صفا صهري:
به فاصله یک ساعت از کلانشهر نیویورک شهرهای چادری تنها پناه آوارگان در دوران بحران اقتصادی هستند. به گزارش شبکه خبری راشا تودی، امروزه آمار بیکاری در محله منهتن نیویورک که به زرق و برق و امکانات رفاهی فراوان شهرت جهانی دارد، 2 رقمی شده است. در این شرایط بحران مالی موجب شده بسیاری از بی‌خانمان‌ها حتی نتوانند برای پناه گرفتن در شهرک‌های چادری جایی برای خود بیابند. در حالی که شهرک‌های چادری شب‌ها پر از نیویورکی‌هایی است که با از دست دادن شغل اکنون بی‌خانمان شده‌اند، با فاصله کمی از شهر عده‌ای از بی‌خانمان‌ها به گزینه‌های دیگری برای پناه گرفتن فکر می‌کنند. بحران اقتصادی شهروندان ثروتمندترین کشور جهان را به جنگل‌نشینی دچار کرده است. بعضی از نیویورکی‌ها که مانند میلیون‌ها آمریکا‌یی دیگر با بیکاری و بی‌خانمانی دست و پنجه نرم می‌کنند، تصمیم گرفته‌اند برای گذران زندگی به جنگل پناه ببرند. این بی‌خانمان‌ها که گویی در سیاره‌ای دیگر زندگی می‌کنند تنها یک ساعت با منهتن خوش‌آوازه فاصله دارند. «ساندرا» یکی از معدود زنانی که در جمع مردانه بی‌خانمان‌ها در جنگل زندگی می‌کند، می‌گوید: «2 سال است پس از آنکه از همسرم طلاق گرفته‌ام در این جنگل زندگی می‌کنم». «راب» که در 21 سالگی جوان‌ترین عضو این گروه جنگل‌نشین است از نگاه‌های شماتت‌آمیز شهروندانی که از شرایط زندگی او باخبرند در رنج است اما می‌گوید چاره دیگری برای گذران زندگی ندارد. این بی‌خانمان‌ها که روزها را به دنبال غذا در شهر پرسه می‌زنند شیوه زندگی خاص خود را دارند. صدای سگ‌ها در شب زنگ در و آواز خروس، زنگ ساعت‌شان در نخستین ساعات صبح است. این بی‌خانمان‌ها در طول روز درختان را قطع می‌کنند و آنها را برای سوزاندن در شب آماده می‌کنند تا با انرژی حاصل از سوزاندن این درختان هم خود را گرم نگه دارند و هم با آن غذای خود را طبخ کنند. در پایتخت هم وضع از نیویورک بهتر نیست؛ خیابان‌های واشنگتن که روزها محل تردد قانونگذاران، متخصصان و شهروندان درجه یک است، شب‌هنگام چهره کاملا متفاوتی به خود می‌گیرد. «نیک داگلاس» که در گشت‌های شبانه‌اش بین بی‌خانمان‌ها غذا توزیع می‌کند، می‌گوید: «هر کدام از این افراد داستان خاص خودشان را دارند». «پائولا دیان» یکی از همین بی‌خانمان‌هاست که با کمک بقیه بی‌خانمان‌ها از مرگ نجات یافته است. او می‌گوید: «ما به کمک‌های دولتی امیدی نداریم چون دولت با یک دست می‌دهد و با دست دیگر پس می‌گیرد». این افراد عقاید سیاسی خاص خود را دارند. «جیمز برتون» که یکی از همین خانه‌به‌دوش‌هاست درباره طرح اصلاح نظام بهداشتی و بیمه‌ها که در نخستین سال حضور اوباما در این کشور مطرح شد، می‌گوید: «مراقبت‌های بهداشتی؟ من به این موضوعات اهمیت نمی‌دهم. اوباما برای من مهم نیست. من زیر پل زندگی می‌کنم و اگر مریض بشوم خواهم مرد. بیمه درمانی موضوعی است که بقیه کشورهای جهان از آن بهره‌مند هستند». او می‌افزاید: «12 سال است من شاهد این واقعیت هستم که در گرمخانه‌ها بسته می‌شود و پول‌های آمریکا در کشورهای دیگر هزینه می‌شود. درست است که دولت به زلزله‌زدگان هائیتی کمک می‌کند اما بی‌خانمانی در شهرهای آمریکا هم وجود دارد. پس چرا سیاستمداران تلاش نمی‌کنند به مردم خودشان کمک بیشتری کنند؟» طبق قوانین، شب‌ها از ساعت 9 خیابان‌ها به پناهگاهی برای بی‌خانمان‌ها تبدیل می‌شود اما آنها باید بدانند این حق مالکیت تنها تا 5 صبح ادامه خواهد داشت.
دیان در توصیف واشنگتن می‌گوید: «ثروت انباشته و فقر گسترده» و می‌افزاید: «روز متعلق به آنها و شب مال ما». به گزارش شبکه راشا تودی، پیش‌بینی می‌شود جمعیت بی‌خانمان‌ها در ایالات متحده تا سال 2017 به بیش از 9 میلیون نفر برسد.