امروز 9 روز است که سازمان بهزیستی بدون رئیس اداره می‌شود. سازمانی که پیش از این ابوالحسن فقیه به مدت 4 سال ریاست آن را بر عهده داشت. رئیس جوانی که در 12 اردیبهشت ماه در حکمی از سوی رئیس‌جمهور به عنوان رئیس جمعیت هلال‌احمر کشور منصوب شد وقرار است 4 سال آینده را در این جمعیت فعالیت کند. ابوالحسن فقیه در حالی سازمان بهزیستی را ترک کرد و عازم جمعیت هلال احمر شد که این سازمان با همه مسؤولیت‌هایش ماند بدون مسؤول و منتظر تا وزیر رفاه نیز در حکمی رئیس جدید این سازمان را معرفی کند. به گزارش مهر، شنیده‌ها حاکی از آن است که صادق محصولی، وزیر رفاه قصد دارد در حال حاضر یک نفر را به عنوان سرپرست سازمان بهزیستی معرفی کند و در آینده‌ای نزدیک درباره رئیس جدید این سازمان تصمیم بگیرد. کودکان و نوجوانان، زنان و خانواده، معلولان و آسیب‌دیدگان اجتماعی تنها بخشی از گروه‌های هدف سازمان مهم و تاثیر‌گذار بهزیستی هستند که قرار است حامی و تصمیم‌گیرنده گروه‌های حساس و آسیب پذیر جامعه باشد. در زمانی که وضعیت معتادان، شهریه نا بسامان مهدهای کودک، مشکلات معلولان و زنان و دختران در معرض خطر و آسیب دیده و ده‌ها مشکل دیگر به شکل مشهودی در جامعه خود نمایی می‌کنند و در جامعه‌ای که شعارش طلا بودن وقت است آیا هر یک روز بدون متولی بودن سازمانی که باید پاسخگوی همه این معضلات باشد خود منبع چالشی مضاعف نخواهد بود؟ در زمان و مکانی که سلام هر رئیس جدید برابر است با وداع برخی از معاونان و مسؤولان رده‌های پایین‌تر، کارمندانی که جایگاه شغلی خود را تا آمدن و تثبیت شدن مسؤول جدید متزلزل می‌دانند آیا براستی با انگیزه و جدیت به کار خود خواهند پرداخت یا سازمانی بدون متولی تبدیل به محلی بی‌روح می‌شود؟ آیا بهتر نبود حکم ریاست و سرپرستی سازمان بهزیستی و جمعیت هلال احمر همزمان صادر مي‌شد؟