فیل‌بال
بندرت هفته‌ای را به یاد می‌آورم که اینطور پر از حرف‌و‌حدیث راجع به مربیان بوده باشد. گاهی اوقات آدم می‌ماند که پس بازیکنان چه کاره‌اند؟
بندرت هفته‌ای را به یاد می‌آورم که اینطور پر از حرف‌و‌حدیث راجع به مربیان بوده باشد. گاهی اوقات آدم می‌ماند که پس بازیکنان چه کاره‌اند؟مورینیو فلان! مورینیو بهمان! بازخوردهای حذف هفته گذشته بارسا از لیگ قهرمانان بسیار گسترده بود اما در اسپانیا همه حواس‌ها به این بود که مورینیو شایستگی خودش را برای نشستن روی صندلی داغ برنابئو اثبات کرده است. او این کار را حین دویدن اعتراض‌آمیز با ژست کاملا ضد«کوله» (لقب هواداران بارسا) و رقصی دیوانه‌وار روی چمن نوکمپ به انجام رساند و تقریبا با ویکتور والدس دست به یقه شد که قطعا همه اینها به انبساط خاطر فلورنتینو پرس ختم شد که حالا می‌تواند با آرامش بیشتری روز 22 ماه مه روی صندلی‌اش بنشیند و چندان نگران نباشد که چه کسی – در فینال لیگ قهرمانان در برنابئو – برنده می‌شود. خب، اگر واقعا سرمربی پرتغالی را می‌خواهد، پس طبعا باید ترجیح بدهد آن شب اینتر ببازد (چون اگر مورینیو به شرط قراردادش برای قهرمانی نرآتزوری در اروپا جامه عمل نپوشاند، خود به خود آزاد می‌شود و آن وقت دیگر لازم نیست رئال‌مادرید بابت به خدمت گرفتنش پولی به اینتر بدهد). حالا پرس واقعا مورینیو را می‌خواهد یا این فقط داستان مطبوعات مادریدی است؟ باید به صورت کشیده پيگرینی خو بگیریم یا به شوخ‌طبعی ژوزه و جمله معترضه‌های بامزه‌اش دل ببندیم؟ آیا به یک چیز ضدبارسلونایی نیاز است تا اختلاف سطح موجود برطرف شود یا مادریدی‌ها ترجیح می‌دهند تا وجهه ظاهرا مقدر شده این فصلشان را حفظ کنند؛ آن هم با یک اتاق پشتی از دلال‌های وسوسه‌گر فوق‌ستاره‌های فوتبال؟
آیا مورینیو با خورخه والدانو کار می‌کند و آیا رئال مورینیو را به همان شدت قبل می‌خواهد؟ والدانو یکی از مظنونان همان اتاق پشتی‌ای است که مورینیو را با احترام آمیخته به منطق می‌نگرد و مهارت‌هایش در مدیریت نیروها و قابلیتش در شکل دادن تیم به‌صورت واحدی جنگجو برای او جالب توجه است ولی نسبت به شخصیت ژوزه و ماموریت‌های یکطرفه‌اش مظنون است. همچنین والدانو به هیچ عنوان طرفدار کاتاناچو هم نیست. شاید در اصل این سبک مورینیو نباشد اما غریزه مربیگری او تقریبا به «فابیوکاپلو»ای پهلو می‌زند که پیش از او در برنابئو به مشکل برخورد؛ یعنی اول انسجام دفاعی و بعد فوتبال! اما در رئال مادرید هیچ‌کس نمی‌تواند بزرگ‌تر از خود موسسه قلمداد شود و تصور بر این است که سرمربی باید در مقابل تاریخ باشگاه زانو بزند و از صاحبکارانش به‌خاطر اینکه او را استخدام کرده‌اند تشکر کند و بعد همانطور که به او گفته می‌شود عمل کند و عناوین را ببرد. مورینیو اما بیش از اندازه آدم خودش است و البته می‌تواند مایه تفریح رسانه‌های اسپانیایی هم باشد، تا آهن قراضه‌ای پیدا کنند و با شایعه آمدن مورینیو بیشترین صدا را از آن درآورند، مثل نقل‌قول خوان لیلو سرمربی آلمریا که گفت: «نمی‌توانم این اتفاق را باور کنم». حالا خواه باور کنید یا نه، طبق شایعه جدید اگر مورینیو بیاید، فرانک لمپارد را هم فصل بعد با خود به مادرید خواهد آورد و بعد هم سراغ کارلوس
ته‌وس می‌رود.
اگر این چیزها را باور کنید آن وقت هرچیز دیگری را هم می‌توانید باور کنید. رافا بنیتس هم یک گزینه احتمالی است که بختش را برباد رفته می‌بیند چون با اینکه او یک مادریلنو (اهل مادرید) است و به داشتن ژن لیگ قهرمانان شهرت دارد ولی شکست هفته پیش او در مجموع 2 بازی رفت و برگشت در نیمه‌نهایی لیگ اروپا مقابل اتلتیکو مادرید، روزنامه‌ها را به اعتراف واداشته که بهترین دوران بنیتس سپری شده و همان بهتر که او به یوونتوس برود. در عوض روزنامه‌ها پیرامون نام کیکه سانچس فلورس قلم می‌زنند و او را یک جور نابغه مربیگری معرفی می‌کنند.
افتخارآفرینی اتلتیکو در رسیدن به فینال ممکن است با پیروزی از پیش فرض شده مقابل فولام ادامه پیدا کند چون مطبوعات ترجیح می‌دهند فولام را دست کم بگیرند و فلورس را بزرگ کنند.
حتی اگر او خودش شکسته نفسی کرده باشد و موفقیت‌ها را به پای سازماندهی تیم نوشته باشد، بازهم رتبه دهم اتلتیکو با تنها 43 امتیاز برای این تیم با چنین بازیکنان درخشانی یک ناکامی است. وقتی آبل رسینو می‌رفت، آنها در اکتبر 2009 پانزدهم بودند اما آن را باید بیشتر به فقر حاصل از حضور در لیگ قهرمانان نسبت داد تا عدم ثبات در لالیگا.
حالا روخی بلانکس، دکتر خانگی‌شان را یافته‌اند؛ مردی که با تشخیص درست خود آنها را به 2 فینال آخر فصل رسانده است، اول فینال جام پادشاهی و بعد فینال لیگ اروپا. اتلتیکو در سال 2007 قهرمان اینتر‌توتو شده بود ولی این عنوانی است که واقعا برای باشگاهی مثل آنها به حساب نمی‌آید. برای یافتن افتخاری درخورتر در طرف سرخ مادرید باید تا سال 1962 که اتلتیکو تنها عنوان اروپایی‌اش را با فتح جام برندگان جام به ثبت رساند، عقب رفت هرچند که فتح جام بین‌قاره‌ای 1974 (به‌خاطر غیبت بایرن، قهرمان اروپا) نیز یک موفقیت بین‌المللی است. اگر آنها این فصل دوگانه‌ای به ثبت برسانند، آن‌وقت قرارداد مربی‌شان تا بعد از ماه ژوئن (خرداد) تمدید می‌شود و لبخندی بر چهره هوادارانشان که مدت‌هاست دلشان شکسته، می‌نشیند ولی تا وقتی که تیم نتواند خودش را در لالیگای فصل آینده بازیابد، این عناوین در حد دلخوشی باقی خواهند ماند. به هر روی غیرمنصفانه است که از حالا بخواهیم احتمال تبدیل شدن پسرعموی لولا فلورس (خواننده مشهور اسپانیایی) به درخشان‌ترین مربی نسل جدید اسپانیا را منتفی بدانیم. او در نخستین شغلش در والنسیا خوب کار کرد و به نظر می‌رسید بیشتر قربانی هواداران شده باشد که با انتظارات چرند و فشار همه‌جانبه‌شان او را وادار به بد بودن کردند. اما در عوض این هفته او حسابی در رسانه‌ها چرخ زد چرا که با رساندن اتلتیکو به فینال اروپایی، نه تنها حسرت این فصل رسانه‌های اسپانیایی برای لیگ قهرمانان را پایان داد که به آنها این امکان را داد تا برای اواخر ماه مه یعنی آخرین روزهای فصل از حالا سوژه‌‌ای چرب و نرم را در آب نمک بخوابانند. پس از حذف هفته گذشته بارسا، این پپ گوآردیولاست که گاه و بیگاه طعمه رسانه‌ها می‌شود و متهم است که در مقابل مورینیو شکست تاکتیکی خورده است. در این‌باره من یک نظریه عجیب دارم. درست است که بارسلونا جسارت قبل را ندارد و قابلیت کمتری برای گیج کردن رقبایش با تغییر جهت و عرض بازی دارد اما اخراج پرحرف و حدیث تیاگو موتا (در نوکمپ) در واقع به نفع مورینیو بود و هرگونه تردید درباره اینکه تیمش باید با چه رویکردی در بازی برگشت جلوی بارسلونا بایستد را با الزام تاکتیکی مواقع 10 نفره شدن به یقین بدل ساخت، پس او راهی را در پیش گرفت که بهتر از هر تاکتیکی‌بلد است؛ پارک کردن اتوبوس جلوی دروازه خودی و دفع حملات. یکی از مربیان مشهور اینتر، «النیو ارارا» زمانی گفته بود: «آسان‌تر است که با 10 نفر بازی کنی» و همین اتفاق برای جانشین او افتاد وگرنه شک دارم مورینیو به پیروزی تاکتیکی بر گوآردیولا رسیده باشد حتی اگر رئال‌مادرید بیش از هر زمان دیگر نسبت به اینکه مورینیو مرد ایده‌آلش باشد، مجاب شده باشد. تاکتیک مورینیو چیزی جز دیسیپلین کامل، پاچه گرفتن و قابلیت بدن گذاشتن سرراه حریف نیست. به نظر شما چنین روش دفاعی را در هیچ ورزش دیگری می‌شود تماشا کرد؟ به نظر می‌رسد عوام بیش از اندازه مجذوب آقای خاص شده‌اند. ولی من سرحرفم می‌ایستم و مثل دوست کافه‌دارم در سن سباستین که بشدت طرفدار بارساست، می‌گویم که اگر اینتر 10 نفره نمی‌شد الان بارسا در فینال بود. ولی در عوض باید پرسید که در آخر آن همه آب‌پاش لازم بود؟
اگر بارسلونا می‌خواست طرفدارانش را از دست بدهد، بهترین راه ممکن را انتخاب کرد. بهترین چیز در فوتبال رقابتی بودن است و بدترین چیز این است که ندانی چگونه باخت را بپذیری. دانستن اینکه چه‌کسی آب‌پاش‌ها را روی جشن اینتر میلان گشود، کار دشواری نیست. اگر دستور از بالا رسیده باشد که هیچ، وگرنه اگر من جای ژوآن لاپورتا بودم، مقصر این رفتار را معرفی می‌کردم. طی 40 سال این یکی از رقت‌انگیز‌ترین صحنه‌هایی است که در فوتبال شاهدش بوده‌ام. شاید شما از رقبایتان خوشتان نیاید ولی حفظ وقار در هنگام شکست حیاتی است.
بارسلونا با سبک خاص خود بازگشت اگرچه آنها هم برای شکست 1-4 ویارئال درخانه‌اش، روایتی خاص خود از دیسیپلین آمیخته با پاچه‌گیری اینترمیلان را اقتباس کرده بودند.بارسا سپس بازی وسط هفته (سه‌شنبه‌شب) را هم با پیروزی 1-4 زیر باران پشت سر گذاشت که به‌رغم نتیجه در سبک بازی اصلا شبیه پیروزی‌شان در ال مادریگال نبود. پیروزی بارسا مقابل تنه‌ریف ته جدولی با اینکه بر عکس پیروزی بر ویارئال خیلی دیر به دست آمد اما از آن جهت ارزش داشت که تیم پپ در نوکمپ و مقابل هوادارانش خاطره تلخ هفته پیش در مقابل اینتر را به فراموشی سپرد و روزگار جدیدی را آغاز کرد. حالا آنها 93 امتیازی هستند و رئال مادرید اگر چهارشنبه‌شب بر مایورکا پیروز شود با 92امتیاز درست پشت سر کاتالان‌ها قرار می‌گیرد. تصورش را بکنید اگر 2 رقیب به همین شکل بتازند، نایب قهرمان لالیگا 97 یا 98 امتیاز خواهد داشت. در کدام گوشه دیگر فوتبال اروپا می‌توان چنین رقابتی را مشاهده کرد؟
soccernet