یک روز کامل با اسطوره ایتالیایی‌ها؛ کسی که جمعیت زیادی برای بازگو کردن خصوصیات و هنرش به محل رونمایی از دی وی دی او سرازیر شده بود تا یادآور خاطرات ستاره دهه 90 سرزمین چکمه‌ای باشد، روزی که وکیل جانی آنیلی او را به یوونتوس آورد تا بازیکن ارزشمند بیانکونری باشد نه یک مهره روسونری. چهره‌هایی که بر زندگی او تاثیر گذاشتند و روند حیاتش را تغییر دادند؛ مادرش پرزینو که به او گفت باید پیراهن برشا را بر تن کند حتی برای یک دقیقه یا آریگو ساچی که از خاطرات جام جهانی تلخ 94 و دیدار فینال می‌گوید. مصاحبه‌هایی از مدیر برشا جینو کورینی، گفت‌وگو با جیجی مایفردی و دوست و مدیر برنامه‌هایش ویتوریو پرترونه و صدها شخصیت دیگر که سلام گرم و صمیمی را براي تو فرستادند. به قهرمان دوست‌داشتنی، ستاره‌ای که همواره علاقه‌مندانش او را می‌ستایند و فوتبالیستی که همچنان در دنیای توپ گرد محبوب است مانند جانی ریورا یا دیگر ستاره دوست‌داشتنی ایتالیایی‌ها پائولو روسی. زمانی که فوتبال را کنار گذاشت و از حضور در میادین خداحافظی کرد، نوشتند: «فوتبال بدون باجو مانند آسمان بدون خورشید است.» روبرتو باجو معنای آهنگین فوتبال، تصور و خیال یک غرور، هنر دریبل و رنج، خشم و زیبایی، محبوبیت و ابدیت. فیورنتینا، یوونتوس، میلان، بلونیا، اینتر و برشا تیم‌هایی که طعم حضورش را چشیدند و یک مهره فانتزی با موهای بافته شده و یک گوشواره که بارها پیراهن لاجوردی تیم ملی کشورش را بر تن کرد و درخشید. ویژگی‌های روبرتو در کنار خصوصیات فراوان دیگر که او را تبدیل به افسانه‌ای در دنیای فوتبال کرد اما شاید این 10 دلیل، علت محبوبیت و اسطوره شدن بودای کوچک باشد.
1- مهربان، آرام، صبور، مثبت، مودب و باوقار با همه افراد و شخصیت‌ها. روبرتو تنها یک خواسته دارد، می‌خواهد یک فرد ساده باشد.
2- او همیشه و همواره اسطوره دنیای کودکان است؛ کودکانی که همیشه از جوک‌ها و شوخی‌های زمان بازیگری‌اش شنیده و می‌شوند. روبرتو شخصیتی مردمی بود که در تبلیغات ویژه کودکان شرکت می‌کرد؛ یک بطری شیر در کنار گاوی در شمال کشور که می‌خواهد سلامتی کودکان را تضمین کند.
3 - اما جاده‌ها، خیابان‌ها و کوچه‌هایی که گرما و حرارت حضور و توپ بازی او با کودکان را حس کردند. مانند برزیلی‌ها، چابک، شیک و خوش‌پوش که به همه کودکانی که با ذوق و شوق فراوان او را به بازی می‌خواندند پاسخ مثبت می‌داد. ستاره‌ای که فوتبال بازی کردن را با تمام وجود به کودکان آموخت.
4- بودای کوچک با ظهور مسی در ذهن‌ها تداعی شد. مهره‌ای که همیشه پرس و محاصره یاران حریف را در کنار و اطراف خود می‌بیند اما بر آنان غلبه می‌کند و یک کامیاب بزرگ از میدان محاصره خارج می‌شود. از غیرممکن، ممکن می‌سازد و تقریبا مهار او غیرممکن است.
5 - اما بسیار ظریف و شکننده بود، مدافعان این مساله را بخوبی می‌دانستند. او خیلی زود یاد گرفت که چطور و چگونه بازی کند درست مانند زندگی.
6 – او یک کتک‌خور بود، 2 پای او مانند 2 منطقه جغرافیایی بودند که همیشه علامت‌هایی را در خود می‌دیدند؛ نشان‌های فراوان از ضربه و برخورد اما زمانی که تصمیم می‌گرفت به بازی و دوندگی خود ادامه دهد بدون کوچک‌ترین صدا و اعتراضی بلند می‌شد. هر چندگاهی اوقات مانند یک خرگوش ترسو از جایش بلند نمی‌شد و به زمزمه‌ها اینگونه واکنش نشان می‌داد: «چه کسی بدون کوچک‌ترین شجاعت و دلیری به بیمارستان وارد و خارج شد. این مرد».
7- همیشه بهای همه مسائل را پرداخت، زمانی که ضربه‌ای را دریافت می‌کرد و زمانی که ضربه‌ای را می‌نواخت. به دنبال برخورد و جنگ با مربیان نبود. هر از گاهی مشکلات و برخوردهایی به وجود مي‌آمد زیرا همیشه بیش از حد محبوب و دوست‌داشتنی بود. مردمی بودن و محبوبیت اغلب مزاحمت‌هایی را به وجود خواهد آورد.
8 - او در فضای دوستی و مهربانی جاویدان شد. در بی‌پرده‌گویی و زندگی واقعی یک ستاره حقیقی است. در وینچنزا متولد اما به شهروند جهان تبدیل شد. با این حال همیشه به خانه بازگشت. روبرتو گفت که وینچنزا شور و هیجان من، خانواده‌ام و آینده‌ام است. اگر برای بازی به کشور دیگری نرفتم به این دلیل بود که به زندگی کردن در اینجا نیاز داشتم.
9 - او مانند یک شاعر شعر گفت، داستان نوشت و مانند یک هنرمند در صحنه تئاتر ظاهر شد. روزی ویتوریو گاسمان گفت: «باجوی عزیز! هرگز هوادار تیم‌هایی که در آن بازی کردی نبودم اما همیشه طرفدار تو بودم، در تو خصوصیات متفاوتی بود و تو را یک مرد متواضع، دوست‌داشتنی و ساده یافتم».
10- به این دلیل که او شماره‌ای فانتزی و رویایی داشت؛ شماره 10 مانند سیووری و پلاتینی، زیکو و مارادونا. پیراهن شماره 10 را بر تن کرد؛ پیراهنی هم‌شماره با پله. تقریبا برای همه، این دلایل در کنار هزاران دلیل دیگر از روبرتو باجو ستاره‌ای محبوب ساخت اما شاید تنها یک دلیل او را برای همیشه یک اسطوره نگه داشت؛ او «روبرتو باجو» ماند و خواهد ماند. برای همیشه «من که روبرتو باجو خواهم بود».