بغض مرد افسانه‌ای فوتبال ایران و اشکی که او به شکرانه بازیافتن سلامتی دوباره‌اش جلوی دوربین‌های تلویزیونی ریخت، خیلی‌ها را به گریه واداشت. مرد خوش‌قد و قامت و خوش‌تیپ و شیک‌پوش ورزش ایران که روزی با پنجه‌های چسبناکش از دروازه تیم ملی مثل عقاب حراست می‌کرد و با حضورش در ورزشگاه‌ها ده‌هاهزار نفر را به شور و شادی و شعف وا می‌داشت در عرض چند هفته به دلیل مبارزه با یک بیماری مزمن به یکباره تبدیل به موجودی شکننده و دل شکسته شده و به محض روبه‌رو شدن با مردم و دوربین‌های تلویزیون فقط اشک می‌ریزد. اشک‌های ناصر حجازی را شاید خیلی از دوستداران فوتبال در برنامه‌های ورزش چند شب اخیر دیده باشند که حکایت از دل پاک و صاف این مرد اسطوره‌ای فوتبال ایران دارد. او که هنوز هم بمانند همیشه با صلابت و قوی و محکم صحبت می‌کند، وقتی خبرنگار از وی سوال کرد که چه حرفی برای مردم و هوادارانش دارد در حالی که نمی‌خواست روحیه‌اش را از دست بدهد با بغضی نهفته در گلو و اشک‌هایی که از چشمانش سرازیر شد، گفت که مدیون دعاهای مردم است. او گریست و این را گفت و دیگر سکوت کرد.
حجازی شاید هرگز دوست نداشته باشد که دوستانش و دوستدارانش او را در این هیبت جدید و با این شکل و شمایل ببینند اما تقدیر و مشیت الهی را باید گردن نهاد و حجازی در این موقعیت با خضوع و افتادگی مثل مردان مرد قد راست کرده و می‌گوید: من با دعاهای مردم دوباره بازگشتم و قول می‌دهم که بعد از عید نوروز با دعاهای مردم و لطف خداوند به اسلواکی می‌روم تا در فینال جام حذفی فوتبال این کشور روی نیمکت تیم دی‌استرادا بنشینیم. همین روحیه کافی است تا حجازی که فعلا مدیر باشگاه دی استراداست با ناملایمات و بیماری مبارزه کند و دوباره قد راست کند و همانی باشد که باید باشد. حجازی البته در لابه‌لای حرف‌های خود یک حرف دیگر هم زد که بسیار حائز اهمیت است و ای کاش مسؤولان ورزش ما این گفته ناصرخان را جدی‌تر بگیرند: وقتی پیشکسوتان زنده‌اند به فریاد آنها برسیم و ببینیم مشکلاتشان چیست
چرا که وقتی از دنیا رفتند دنیا دنیا توجه و رفت و آمد هم سودی نخواهد داشت. حجازی البته هنوز هم خودش را محتاج دعای مردم می‌داند. در این روزهای پایانی سال برای حجازی و همه بیماران ورزشکار و غیرورزشکار دست به دعا برداریم ولی فراموش نکنیم که در یک گوشه این شهر بزرگ یک مربی دیگر هم داریم که با غول سرطان دست و پنجه نرم می‌کند اما متاسفانه توجهی به او نمی‌شود. اگرچه منوچهر واحدی که هم از همکاران ورزشی‌نویس ما و هم از مربیان سازنده فوتبال ایران است به اندازه حجازی شهرت ندارد اما او هم در حد و توان خود برای فوتبال این آب و خاک زحمت کشیده است که متاسفانه در گوشه تنهایی به سختی روزگار می‌گذراند. منوچهر واحدی که شاگردانی مثل حسین کاظمی، جواد کاظمیان، مهدی امیرآبادی، شیث رضایی و... را تربیت کرده و تحویل فوتبال ایران داده است بیش از 6 ماه است که به دلیل مبتلا شدن به سرطان ریه با شیمی‌درمانی سر پا مانده است و تنها به این دلیل که اسم و شهرتش آنقدر نیست که با او عکس یادگاری بگیرند و در رسانه‌ها با آن خود را مطرح کنند مورد بی‌مهری قرار گرفته و بار همه مشکلات او را باید همسرش بر دوش بکشد. واحدی دارای 2 فرزند دختر و یک فرزند پسر است که هر 3 دانشجو هستند و در این روزگار سخت و دشوار علاوه بر دغدغه‌ای که برای آنها دارد باید با مریضی هم مبارزه کند.