حسین قدیانی برترین نویسنده سال فتنه است. نه هیچ‌کس توانست ما را به اندازه او بخنداند و نه کسی به اندازه او اشک‌مان را درآورد؛ با «روزخند»هایش تکانی به طنز مطبوعات داد و راهپیمایی 9 دی، آتشفشان دل‌نوشت‌های او شد. «من مستاجر نیستم، خانه‌ام بیت رهبری است» بی‌شك امروز جزئی از تاریخ 9 دی است؛ ترجمان بزرگ‌ترین همه‌پرسی تاریخ انقلاب.او در این دل‌نوشت‌ها واضع «اصطلاحات» و «تعابیر» جدید و «جملات قصار» بسیاری است؛ تعابیری که در ادبیات سیاسی ایران ماندگار خواهند شد.
و گفتم که او به غایت ما را خنداند و سخت گریاند، یعنی هر وقت که دقیق می‌شوم رشحاتی از آيه مبارکه «انه هو اضحک و ابکی» را در این قلم می‌یابم؛ و خداست که می‌خنداند و می‌گریاند...
صاحب کتاب «نُه ده» به نمایندگی از فرزندان شهدا حرف پدرانشان را فریاد می‌کشد و در زمانی که منتقد بودن از نظر عده‌ای خوش‌ژست‌تر است و برخی خواص در آن اندک اوقاتی که به خود زحمت دفاع از آرمان‌ها را می‌دهند، دفاعی نمی‌کنند که انتقاد از پی‌اش نباشد، او با افتخار از عقاید مردم این سرزمین دفاع می‌کند و حرف دل مردم را می‌زند؛ حرف ده‌ها میلیون نفری که در 9 دی 1388 با دل‌های پرخون در خیابان‌های تهران و تمام شهرهای سرزمین من گفتند که تعرض به حریم ولایت و جمهوری‌اسلامی را تحمل نمی‌کنند.راز استقبال از این نوشته‌ها هم همین است. وقتی «من مستاجر نیستم، خانه‌ام بیت رهبری است» 4 روز بعد از آن چهارشنبه تاریخی در «وطن امروز» چاپ شد، شور تماس‌های خوانندگان، عمق حماسه را نشان می‌داد و این حقیقت را كه انقلاب اسلامی به برکت این فتنه 30 سال جوان شده است. قدیانی که از نظر من تا قبل از آن یک رویش ارزشمند در عرصه مطبوعات بود آنچنان شاخ و برگ گرفت که دل‌نوشته‌هایش از پی هم بر دل‌ها می‌نشست. حجم این ادبیات فوران کرده از متن 9 دی تا 22 بهمن 88 و از آنجا تا اوایل اردیبهشت 89 در مدت زمان 4 ماه را تنها می‌توانم به آتشفشان كلمات تشبیه کنم که شراره‌هایش برای مومنان گلستان است و برای منافقان مذاب عذاب.این چند خط را برای ادای دین به روز بزرگ 9 دی و کتاب همزاد آن «نُه ده» و به احترام نویسنده‌اش که در آینده به لطف خدا بیشتر از او خواهیم خواند، نوشتم اما حیفم آمد از موتور بابا اکبر نگویم.حسین هر روز که دلمان می‌گرفت، ما را سوار این موتور جادویی می‌کرد و از طبقه چهارم روزنامه در تپه‌های عباس‌آباد گاز می‌داد و پرواز می‌کرد و در جنوب تهران در کوچه پس‌کوچه‌های بیت‌الزهرا گم می‌شد تا در دل تاریخ برسد به کوچه بنی‌هاشم. روضه در و دیوار که تمام می‌شد، ساندیس‌اش را که از چهارشنبه هنوز همراهش بود از جیب کت‌اش درمی‌آورد و می‌گفت این را نگه داشته‌ام برای روضه علی‌اصغر که طفل شیرخواره حسین هنوز که هنوز است تشنه است و عمویش که رفته آب بیاورد، بازنگشته، بچه‌ها منتظر عباسند و نگاه حسین نگران اراذل سوت و کف و سنگ و تیغ و تیر‌زنان کوفه است که هر از گاهی به گوشه‌ای از خیام آل‌الله متمایل می‌شوند و در آخرین تاخت نمی‌دانم چگونه سر از تهران درآوردند، چگونه شد که دشمنان حسین در کربلا را عمر سعد ـ این «حاكم ری بعد از این» ـ در تهران «مردان خداجو» معرفی کرد؟ یا خیل‌الله اركبی و بالجنه ابشری!پاسخ این سوال و انبوهی از پرسش‌ها را با صدای دل در این کتاب می‌یابید.
رضا شكيبايي