سم کلی
«یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان در تاریخ فوتبال آرژانتین!» این تمجید چند هفته پیش یک کارشناس تلویزیونی بود؛ والاترین لقبی که می‌توان به یک بازیکن اعطا کرد، ولی درباره «خوآن رومن ریکلمه» شاید منصفانه همین باشد.
در دورانی که در اروپا داشت (ابتدا برای بارسلونا و بعد در ویارئال) او خیلی هم در شکوه غوطه نخورد، شاید فقط بتوان درباره حرکت غیرمنتظره‌اش با تیم دوم در لیگ قهرمانان اروپا داد سخن داد. اما در کشور خودش او بخشی قابل توجه از دلایل توفیق بوکاجونیورز به‌عنوان مقتدرترین باشگاه آرژانتینی تا اینجای قرن بیست و یکم بوده است و اگر روز یکشنبه او آنطور که خودش وعده داده خداحافظی کند، تاریخی‌تر هم می‌شود. «یکشنبه ممکن است آخرین مسابقه من برای بوکا در لابومبونرا باشد». ریکلمه این را دوشنبه گذشته به یکی از برنامه‌های تلویزیونی اصلی فوتبال آرژانتین گفت و ادامه داد: «به طور طبیعی (با اشاره به وضعیت فعلی مذاکرات برای قرارداد) من در تور پایان فصل بقیه تیم را همراهی نمی‌کنم.» شاید از نظر آنهایی که به ماجرا اشراف نداشته باشند، این تنها نوعی استفاده کاملا عریان از رسانه‌ها برای چانه‌زنی درباره مبلغ قراردادش باشد ولی با اتفاقاتی چند که اخیرا در بوکا رخ داده است کمتر می‌توان به گفته‌های او شک کرد. در بین آنهایی که هنوز منتظر تمدید قراردادشان هستند نام «مارتین پالرمو» را مشاهده کنید؛ سانترفوروارد عظیم‌الجثه‌ای که قطعا از آسیب‌دیدگی خلاص شده و به‌عنوان عضوی از ترکیب جام‌جهانی آرژانتین آهنگ آفریقای جنوبی کرده است که درست و خطای این پیش‌بینی خود مجال دیگر می‌طلبد. چند هفته پیش پالرمو تبدیل به گلزن‌ترین بازیکن تاریخ بوکاجونیورز شد در حالی‌که بسیاری از آن گل‌ها را مدیون خلاقیت ریکلمه است اما مشکل آنجاست که این 2 مرد رفقای چندان خوبی برای هم نبوده‌اند. طی 2 سال اخیر سوء‌تفاهمی عمیق بین این دو به‌وجود آمده است و اگرچه برای مدت‌ها این یکی از بدترین رازهای سربه مهر در آرژانتین محسوب می‌شد اما در نهایت اوایل ماه آوریل گذشته وقتی که ریکلمه در مقابل آرسنال ساراندی برای پالرمو گلسازی کرد، افشا شد. در حالی‌که پالرمو احاطه شده با هم‌تیمی‌هایش به سمت سکوها می‌رفتند، ریکلمه درست در خلاف جهت آرام‌آرام به سوی سمت دیگر زمین چمن دوید تا در مقابل جایگاه‌های ویژه که بخشی از ورزشگاه لابومبونرا را به خود اختصاص می‌دهد، جشن بگیرد.بعد از آن بود که ریکلمه اعتراف کرد نمی‌خواسته مقابل «لادوسه» (در اسپانیولی به معنای دوازده) هواداران مشهور بوکا شادی کند و با این حرف او آتش اختلافات را داغ‌تر هم کرد. چون این گفته به مثابه فوت کردن دود شعله‌ها به چشمان بازیکنی بود که در محبوبیت میان هواداران با ریکلمه رقابت دارد. اما پالرمو تنها چهره‌ای نیست که با ریکلمه در افتاده چنان که بازنشستگی این بازیساز آرژانتینی از تیم ملی با فاش‌گویی او علیه سرمربی جدید، دیه‌گو مارادونا، همراه بود: «ما از نظر اخلاقی با هم کنار نمی‌آییم!» با این حال ریکلمه با فاصله نسبت به همان‌هایی که در کنارشان بازی می‌کند با استعدادتر بوده و هست. 2 هفته پس از آن شادی گل دوباره مقابل آرسنال، بوکا درگیر یک مسابقه کلاسیک لیگی مقابل سان لورنسو بود. در نیمه دوم ریکلمه از جناح چپ به داخل زد و توپی را به مرکز هجده‌قدم فرستاد تا پالرمو نخستین گلش را وارد دروازه لورنسو کند و دومین گل بوکا را. اما این بار دیگر خبری از دویدن در خلاف جهت یکدیگر نبود، چرا که این دو همدیگر را سخت در آغوش گرفتند. البته این صحنه به شوک‌برانگیزی ملاقات گری (نویل) و پل (اینس) در داربی منچستر نبود اما به همان اندازه جالب توجه می‌نمود. از آن مسابقه به بعد تماس‌های بسیاری با مدیران بوکا برقرار شد تا از خاتمه عداوت این دو اطمینان حاصل شود ولی این حقیقت که ریکلمه با «لادوسه»
در افتاده بود به این معنی بود که یکی از مهم‌ترین اقلیت‌های دایره هواداران باشگاه دیگر علاقه چندانی به بت شماره 10 بوکا ندارد. دوشنبه هفته گذشته نخستین‌باری بود که برای ریکلمه پیش آمد تا در یک برنامه زنده تلویزیونی نگرانی خود را نسبت به راهی که برای خروج از باشگاه پیش پایش گذاشته شده ابراز کند و اگر چنین شود مقصد آینده او کجاست؟ 2 سناریو جدی در این باره وجود دارد که یکی می‌گوید او به باشگاه نخستش «آرجنتینوس جونیورز» بازمی‌گردد و دیگری او را روانه برزیل می‌کند. آرجنتینوس مقصدی جذاب برای ریکلمه است، نه به این خاطر که در فاصله 2 هفته مانده به پایان کلاسورا (نیم فصل اول لیگ برتر آرژانتین) آنها در یک دوئل غیرمنتظره برای قهرمانی پشت به پشت قهرمان آمریکای جنوبی و صدرنشین کلاسورا، استودیانتس لاپلاتا حرکت می‌کنند. اگر ریکلمه به آرجنتینوس برود، چه آنها قهرمان شوند یا نه، باشگاهی را انتخاب کرده که از او مثل یک قهرمان استقبال خواهد کرد؛ آن هم به‌عنوان «پسر نابغه» دست‌پروده خودش و این شانس خوبی برای رومن است تا در کوپا لیبرتادورس سال آینده بدرخشد. این می‌تواند چشم‌اندازی جدی برای او باشد چون کوپالیبرتا دورس (یا جام آزادیخواهان آمریکای جنوبی معادل لیگ قهرمانان اروپا) همان جامی است که ریکلمه برخی از ناب‌ترین لحظات دوران ورزشی‌اش را در آن به ثبت رسانده است. او در دهه‌ای که بوکا جونیورز 4 بار قهرمان بزرگ‌ترین جام قاره‌ای شد، 3 بار در این قهرمانی‌ها شریک بود. حالا آرجنتینوس تنها باشگاهی است که در این راه می‌تواند با بوکا رقابت کند، چنانکه آنها استعدادهای بزرگی را پرورانده‌اند نظیر خود ریکلمه و البته مارادونا؛ اسطوره‌ای که امروز ورزشگاه آرجنتینوس به نام او است. اما در عین حال نمی‌توان از نگاه غول‌های ثروتمند برزیلی به کوپای سال آینده صرفنظر کرد. اگرچه هنوز هیچ باشگاهی از سرزمین سامبا پیشنهادی به ریکلمه نداده است اما شایعاتی هم وجود دارد مبنی بر اینکه بوکا چند ستاره‌اش را به برزیلی‌ها خواهد فروخت و برزیل کماکان بزرگ‌ترین مقصد نقل و انتقالات نجومی آمریکای‌جنوبی باقی خواهد ماند. حالا تصورش را بکنید ریکلمه که چندان خوش مسافرت هم نیست دوباره راهی آن سوی مرزهاي آرژانتین شود. فعلا ریکلمه ترجیح می‌دهد راه‌هایی برای ماندن در زادگاهش پیدا کند، همانطور که وقتی 3 سال پیش از ویارئال به بوکا بازمی‌گشت قول داد برای تیمش مجانی بازی‌کند. اما پس از 9 سال برتن کردن پیراهن
آبی و طلایی طی 2 دوره قبل و بعد از مهاجرت به اروپا، دیگر آن عشق قدیمی میان رومن و بوکا
به چشم نمی‌خورد. او امروز یکشنبه در مقابل هوراکان به زمین می‌رود تا شاید برای آخرین‌بار در بومبونرا پیراهن بوکا را برتن کند و شاید هواداران دیوانه را به صرافت بیندازد که به او التماس کنند تا بماند.
منبع: Soccernet