استقلال در یک غروب غم‌انگیز با نتیجه‌ای غریبانه با جام حذفی وداع می‌کند و هواداران صمد مرفاوی به رنسانسی که مربی محبوبشان در استقلال به پا کرده، می‌کند یا خواهد کرد می‌اندیشند و به اینکه استقلال دیگر محتاج هیچ بازیکن اسمی نیست و به تیمی خودکفا بدل شده که به تنهایی می‌تواند در یک بازی 5 گل بخورد و در تمام طول بازی مردی را کنار زمین به‌عنوان سرمربی معرفی کند که چهره مبهوتش و دست‌هایش که به بالا و پایین می‌روند به بخشی از شمایل استقلال شکست خورده این فصل بدل شده‌اند.
منتقدان این تیم، آدم فلان مربی لقب می‌گیرند و جبهه‌ای درست می‌شود که در ازای ایستادن برابر آینه و رجوع به واقعیت‌هایی که در بازی استقلال و شیوه مربیگری مربوط است، به رویاپردازی و تعبیر رنسانس کردن از استقلال کنونی پرداخته می‌شود. شکست در داربی اینگونه توجیه می‌شود که اگر توپ سیدصالحی گل می‌شد حالا مرفاوی بهترین مربی ایران بود!
اما در آسیا و در روزی که استقلال تنها با هنرنمایی فردی کاپیتان و عملکرد خارق‌العاده دروازه‌بانش مواجه شده و هیچ کدام از همه آن توپ‌هایی که روی دروازه‌اش ریخته شده گل نمی‌شود، کسی نمی‌گوید اگر آن توپ‌ها گل می‌شد چه رسوایی بزرگی رخ می‌داد!
بیایید به همین بازی استقلال – استیل آذین نگاه کنیم و جست‌وجو کنیم که چه اتفاقی افتاد استقلال شکست خورد و حذف شد؛ اگر از زیبایی، هیجان و بازی پرگل بگذریم باید سوال کنیم که آیا مرفاوی در ابتدای بازی پیش‌بینی می‌کرد تیمش در فاز دفاعی آنقدر ضعیف باشد که 5 گل در دروازه‌اش ببیند؟ قطعا پاسخ منفی خواهد بود، پس چرا و چگونه استقلال که لیگ را از دست داده و در آسیا توقعی از قهرمانی‌اش نداریم، در جام حذفی با چنین شکستی حذف شد؟
بهتر است بیشتر بررسی کنیم و اتفاقاتی که در بازی افتاد را هم به حساب بیاوریم. بی‌شک داوری تاثیر منفی بر بازی استقلال گذاشت، در این موضوع هیچ شکی نیست. اما بحث ما باید دایره‌ای وسیع‌تر پیدا کند و برای این کار 2 زمان خاص از بازی را با هم مرور می‌کنیم.
1- استقلال روی اشتباه فردی گل سوم را خورد و تیم در شوکی عجیب فرو رفت، گل سیاوش استقلال را زنده کرد و آن زمان اتفاق طلایی در بازی استقلال رخ داد، استقلال در آن 10دقیقه جادویی گل مساوی و بعد گل برتری را به ثمر رساند و بازی باخته را برد. بازیکنان استیل آذین عملا نای دویدن نداشتند و استقلال می‌توانست با مدیریت و اداره بازی به مرحله بعد برود. پنالتی اهدایی داور، بازی را مساوی کرد و 2 تیم به وقت اضافه پا گذاشتند.
2- استقلال پا گذاشته به میدان دیگر آن استقلالی نبود که در عرض 10 دقیقه بازی باخته‌اش را برد، سر درگمی بازی استقلال به استیل آذین فرصت داد که دوباره اعتماد به نفس بگیرد. تعویض‌های استیلی نتیجه‌اش گل ناباورانه و پنجم استیل آذین بود و من و هر بیننده‌ای به خود می‌گفت بی‌شک استقلال باز هم بازی را به تساوی خواهد کشاند اما نه تنها این اتفاق نیفتاد بلکه استقلال هیچ اراده‌ای در این راه نشان نداد.تعویض سوم استقلال خنده‌دار بود، مرفاوی صادقی را به بازی آورد تا عمران‌زاده را که 2گل به 2 تیم زده و یک پنالتی داده بود به خط حمله منتقل کند؛ انتقالی که عملا بی‌ثمر بود، همچون بازی کاملا بی‌فایده سید صالحی... .
شاید بازیکنی سرعتی و تکنیکی همچون محبوب مجاز در آن لحظات می‌توانست گره بازی را باز کند اما مرفاوی باز هم به تعویض کلاسیکش رجوع کرد: افزودن یک مدافع به خط حمله و... استقلال دید که دقایق علیه‌اش می‌روند و تیم فنی روی نیمکتش هیچ راه حلی برای برون رفت از این بحران نداشت، عقربه‌ها دویدند و دویدند و استقلال حذف شد، دقت در آن تایم جادویی که استقلال معجزه آسا به بازی برگشت و سیاوش، عمران‌زاده و جانواریو 3 گل پیاپی و زیبا به ثمر رساندند کافی است که باور کنیم استقلال و نفراتش توانایی ویران کردن هر تیمی را دارند.
به تماشای همه گل‌های فرهاد مجیدی در این فصل بنشینید و ببینید استقلال چه ثروتی در خط حمله‌اش دارد، بحث درباره بقیه بازیکن‌ها هم ما را به این نتیجه می‌رساند که مشکل تیم نداشتن بازیکن باکیفیت نیست. حتی هاشم بیگ‌زاده هم وقتی به زمین آمد بهتر از همیشه بود. بیایید بار دیگر این سوال را از خود بپرسید که مشکل کجاست؟ ناداوری‌ها؟ حاشیه‌هایی که آن مربی دور افتاده از استقلال می‌سازد؟ بی‌تعصبی بازیکنان؟ ضعف سرمربی؟
آیا سرمربی به این نتیجه نرسید که بازی فاز دفاعی تیمش قابل اطمینان نیست؟ اگر سر مربی به‌عنوان مسؤول فنی تیم نتوانسته چاره‌ای برای دفاع سهل‌انگارانه تیمش بیندیشد، بدیهی است که استقلال و هوادارانش روزهای تلخ اینچنینی زیادی از فصل جاری در خاطرات خود بیایند.
استقلال به راهش ادامه می‌دهد و نگارنده به عنوان منتقد صمد مرفاوی همواره آرزو می‌كند؛ کاش او همان گمشده استقلال بود و سالیان سال روی نیمکت تیم محبوبم می‌نشست و فوتبالی هوشمندانه، زیبا و البته نتیجه گرا به همراه می‌آورد. کاش رنسانسی در کار بود و مرفاوی مردی بود که می‌شد به قریحه‌اش در مربیگری، به آنچه به آن استعداد و توانایی می‌گویند اطمینان کرد اما چاره چیست که لیگ را از دست رفته، جام حذفی را پایان یافته و فتح آسیا را رویایی دور دست می‌بینم و استقلال را با همه ستاره‌هایش تیمی که بد هدایت می‌شود... .
کاوه کاویانپور