمادی در سال‌های اخیر بشدت کاهش یافته بود و تل‌آویو نیز در برابر ناکامی‌های این سازمان بهای سنگینی را پرداخت کرده است. بدون تردید یکی از بزرگ‌ترین گاف‌های سازمان امنیتی اسرائیل عدم داشتن اطلاعات صحیح از قدرت نظامی حزب‌الله در جریان جنگ 33 روزه بود که این موضوع سبب شد، رژیم صهیونیستی در جریان جنگ جولای شکست سنگینی را از مقاومت لبنان پذیرا شود. نمونه دیگر، شکست موساد در کشف و خنثی‌سازی 2 عملیاتی که در تاریخ 28/11/2002 علیه اسرائیل در مومباسای کنیا به اجرا درآمد که به کشته شدن تعداد زیادی از صهیونیست‌ها منجر شد. مورد دیگر شکست موساد در حمایت از مزدورانش در بسیاری از کشورهای جهان از جمله در ایران و لبنان بوده است. چرا که طی سال‌های اخیر بسیاری از جاسوس‌های موساد در این کشورها شناسایی و دستگیر شده‌اند که این مسأله ضربه سنگینی به سیستم امنیتی اسرائیل وارد ساخت. موضوع دیگر که حیثیت موساد و دیگر نهادهای اطلاعاتی اسرائیل را بر باد داد، عملیات رضوان بود که طی این عملیات حزب‌الله شکست سنگین دیگری را به اسرائیل تحمیل کرد. در قالب عملیات رضوان قرار بود اسرای حزب‌الله ازجمله سمیر قنطار با 2 سرباز اسرائیلی که پیش از جنگ 33 روزه دستگیر شده بودند، معاوضه شوند. با این حال موساد اطلاعی نداشت که این 2 سرباز کشته شده یا زندانی هستند و تا لحظه انجام عملیات هم به این موضوع پی نبرد و در نهایت اسرای حزب‌الله را با جنازه 2 سرباز اسرائیلی مبادله کرد. این موضوع شکستی بسیار سنگین برای اسرائیل محسوب می‌شد چرا که دستگاه‌های اطلاعاتی این رژیم نتوانستند پی ببرند که 2 سربازشان زندانی هستند یا کشته شده‌اند.
ناکامی دیگر موساد شکست در شناسایی محل اختفای گلعاد شالیت، سرباز ربوده شده اسرائیل بوده است. این سرباز اسرائیلی چندین سال است که توسط یکی از گروه‌های مقاومت فلسطین ربوده شده است و حماس اعلام آمادگی کرده در صورتی که اسرائیل شرایط فلسطینیان را برای تبادل اسرا بپذیرد، زمینه آزادی این سرباز در بند مقاومت را فراهم آورد. همچنین موساد در بسیاری از عملیات‌های آشکار و نهان دیگر هم شکست را تجربه کرده است که آخرین آنها ناکامی در ترور اسامه حمدان، نماینده جنبش حماس در لبنان و عضو دفتر سیاسی این جنبش بوده است. تمام این شکست‌ها سبب بی‌اعتمادی صهیونیست‌ها به تشکیلات امنیتی این رژیم شده بود. از این رو آنها تلاش داشتند با اجرایی کردن یک عملیات ترور تا حدی حیثیت از دست رفته خود را بازیابند. هدف دیگر به واقع یک هدف شخصی از جانب نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی است. وی که پیش از این باناکامی بزرگی مواجه شده بود، با صدور مستقیم دستور این ترور تلاش کرد این ناکامی و شکست را جبران کند. بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل با بهره‌برداری از این ترور می‌خواهد موفقیت امنیتی مهم و پیچیده‌ای را در برابر شکست موساد در دوران مسؤولیت نخست‌وزیری وی در سال 1997 در کارنامه خود ثبت کند و بر آن سرپوش بگذارد. در آن سال موساد در ترور خالد مشعل در اردن ناکام ماند و مجبور شد بهای سنگینی را نیز بپردازد و در ازای آزادی جاسوسان و مزدوران خود که در اردن به دام جنبش حماس گرفتار شده بودند، مجبور شد شیخ احمد یاسین، رهبر جنبش حماس را نیز آزاد کند. از آن موعد به بعد نتانیاهو به دنبال فرصتی بوده است تا بر این ناکامی بزرگ خود سرپوش بگذارد. اما هدف دیگر اسرائیل به صورت مستقیم با حماس در ارتباط است. اسرائیل با ترور شهید محمود مبحوح می‌خواهد جنبش حماس را بیشتر تحت فشار قرار دهد تا سطح خواسته‌های خود را درباره پرونده طرح مبادله اسرا و طرح سازش کاهش دهد و این رژیم با این ترور می‌خواهد این پیام را به گوش رهبران خارج از فلسطین حماس برساند که موساد هرگاه بخواهد می‌تواند آنان را حتی در مخفیگاه‌های خود مورد حمله قرار دهد. اسرائیل همچنین با این اقدام خود می‌خواهد جنبش حماس را تحریک کند تا انتقام خون شهید مبحوح را در خارج از سرزمین‌های اشغالی بگیرد و حماس را در برابر افکار عمومی بین‌المللی و از ناحیه دولت‌ها و ملت‌ها متهم سازد؛ طرف‌هایی که هر روز تلاش می‌کنند تا روابط خود را با حماس گسترش دهند و اکنون آنان این تصور را از حماس دارند که این جنبش با اشغالگران می‌جنگد و امنیت بین‌المللی را به بازیچه نمی‌گیرد. در حال حاضر اسرائیل از جانب گزارش گلدستون بشدت تحت فشار قرار دارد. میزان فشارها بر اسرائیل به حدی است که حتی انگلیس هم به عنوان متحد استراتژیک این رژیم به آخرین قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل درباره گزارش گلدستون رأی مثبت داده است. در صورتی که حماس دست به اقدامی انتقامجویانه بزند، اسرائیل می‌تواند با استفاده از سیاست نخ‌نمای همیشگی خود یعنی مظلوم نمایی تا حد زیادی فشارهای موجود را بکاهد.چرا دوبی؟
بدون تردید انتخاب دوبی به عنوان محل جنایت اتفاقی و تصادفی نبوده است. اسرائیل از این طریق می‌خواهد به دولت امارات متحده عربی این پیام را برساند اگر این دولت مایل است که از امنیت و آرامش برخوردار شود باید مسیر صلح با اسرائیل را طی کند و با این رژیم روابط عادی برقرار کند. امارات متحده اخیرا میزبان کنفرانس بین‌المللی درباره انرژی جدید بوده است. این کنفرانس «ارینا» نام داشت و در ابوظبی برگزار شد و وزیر امور زیربنایی اسرائیل عوزی لاندو در آن مشارکت داشت. این اقدام همچنین پیامی به ایران کشور همجوار امارات بود که این رژیم می‌خواهد از این طریق به ایران یادآور شود که اسرائیل با تمام توان خود در منطقه خلیج فارس حضور دارد و هر لحظه برای حمله آماده است. از طرف دیگر از آنجا که امارات تلاش دارد خود را به عنوان کشوری توریستی مطرح کند و بدین منظور حتی برای بسیاری از کشورها این مجوز را صادر کرده است که بدون روادید به این کشور سفر کنند، بالطبع امارات محل خوبی برای ترور محسوب می‌شود. به واقع اخباری که هر از گاهی از امارات منتشر می‌شود نشان می‌دهد این کشور به مأمن تروریست‌های و گروه‌های مافیایی بدل شده است و این گروه‌ها با سوءاستفاده از آزادی موجود در این کشور به هر اقدامی دست می‌زنند. جای پای اروپا در ترور مبحوح
علاوه بر رژیم صهیونیستی پای بازیگرهای دیگری هم به ترور مبحوح باز شده است. علاوه بر امارات که به واسطه رخ دادن این ترور در دوبی تحت فشار است، تشکیلات خودگردان و برخی از کشورهای اروپایی هم به واسطه همکاری با موساد در انجام این ترور در مظان اتهام قرار دارند. تشکیلات خودگردان که مدت‌هاست همکاری‌های امنیتی تنگاتنگی با صهیونیست‌ها دارد و دست داشتن این تشکیلات در ترور مبحوح کاملا محتمل است. بویژه که 2 نفر از متهمان از مأموران امنیتی سابق تشکیلات خودگردان هستند. اما مهم‌تر از حضورتشکیلات خودگردان در این ترور، نقش کشورهای اروپایی در ترور رهبر حماس است. مطابق اطلاعاتی که پلیس دوبی منتشر کرده، 26 نفر متهم به شرکت در این ترور هستند که این افراد از پاسپورت‌های برخی از کشورهای اروپایی نظیر انگلیس، آلمان، فرانسه و ایرلند استفاده کرده‌اند. این رخداد کشورهای مذکور را بشدت تحت فشار قرار داده است. حتی گفته می‌شود تروریست‌هایی که در ترور عماد مغنیه، رهبر ارشد حزب‌الله لبنان هم نقش داشتند از پاسپورت‌های اروپایی بهره برده‌اند. روزنامه انگلیسی ایندیپندنت چندی پیش با افشای این خبر اعلام کرد که همکاری اروپایی‌ها با سازمان‌های امنیتی اسرائیل سابقه‌ای بسیار طولانی دارد. افزون بر این کشورهایی نظر انگلیس که خود رژیم نامشروع صهیونیستی را خلق کرده‌اند، همکاری با این رژیم را وظیفه خویش می‌پندارند. هیچ تردیدی وجود ندارد که رژیم صهیونیستی پس از انتشار بیانیه بالفور شکل گرفت. به دنبال انتشار بیانیه بالفور در سال 1917میلادی، فلسطین از سال 1918 تا 1948 به قیموميت انگلستان درآمد. در این مدت مقدمات لازم برای ایجاد وطنی ملی برای یهودیان در فلسطین فراهم شد و در دسته‌های یکهزار نفری وارد فلسطین شدند و تعداد آنها از حدود 20 هزار نفر در نیمه قرن نوزدهم به 5/62 هزار نفر تا زمان آغاز قیموميت انگلستان بر فلسطین رسید. همچنین این رقم تا پایان قیموميت انگلیس بر فلسطین در سال 1948 تا سقف 650 هزار نفر افزایش یافت و میزان یهودیان نسبت به کل جمعیت فلسطین از 2/8 درصد در سال 1919 به 5/31 درصد در 15/5/1948میلادی رسید. با توجه به همین قرائن و دلایل است که بسیاری از ناظران این کشورها را دخیل و همکار موساد و دیگر نهادهای امنیتی اسرائیل می‌دانند و نام مهم‌ترین حادثه تروریستی سال را به این واقعه داده‌اند. حجم رسوایی کشورهای اروپایی در این ماجرا به حدی است که پروژه ترور شهید مبحوح به دوبی گیت موسوم شده است. با آنکه به نظر می‌آید اماراتی‌ها با انتشار فیلم چند و چون ورود تروریست‌های موساد به هتل بزرگ البستان همه ابعاد این ماجرا را فاش کرده‌اند اما هنوز باید در انتظار افشای پرده‌های دیگری از حقایق نهفته در این ماجرا نشست. برای خلاصی از بحرانی که تل‌آویو برای اروپا ایجاد کرده است اکنون دیدگاه‌های مختلفی در محافل اروپا مطرح شده است. پس از ماجرای غزه این دومین بحرانی است که گریبان غرب را می‌گیرد. رسوایی جاسوسی در دوبی چیزی نیست که به آسانی آثار آن از دامن اروپا پاک شود. دستور کار آماده‌ای در محافل اروپایی برای برخورد و تنبیه رژیم صهیونیستی آماده است. این دستور کار را محافل حقوق بشری و فعالان صلح و سازمان‌های ضد نژادپرستی از قبل تدوین کرده و برای پارلمان‌ها و دولت‌های اروپایی ارسال داشته‌اند اما دولت‌های اروپایی بویژه 3 کشور آلمان، فرانسه و انگلیس تاکنون از اجرای این مکانیسم تنبیهی خودداری کرده و فقط به اظهار نگرانی، گلایه و توصیه‌های دیپلماتیک بسنده کرده‌اند. این ساز وکارهای تنبیهی مجموعه‌ای از اقدامات از پیگرد قضایی مقام‌های اسرائیل توسط محاکم اروپایی تا تحریم بخش‌هایی از داد و ستد تجاری و سیاسی را شامل می‌شود. در انگلیس صدای تحریم‌خواهی قوی‌تر از دیگر کشورهای اروپایی است به گونه‌ای که دولت سایه این کشور و جو سوئینسون از مقام‌های ارشد وزیر خارجه دولت سایه این کشور می‌گوید تداوم این سطح از روابط بین اتحادیه اروپا و اسرائیل در این شرایط یک اقدام بی‌معناست و کاهش سطح روابط بین اتحادیه اروپا و اسرائیل خود می‌تواند به معنای نشان دادن علامت قوی‌ای به اسرائیل باشد. او تاکید می‌کند: تعلیق گسترش توافقنامه روابط بین اتحادیه اروپا و اسرائیل نیز می‌تواند یک روش برای اعمال فشار روی اسرائیل باشد. سوئینسون نیز مانند بسیاری از کارشناسان اروپا بر این باور است که اهمال سیستماتیک اروپا مقابل یکه‌‌تازی و خودسری‌های تل آویو، وضع را به این درجه از وخامت رسانده است. به باور او اگر سیاستمداران اروپا بویژه انگلیس درباره عملکرد ضد انسانی اسرائیل در غزه واکنش متناسب و قاطع نشان می‌دادند راه برای سوء‌استفاده‌های بعدی تل‌آویو بسته می‌شد. من معتقدم ما باید برای کمک به پایان بحران به اقدامی بیش از بیان لغات دست بزنیم، در واقع ما به عمل کردن نیاز داریم زیرا به طور وضوح این وضع غیرقابل قبول است. آنچه روشن است دیگر سکوت در برابر جنایات اسرائیل برای دولت‌های اروپایی سخت‌تر خواهد شد. سوالی که بعد از جنگ غزه ذهن اروپایی‌ها را در برگرفت مبنی بر اینکه تا کجا غرب باید تاوان قانون‌شکنی تل‌آویو را بپردازد، اکنون با ابعادی تازه مطرح شده است. جانبداری از اسرائیل چه سودی را برای انگلیس و دیگر دولت‌های اروپایی دربر دارد. بدون شک اندیشه امثال میلیبند این نیست که جایگاه اسرائیل در سیاست خارجی اروپا آسیب ببیند. آنها همچنان تل‌آویو را شریک مهمی برای اتحادیه اروپا می‌دانند اما اعتماد افکار عمومی غرب به این شریک با این حادثه دچار تزلزل بزرگی خواهد شد.