مهدي طاهرخاني
1- ثمره استیصال سرخابی‌ها را پیش از این بارها دیده‌ایم؛ شب‌هایی که آنها باخته‌اند و صبح روز بعدش هواداران پرتعدادشان تنها ثانیه‌ای مقابل پیشخوان روزنامه فروشی‌ها مکث کردند سپس با خواندن تیترهایی که غالبا با شمشیر از نیام بر آمده به جان استقلال و پرسپولیس افتاده بودند به سرعت از مقابل کیوسک رد شدند. ویروس بی‌اعتنایی حتی به جان سکوها هم سرایت کرد و دست آخر دیدیم که تنها 5 هزار هوادار برای این 2 تیم در ورزشگاه یکصد هزار نفری آزادی جمع شدند. ثمره بد بودن سرخابی‌ها را پیش از این دیده ایم؛ زمانی که تیم ملی‌مان
پر شده بود از بازیکنان تیم‌هایی که در بهترین حالت تنها 5 هزار هوادار به استقبال بازی‌های باشگاهی‌شان می‌آمد و وقتی قرار بود در بازی بزرگ تیم ملی آنها مقابل یکصد هزار هوادار بازی کنند، آن وقت ساق هایشان می‌لرزید. هنوز مصاف ایران و عربستان خاطرتان مانده؟ همان شبی که فاتحه فوتبال ما بعد از قبول شکست برابر سعودی‌ها خوانده شد و ما ماندیم و دوری از مهم‌ترین آوردگاه جهانی فوتبال، اقتصاد و هزار تا منفعت دیگر.
2- پرسپولیس بعد از سال‌ها 7 بازی متوالی را می‌برد و استقلال پس از حذف از جام حذفی با پیروزی ارزشمند برابر استقلال اهواز به هوادارانش پیغام می‌دهد ما هنوز زنده‌ایم و شما سر افراز. دیگر مکث‌های کنار کیوسک با دلخوری و عبور زودگذر نیست، حتی اگر اهل روزنامه خواندن هم نباشند با دیدن عکس شادی گل و تیتر پیروزی سرخابی‌ها این وسوسه به سراغ‌شان می‌آید که به جرگه روزنامه بگیرها بپیوندند. وقتی وارد مترو می‌شوی محال ممکن است در لابه‌لای جمعیت از اقتدار تیم‌های بزرگ پایتخت چیزی نشنوی، آخر اینجا در قلب تهران در قلب تپنده اقتصاد، سیاست و ورزش، هیچکس به سرخابی‌ها بی‌توجه نیست آنها یا از تبار سرخند یا از قماش آبی. حکایتی که مو به موی آن را می‌توانید در هر شهر دیگری جست‌وجو کنید از همان اصفهان که اینک طلایه‌دار فوتبال ماست تا شیراز، مشهد و گیلان. البته این روزها تبریز حال و هوای دیگری دارد که آن را می‌توانید بگذارید به حساب دوری8 ساله‌شان از لیگ برتر و هیجان بی‌انتهای آذری‌ها. آخر آن روزی که تراکتور در نخستین دوره لیگ برتر، جام سقوط را نوشید در بهترین حالت ممکن هم یک سوم جمعیت امروزی‌اش از آنها استقبال نمی‌کردند. نمی‌توان این فرضیه را خلق کرد که این هواداران آن روز طرفدار تراکتورسازی نبودند چرا آنها بودند اما قدر تیم محبوب‌شان را نمی‌دانستند و این دوری بلند مدت لازم بود تا حالا با فریاد تراکتور،نوای بودن‌شان را سر دهند.
3-تیم ملی با بهترین مهره‌های فوتبال ایران و در بهترین حالت تنها 15 هزار هوادار، آن هم بدون
بلیت فروشی به آزادی می‌کشاند اما پرسپولیس قادر است برابر فولاد بیش از نیمی از سکوهای ورزشگاه را به رنگ سرخ در بیاورد بنابراین به نفع فوتبال و متولیان آن است که پرسپولیس همچنان«پرسپولیس» باشد و استقلال همان تیمی که برابر استیل آذین از عیار و موجودیت فوتبال ما دفاع می‌کند.
4- «ما» ثمره خوب بودن آنها را می‌بینیم و از این اقتدار منتفع می‌شویم. این«ما» مجموعه‌ای است که در دل آن از صاحب روزنامه ورزشی جا می‌گیرد تا خبرنگار، تیمدار، متولی ورزشگاه، سازمان حمل و نقل و در نهایت تخمه فروش سکوها. و این فوتبال است که برنده واقعی این پروسه اقتدار است، همان‌طور که حالا تیم ملی اسپانیا (به‌عنوان نزدیک‌ترین الگو از حیث 2قطبی بودن به فوتبال ایران) با ستاره‌های آماده بارسا و رئال به‌عنوان آماده‌ترین تیم جهان، فخر می‌فروشد و دلربایی می‌کند. البته مقایسه شرایط فعلی فوتبال ما با ماتادور‌ها یک قیاس کاملا مع‌الفارق است اما با رصد اسپانیا می‌توانیم به این نتیجه برسیم که در فوتبال 2 قطبی، اقتدار در گرو قدرتمند بودن آن 2 قطب است چرا که شاهراه ارتزاق تیم ملی در نهایت از آنها می‌گذرد.
5- بازی تیم ملی تمام می‌شود و خبرنگاری که رنگ زرد را بیش از هر رنگ دیگری می‌پسندد و گمان می‌کند نفع او و فوتبال در حاشیه آن است، مرتب از کاپیتان تیم ملی این سوال را تکرار می‌کند که آیا به پرسپولیس بازمی‌گردی؟ او برنده می‌شود
چرا که کریمی سرانجام اعتراف می‌کند به نفع او و دایی نیست که در یک تیم کار کنند. تیتر خروجی هم چنین می‌شود؛ کریمی: تا دایی باشد به پرسپولیس بازنمی‌گردم. 48 ساعت بعد مجددا در همان ورزشگاه و پس از پایان دیدار پرسپولیس و فولاد این بار خفت سرمربی فاتح را می‌چسبند و عوض آنکه بپرسند چگونه از آن پرسپولیس بیمار، تیمی ساخته‌ای که 7 بازی متوالی را می‌برد، از او درباره اظهارنظر کریمی سوال می‌کنند و دایی هم با گفتن این جمله که هرگاه دعوتنامه برای کریمی فرستادم آن وقت جوابش را بدهد، رنگ زرد دیگری می‌پاشد بر همان دردی که امیر حاج‌رضایی از آن به عنوان یرقان فرهنگی فوتبال ما یاد می‌کند.
6- اینک در شرایطی که پرسپولیس بیش از هر زمان دیگری به«پرسپولیس» شباهت دارد و می‌توان امیدوار به عبور از این دوره رخوت بی‌جامی‌اش بود، بار دیگر هم‌قطاران ما در قالب ژورنالیسم ورزشی، جنگ از یاد رفته دایی و کریمی را غبارروبی می‌کنند و با حرف کشیدن از طرفین به سراغ تیترهایی می‌روند که شاید عابران کنار روزنامه‌فروشی‌ها را کمی بیشتر از قبل معطل کند و حتی موجب فروش روزنامه شود اما در نهایت خروجی این زردنگاری و آتش سرخ افکندن به جان پرسپولیس، زمین زدن تیمی است که خواه یا ناخواه، نفع همه«ما» در گرو سر پا ماندن اوست. ثمره ضعف سرخابی‌ها را پیش از این بارها دیده‌ایم اما هزاران عجب که باز«ما» دوست داریم آنها ناتوان و پرحاشیه باشند تا نفع واقعی‌مان را به
ثمن بخس به یک زرد زودگذر بفروشیم.