هستی بهداد:
در خبرها آمده بود که مسابقه «از کی بپرسم» قرار است با رنگ و لعاب «مسابقه هفته» با اجرای ایرج نوذری روی آنتن برود و این یعنی زنده کردن یک نوستالژی اما آنچه این روزها روی آنتن رفته است با آن داعیه کاملا متفاوت می‌نماید.
مقدمه:
«از کی بپرسم؟» به تهیه‌کنندگی امید محمدیان امیری که جمعه‌ها ساعت 23 از شبکه تهران پخش می‌شود با حضور شرکت‌کنندگانی همراه است که کارکنان شرکت پست هستند و همین موضوع اتفاقا پاشنه‌آشیل این مسابقه شده‌است، چراکه قرار است این مسابقه بهانه‌ای برای انتقال مفاهیم پستی باشد و این بهانه کار را به جایی رسانده که شکل مسابقه بسیار خاص شده و شاید طیف مخاطبان را محدود کرده‌است. این با هدف اصلی که زنده کردن خاطرات بود منافات پیدا می‌کند.
اجرا:
اجرای ایرج نوذری بشدت تحت‌تاثیر پدر (زنده‌یاد منوچهر نوذری) است اما متأسفانه بسیار احساسی این مقوله را بروز می‌دهد. نوذری آن مرحوم را به‌گونه‌ای خطاب می‌کند که گویی پدر تمام مخاطبان تلویزیون است (البته این منافاتی با جایگاه زنده‌یاد نوذری در ذهن و دل مخاطبان سیما ندارد ولی احساس احترام عمومی کجا و بروز عواطف شخصی در برابر دوربین رسانه ملی کجا). در کنار این ضعف گل‌درشت، اجرای نوذری در این مسابقه (با توجه به اسپانسر داشتن برنامه) بسیار شبیه اجرای قبلی‌اش در مسابقه «ستاره‌ها» شده‌است و این تکرار هم چندان دلنشین نیست.
سوالات:
همانطور که در ابتدا هم اشاره شد این مسابقه قرار بود بهانه‌ای برای زنده کردن یاد و خاطره منوچهر نوذری و مسابقه هفته باشد اما پرداختن بیش از حد به مقوله پست و سوال‌های مربوط به این حوزه از یادمان می‌برد که به چه دلیل پای دیدن این مسابقه نشسته‌ایم. نکته دیگر طراحی سوالات است که گویی چینش آنها بسیار عجله‌ای بوده و در مواردی حتی پیش آمده که یک سوال 3 بار در یک قسمت به اشکال مختلف پرسیده می‌شود! این برای قضاوت درباره دقت در طراحی یک مسابقه تلویزیونی نکته قابل تأملی است.
شکل رقابت:
کیفیت حذف رقیب در مسابقه «از کی بپرسم؟» را پیش‌تر در مسابقه‌های دیگر هم دیده بودیم اما نمی‌دانیم چرا این شکل در این مسابقه درنیامده و افراد در این بخش به مثابه دشمنان خونی مقابل هم قرار می‌گیرند و به سبکی تقریباً «خاله زنک‌مآبانه»(!) به هم نگاه می‌کنند و گویی که برای حل کردن کینه‌های شخصی به این مسابقه آمده‌اند! شاید حذف افراد به این شکل در مسابقه‌ای که قراراست در رسانه ملی پخش شود، تفکرات رقابت‌گرایانه شرکت‌کننده‌ها را به سمت و سوی دشمنی پنهان با یکدیگر پیش می‌برد و این برای مسابقه‌ای که هدفش احتملا همدلی و رقابت سالم است چندان قابل قبول نیست.
موخره:
خیلی سال است دلمان لک‌زده برای مسابقه‌ای که بتوان به آن نمره قبولی داد. مسابقه‌هایی که پخش می‌شود اغلب جنبه وقت‌گذرانی (و نه حتی سرگرمی) دارند و تعجب می‌کنیم که چرا تاملی برای ساخت این قبیل جنگ و مسابقه‌ها نمی‌شود؟ «از کی بپرسم؟» هم یکی از این همه که باز آنی نشد که توقع داشتیم؛ همان بهتر که دیگر سوالی از کسی پرسیده نشود!