ماجرا به هیچ وجه پیچیده نیست و همه آن در پاسخ به یک پرسش فیصله‌بخش است. میرحسین موسوی به دفعات اقدام به تخریب جهت‌گیری‌های دیپلماتیک دولت‌های محمود احمدی‌نژاد آن هم در قالب ادبیات توهین‌آمیز کرده است. میل فراوان او به این رفتار البته این روزها شدت بیشتری به خود گرفته است تا آنجا که حرف‌های موسوی به بهانه سالگرد روز کارگر نیز این رویه را در دل خود داشته است. با این وجود اما آنچه این رفتار را کسالت‌آور کرده، عدم تمایل موسوی به بیان مختصات انتقاد به سیاست‌های خارجی احمدی‌نژاد است. پرسش این است که «کدامین رفتار دیپلماتیک دولت موجب رنجش خاطر موسوی است؟» آیا در فصول مختلف فتنه پس از انتخابات شاهد واکاوی این موضوع از سوی مدعی دروغ بزرگ سال 88 بوده‌ایم؟
ورود به این مهم یعنی تدقیق عملکرد موسوی در «فحاشی» به سیاست خارجی دولت البته شاید موجبات دلخوری برخی را با این استناد فراهم آورد که اساساً فردی با ابعاد شخصیتی موسوی که در یک سال اخیر در تلاش است عرصه سیاست‌پیشگی کشور را مبتلا به نوعی آنارشیسم مدرن سازد، چگونه می‌تواند بر پایه مجموعه‌ای از ارزیابی‌های زبده، لب به سخن بگشاید و مخاطب را ـ در حوزه‌های مختلف ـ وادار به تامل کند. این افراد معتقدند موسوی «عصبانی» است و سیاه‌نمایی در باب همه شئون دولت و نظام از تبعات «ناراحتی» وی است. پس چه جای پرسش که چرا این می‌کند و آن می‌گوید؟ اگرچه در پاره‌ای موارد این محور استنباطی قابل پذیرش است و رواج طنزهای گوناگون بین مردم درباره رفتار موسوی و همسرش و همچنین موردی به نام کروبی، آن را تقویت می‌کند اما باید پذیرفت در برخی موارد نشانه‌های پرشائبه‌ای وجود دارد که تحلیل تمام رفتار فتنه‌گران در چارچوب اصل «مقاومت در برابر عقلانیت» و سپس به استهزاء گرفتن آن را ناپسند جلوه می‌دهد. فتنه‌گران اگرچه مرتکب اقدامات و اظهاراتی «خنده‌آور» می‌شوند اما درپاره‌ای موارد هدفی «شوم» را دنبال می‌کنند. نگارنده بر این باور است بی‌بهر‌گی فتنه از عقلانیت و استدلال که اظهارات و اقداماتی مضحک و سخیف را به دنبال دارد، چه بسا موجب عدم توجه به ماهیت رفتار می‌شود و به نظر می‌رسد این نقطه‌ای بسیار آسیب‌پذیر است. به عنوان مثال موضوعی که در مطلع این نوشتار آمد، بسیار قابل اعتناست. چرا میرحسین موسوی به اشکال مختلف در تلاش است جهت‌گیری‌های دولت در عرصه سیاست خارجی ـ که بخش عمده‌ای از آن متاثر از موضوع هسته‌ای است ـ را تخریب کند، آن هم در شرایطی که محمود احمدی‌نژاد در چارچوب سیاست‌های کلان نظام حکومتی برآمده از انقلاب،در پی دفاع از «حقوق ملی» است؟ تحلیل این موضوع نیازمند مجالی گسترده است اما جانب اختصار گرفته و نکات اساسی مطرح می‌شود:
1- بر مردم مسلم است، فتنه پس از انتخابات یک غائله کاملا سیاسی بود. هم رفتار سران فتنه و هم رفتار معترضان و آشوبگران موید این واقعیت است. مولفه بسیار مهم دیگر که هرگونه روزنه فرار برای طرح ادعایی متفاوت را مسدود می‌کند شعارهای داده شده در تجمعات معترضان و فتنه‌گران است. آیا در ایام حضور فتنه در خیابان، شعاری با مفاهیم اجتماعی یا اقتصادی شنیده شد؟ پاسخ قطعا منفی است. هر آنچه بود رنگ و بویی سیاسی داشت و در ادامه جهت‌گیری‌هایی نمود یافت که گمانه توطئه قبلی برای «براندازی» را بسیار تقویت کرده است. با این حال به واسطه اینکه سر انجام خوشایندی برای «دروغگویان» قابل تصور نیست؛ اینک فتنه برای فرار از نابودی تقلا می‌کند. یکی از این دست و پا زدن‌ها بسط «سرکشی سیاسی» به حوزه‌های اجتماعی و بویژه اقتصادی است. اگرچه به خاطر آشکار شدن ماهیت فتنه‌گران، فریب مردم دیگر امکانپذیر نیست اما موسوی در تلاش است فتنه پس از انتخابات را به موضوعات مهم جامعه و مسائل مورد دغدغه مردم پیوند دهد. به همین خاطر اظهارنظرهای او درباره مسائل روز مانند طرح تحول اقتصادی و موضوع هسته‌ای – هر چند آمیخته به توهم، فحاشی و پراکنده‌گویی باشد – قابل پیش‌بینی بوده و هست.
2- تقلای موسوی برای جلوگیری از زوال فتنه، نیتی شوم دارد. به هر حال بر همگان روشن است فتنه پس از انتخابات سودای سرکشی در مقابل جمهوری اسلامی داشت. بنابراین تلاش برای ممانعت از مرگ به معنای تداوم مخالفت با جمهوری اسلامی است. رویکرد تضعیف نظام بخوبی در رفتار موسوی و همسرش آشکار است. به گونه‌ای که وی هدف ایجاد شکاف میان ملت و نظام را پیگیری می‌کند تا همچنان امید داشته باشد فرصتی برای گره‌زدن فتنه با یک موضوع مهم روز بیابد. در این مسیر یعنی تلاش برای ایجاد شکاف میان ملت و نظام، اظهارنظرهای جالبی از سوی موسوی و زهره کاظمی، همسر وی صورت گرفته است. موسوی طرح هدفمند کردن یارانه‌ها که تدبیری برای بسط عدالت در جامعه و تسهیل توسعه است را حربه‌ای از جانب حاکمیت برای «خرید رای»(!) تفسیر می‌کند. وی در ادامه بدون بیان حتی یک مثال، به سیاه‌نمایی علیه همه ارکان نظام می‌پردازد و چنان تصویری از جمهوری اسلامی به نمایش می‌گذارد که گویی یک فضای توتالیتر بر جامعه حاکم است.
همسرش نیز نقش تخریب نگاه جمهوری اسلامی به جایگاه زنان را بر عهده گرفته است. وی لایحه حمایت از خانواده که یک اقدام شایسته تقدیر در جهت تقویت بنیان خانواده و دفاع از حقوق زنان است را اینگونه ارزیابی می‌کند: «می‌خواهند نان زنان ایرانی را آجر کنند». زهره کاظمی همچنین در راستای سیاه‌نمایی علیه نظام، این جمله را نیز بر زبان می‌آورد: «در هلفدونی‌ها از زنان اقرارنامه می‌گیرند»(!) اگرچه این اظهارات مایه تاسف و البته همراه با تمسخر است اما باید پذیرفت هدفی جز تخریب نظام جمهوری اسلامی و تلاش برای ایجاد شکاف میان ملت و نظام ندارد. مرور بیانیه‌ها و حرف‌های موسوی طی یک سال اخیر این موضوع یعنی تلاش این زن و شوهر برای تخریب وجهه جمهوری‌اسلامی را برجسته می‌کند. بنابراین می‌توان گفت فتنه‌گران در شرایط فعلی با اتخاذ سیاست ایجاد شکاف میان ملت و نظام به دنبال فرصتی می‌گردند تا یک بار دیگر ظرفیت آشوب‌آفرینی را به‌دست آورند.
3- تمرکز موسوی بر سیاست خارجی دولت‌های احمدی‌نژاد نیز از این قاعده تبعیت می‌کند. او تلاش می‌کند جهت‌گیری‌های دیپلماتیک احمدی‌نژاد را تخریب کند با این ویژگی که هیچگاه به‌طور مشخص مصداق اعتراض خود را بیان نمی‌کند. یعنی به هیچ وجه نمی‌گوید که کدامین رفتار احمدی‌نژاد در عرصه دیپلماسی را مورد عنایت قرار داده است.
به اعتقاد صاحب این قلم، 3 دلیل بر عدم تمایل موسوی برای بیان شفاف این موضوع، مترتب است؛ نخست آنکه با توجه به قرابت حداکثری جهت‌گیری‌های کلان احمدی‌نژاد در حوزه سیاست خارجی با اهداف انقلاب، انتقاد موسوی از این جهت‌گیری‌ها سبب دشوار شدن هدف لابی‌های درون حاکمیتی برای فراری‌دادن وی از محاکمه می‌شود دومین عامل اینکه انتقاد موسوی به یک روش دیپلماتیک، انگاره موافقت وی با اصل جهت‌گیری دولت را منجر می‌شود و این موضوع نیز سبب سلب حمایت خارجی از موسوی و نیز ریزش شدید اندک اطرافیان وی می‌شود. البته نباید این مهم را از نظر دور داشت که به‌واسطه ایستادگی احمدی‌نژاد بر حقوق ملی در موضوع هسته‌ای، تخریب احمدی‌نژاد در این حوزه بسیار دشوار جلوه می‌کند و می‌تواند انگاره تقابل با حقوق ملت را تقویت کند.
با این حال اما موسوی همچنان به تخریب سیاست خارجی احمدی‌نژاد می‌پردازد. نکته بسیار مهم در این‌باره اینکه وی بشدت در تلاش است با القای ناکارآمدی سیاست خارجی احمدی‌نژاد – در واقع مراد وی موضوع هسته‌ای است – بر تاثیر این موضوع بر زندگی مردم تمرکز کند. به عنوان مثال موسوی در آخرین اظهار‌نظر خود به بهانه روز کارگر با حمله به سیاست خارجی دولت، صریحا گفت که جهت‌گیری‌های دولت در این حوزه بر زندگی مردم – کارگران – تاثیر‌گذار است. چرا؟ آیا قرار است اتفاقی رخ دهد تا موسوی از آن استفاده کند؟ وی در انتظار چه اتفاقی است تا از این رفتار خود پرده‌برداری کند؟
4- ایالات متحده و رژیم صهیونیستی مدت‌هاست بر سر راهکار مقابله با پیشرفت‌های هسته‌ای ایران مجادله می‌کنند. کاخ سفید تاکنون پذیرای گزینه نظامی علیه ایران نبوده و از آن پرهیز می‌کند و معتقد است «تحریم» راهکار مفیدی است. موضوع محل چالش آمریکا و رژیم صهیونیستی نیز میزان کارآمدی گزینه‌های اعمالی علیه ایران است. در این میان دغدغه اصلی، واکنش ملت ایران در مقابل این 2 گزینه است و به بیان بهتر، آنچه مورد بحث دقیق کارشناسان واشنگتن و تل‌آویو قرار می‌گیرد، مناسبات ملت و نظام در صورت اجرای هر یک از گزینه‌های حمله نظامی یا تحریم است. رژیم صهیونیستی معتقد است 3 دور تحریم‌های شورای امنیت علیه ایران نتوانسته رشد هسته‌ای جمهوری‌اسلامی را متوقف کند و با استناد به این موضوع گزینه نظامی را روی میز قرار می‌دهد. اما کارشناسان کاخ‌سفید برای تحریم‌های جدید برنامه‌ای ویژه دارند. آنگونه که شنیده شده، چالش اصلی چین ـ به طور ویژه – و روسیه با ایالات متحده بر سر دور چهارم تحریم‌ها، موارد تحریمی است. 3 دور تحریم‌های گذشته عمدتا بر مبادلات نظامی و تکنولوژیک – که شائبه استفاده هسته‌ای دارند – تمرکز داشته اما دور چهارم تحریم‌ها عمدتا بانک‌ها به عنوان منابع مالی و ارزی، تجهیزات پزشکی و حوزه‌های اقتصادی «مورد نیاز مردم» را پوشش می‌دهد. در واقع ایالات متحده در تلاش است این‌بار مردم ایران تاثیر تحریم‌ها را به صورت ویژه بر زندگی خود احساس کنند و این موضوع دلیل اصلی تاکید کاخ سفید بر اعمال گزینه تحریم بر سر میز چانه‌زنی با رژیم تل‌آویو است. با این حال اما این پرسش به ذهن متبادر می‌شود که آیا کارشناسان و تئوریسین‌های ایالات‌متحده فراموش کرده‌اند که مردم ایران بشدت دارای ذائقه بیگانه‌ستیزی هستند و این ذائقه، نتیجه سال‌ها نفوذ و سیطره استعمار بر ایران است.کلید راهگشای آمریکا در چنین شرایطی چیست؟پاسخ واضح است. ایالات متحده بشدت به یک صدا در درون ایران نیازمند است تا این بار انگشت اتهام را از آنان برداشته و به سوی دولت یا به عبارت دیگر، نظام نشانه رود. صدایی که علت تحریم گسترده را نه مخالفت با پیشرفت ایران، بلکه دولت و نظام معرفی کند.بدون شک آنان به این تحلیل بیراه رسیده‌اند که این بار تحریم‌های گسترده، مناسبات ملت و نظام را از قرابت به فراقت تبدیل می‌کند. البته ماجرا به‌اینجا ختم نمی‌شود. بسیار ساده‌انگارانه است اگر تصور شود هدف آمریکا از طراحی این سناریو، عقب‌نشینی ایران از موضع هسته‌ای است. ایالات متحده بهتر از هر کشور دیگری می‌داند که هدف ایران از پیگیری پیشرفت هسته‌ای، نه دستیابی به سلاح که ارتقای تراز علمی و تکنولوژیک در دنیا و به تبع آن نشان دادن کارآمدی اندیشه دینی در حوزه حکومتی است. البته این مهم تاکنون در بسیاری جهات آشکار شده و همین موضوع سبب شده تا کاخ سفید به بهانه واهی سلاح اتمی، همه امکانات خود را برای یک اقدام سریع علیه جمهوری اسلامی ایران به کار بندد.سلاح اتمی بهانه است و این بار تمام استعداد سیاسی، نظامی و جاسوسی آمریکا به کار بسته شده تا یک ظرفیت ایجاد آشوب گسترده به رهبری فتنه‌گران سال 88 در ایران به وجود آید. هسته‌ای بهانه است، هدف براندازی است.