نامه دخترک داخل قلک

حسین قدیانی

اینجا جزیره مجنون است. مهدی باکری الان نشسته روی قایق عاشورا. خداوند دارد بر چشمان حاج همت سرمه شهادت می‌کشد.

عباس کریمی نیست. گاهی که می‌خواهد زیارت عاشورا بخواند غیبش می‌زند. پوتین بچه بسیجی‌ها را دیشب خودش واکس زد و جز خدا هیچ کس نفهمید. اینجا طلائیه است و هر چه درجه‌ات بالاتر می‌رود، تواضعت بیشتر می‌شود. اینجا بلم در هور افتاده و حمید باکری هر لحظه دورتر می‌شود. اینجا قطعه‌ای از بهشت است؛ نه با قلم که با دل باید نوشت. غرقه در خون است ما را سرنوشت. اینجا لباس‌ها خاکی است و آدم‌ها خاکی‌اند. اینجا خیبر است و بدر و مرد دارد با درد دست و پنجه نرم می‌کند. گلوله خورده درست به حنجره‌اش. حالا مرد با خون، فریاد می‌کشد. اندکی بعد مرد برای آخرین بار خندید. چند قطره از خون مرد افتاد روی عکس امام. وصیتنامه‌اش هم که در جیب پیراهن سبز‌ش بود، خونی شد. خدا می‌داند کدام بچه یتیم شده باشد. کدام مادری باز داغ اولاد را باید تحمل کند. اینجا جزیره شمالی است و آمار شهدای جنوب دارد بالا می‌رود. اینجا پشت جبهه است و پیرزنی دارد قلک بچه‌ها را می‌شکند. اینجا بچه‌ها دارند به پدرانشان پول تو جیبی می‌دهند.

دختر شهیدی نامه‌ای به پدرش نوشته و آن را هم انداخته داخل قلک. دخترک گلایه کرده از پدرش که 8 ماه است تو را ندیده‌ام بابا. دخترک حالا 26 سال است که بابایش را ندیده. هیچ کس بابای دخترک را نمی‌شناسد.

هیچ بزرگراهی هیچ کوچه‌ای حتی هیچ کوچه بن بستی به نام شهید «علی اصغر ابراهیمی» نیست. دخترک بچه‌تر که بود به پسر همت به دختر باکری حسودی می‌کرد. حالا هم گاهی به مادرش می‌گوید؛ «انگار اصلا پدر من در جنگ نبوده. انگار پدر من در جبهه زیادی بوده. انگار فقط فرماندهان می‌جنگیدند. پس سهم اسم بابای من از این همه کوچه چه می‌شود؟ انگار شهدا هم بالاشهری پایین‌شهری دارند. انگار یک عده شهیدترند. انگار یک عده از شهدا عند ربهم یرزقون‌ترند. کاش زورم به بابا می‌رسید و نمی‌گذاشتم به جبهه برود. کاش به بابا پول تو جیبی نمی‌دادم و دست تنگ می‌شد و از جنگ برمی‌گشت.

اینقدر که من عکس بابا را نوازش کرده‌ام، بابا سر من را نوازش نکرده. انگار پدر من شهید درجه 2 است. من اگر صد بار هم به نفع ولایت موضع بگیرم، هیچ کس نمی‌بیند و همه می‌گویند خانواده شهدا چپ کرده‌اند. 300 هزار خانواده شهید، شده همین 2، 3 خانواده شهید. انگار خون بعضی‌ها سرخ تر بوده. انگار شهدا را هم خوشه‌بندی کرده‌اند. معلوم نیست ما خانواده شهید درجه چندم هستیم. برای هیچ کس نحوه شهادت بابای من مهم نیست. در جزیره شمالی مجنون بوده یا در جزیره جنوبی. اصلا در خیبر بوده یا بدر. رفتگر بهشت زهرا(س) چون می‌داند ما پولی نداریم که شب جمعه کف دستش بگذاریم، مزار پدر مرا درست نمی‌شوید.

گنجشک‌ها چون می‌دانند که ما گندم روی قبر بابا نمی‌گذاریم، روی مزار شهدای دیگر گندم می‌خورند. مردم هم نان شهدای دیگر را می‌خورند. بابا کجایی که دلم تنگ توست. من از جنگ بدم می‌آید. حالم از تفنگ به هم می‌خورد. من عاشق جبهه‌ام. عاشق آدم‌های قشنگ. جنگ یعنی خشونت، جبهه یعنی شهادت. این روزها سالگرد خیبر و بدر است ولی همه جا حرف از سرداران جنگ است نه سربازان جبهه. خود همت عاشق پدر من بود. حاضر بود در پوتین پدر من آب بخورد. حالا هیچ کس به فکر بابای من نیست. مسؤولان بهشت زهرا(س) زورشان به قبور شهدای خوشه یک نرسید، مسطح‌سازی را از قبر پدر من شروع کردند. ما هم که صدایمان به جایی نرسید؛ حالا قبر بابای من در بهشت زهرا(س) شده عین قبور قبرستان آمریکایی‌ها؛ صاف و یک دست. آه، چقدر خاطره داشتم با مزار قبلی بابا. خودم تزیینش کرده بودم.

پلاکش را گذاشته بودم گوشه عکسش. طوری آویزان کرده بودم که قطره خون بابا برای همه معلوم باشد. بابا فقط یک جشن تولد پیشم بود که عکس آن را هم گذاشته بودم پایین محوطه آلومینیومی. من رفته بودم روی شانه بابا و از آن بالا چشمانش را بسته بودم. من روی شانه بابا قدم از خودش بلندتر شده بود. فردای جشن تولد، از خواب بلند شدم و دیدم بابا نیست. بابا همان شب رفت جبهه و دیگر برنگشت. تازه فهمیدم که چرا وقتی چشمانش را گرفتم، دستم خیس شد. تازه فهمیدم بابا برای چی داشت گریه می‌کرد. بابا مرا گذاشته بود روی دوش خود تا من گریه‌اش را نبینم. هنوز جای قطرات اشک بابا روی دست من هست. 26 سال است که دست من بوی اشک بابا را می‌دهد. بابا هر وقت جبهه می‌رفت، بدون خداحافظی می‌رفت. طاقت نداشت وقت رفتن به چشم‌های من نگاه کند. این را خودش در وصیتنامه‌اش نوشته. به قرآن، من هم یک فرزند شهید هستم.

این روزها سالگرد شهادت بابای من هم هست. باور کنید بابای من هم شهید شده. از آن اندام رشید و تنومند، پلاکی برگشت و لباسی خاکی. حتی استخوانی هم نبود. چه سبک بود تابوت پدر من. بابای مرا در لحظه شهادت، ملائکه تشییع کردند؛ وقتی توپ خمپاره، به هزار پاره تقسیم کرد بدنش را. چند روز بعد مادرم به من گفت: در این تابوت خبری از بابای شهیدت نیست. فقط پیراهنش هست؛ پیراهنی پاره و خونی. بابا! چه قشنگ با احساسات من بازی کرد.