تیم تو می‌داند می‌برد و این یعنی ایمان راسخ به موفقیت. فوتبال بعضی اوقات تا حد نهایت به منطق نزدیک است و بعضی اوقات تا همین حد به احساس. فینال منچستر و بایرن در لیگ قهرمانان 99 از نوع احساسی بود. همه می‌دانستند بایرن برنده این بازی نیست یا شاید خیلی‌ها ایمان داشتند بایرن در 90 دقیقه بازی را نمی‌برد آن هم با وجودی که مونیخی‌ها تا دقیقه 89 با یک گل از منچستر پیش بودند.
آخرین دیدار داربی پایتخت هم این حس را منتقل می‌کرد که بازی برنده دارد. چند دقیقه بیشتر به پایان بازی نمانده بود ولی عادل می‌گفت به نظر می‌رسد این بازی یک گل دیگر هم داشته باشد. وقتی در دیدار روز جمعه ذوب‌آهن مقابل شاهین، داور چهارم 6 دقیقه وقت تلف شده اعلام کرد می‌شد حدس زد صفر بر صفر سرسختی که تا پایان 90 دقیقه اجازه خودنمایی به نتیجه دیگری را نداده بود در همین دقایق رنگ می‌بازد و ذوب‌آهن می‌تواند برنده دیداری باشد که باز هم علاوه بر نتیجه‌گیری بازی زیبایی ارائه کرده بود. نگاهی به کل بازی‌های ذوب‌آهن در این فصل یک کلاس آموزشی از سوی منصور ابراهیم‌زاده بود. 3- 2 ماه قبل بود که ذوب‌آهن در دوران افتش به لحاظ انجام بازی زیبا بسر می‌برد اما سعی می‌کرد با استفاده حداکثری از معدود موقعیت‌های گل، برنده بازی باشد. منصور خودش معترف بود که تیمش خوب بازی نمی‌کند ولی اجازه نمی‌داد تیمش به لحاظ نتیجه‌گیری هم افت کند. پس از گذر از آن دوران افت طبیعی، اکنون 6 مسابقه‌ای می‌شود که علاوه بر نتیجه‌گیری بازی‌های زیبایی را هم به نمایش می‌گذارند. سایپا، سپاهان، الوحده، نفت آبادان و شاهین بوشهر حریفانی هستند که همگی در مقابل ذوب‌آهن و میل به برتری‌جویی و روح حرفه‌ای شاگردان منصور، پشت سر هم زانو زدند. تیم ابراهیم‌زاده در طول 2 فصل حضور او در فولادشهر این را بخوبی دریافته که در هر شرایطی می‌توان برنده بود و امتیاز جمع کرد، چه در روزی که مستحق پیروزی نیستی و چه در روزی که سراپا حمله‌ای ولی مشکل تمام‌کنندگی تا دقیقه 90 دست از سر تیمت برنمی‌دارد. این اوج حرفه‌ای‌گری است که یک تیم به موفقیتش ایمان داشته باشد و بین دقایقی که می‌تواند برای انتخاب گل برتری گزینش کند، تبعیض قائل نشود.