الیور کی:
واژه‌ای که می‌توان در وصف وین رونی به کار برد «غیرقابل مهار» است. دست‌کم فینال کارلینگ کاپ نشان داد، می‌تواند بهترین اثبات برای این موضوع باشد. استون‌ویلا یکشنبه بعدازظهر، قربانی نبردی شد که در آن ستاره من‌یو غیرقابل مهار بود. خیلی‌ها فکر می‌کردند شروع توفانی پسران مارتین اونیل و آن گل زودهنگامشان که تور دروازه منچستر را لرزاند، می‌تواند تا انتهای بازی پایدار بماند اما روز، روز اونیل و دار و دسته‌اش نبود، چون مایکل اوون خیلی زود نشان داد نقشه گلزنی در ومبلی را خوب بلد است. اما همه این مسائل نمی‌تواند از زیر سایه نمایش و تاثیر مثبت حضور وین رونی بیرون بیاید. البته نمی‌توانیم بگوییم در این بازی او زیباترین نمایشش را به اجرا گذاشت چون تقریبا 2 ماه متوالی است ما شاهد هنرنمایی پسر گلزن من‌یو هستیم ولی ضربه سری که او آن را تبدیل به گل کرد آنقدر بی‌نظیر بود که تنها از نابغه‌ای مانند رونی برمی‌آمد. البته در شب قهرمانی منچستریونایتد در جام کارلینگ کاپ، مایکل اوون نیز درخشید و همین مساله شاید فابیو کاپلو را که درست در بالاترین صندلی ورزشگاه ومبلی نشسته بود مجاب کند برای تقویت خط حمله انگلیس بار دیگر فرصتی به اوون بدهد. اگر قرار باشد از وین رونی فاکتور بگیریم، من یو از سوی 2 بازیکن دیگر خود حملاتش را روی دروازه استون ویلا طراحی کرد؛ اول برباتف؛ این درست است که او با روزهای اوجش فاصله گرفته ولی خب نباید یادمان برود که هنوز تاثیرگذار است. دوم، آنتونیو والنسیا که باز هم نشان داد، او کریس رونالدو نیست بلکه بال کناری موثری است که در بیشتر حملات تیمش نقش پررنگی دارد.
منبع: Times