فرانسس آگیلار: خیلی از طرفداران اتلتیکو، چه آنهایی که در استمفوردبریج لندن حضور داشتند و چه آنهایی که از پای تلویزیون بازی تیمشان را به تماشا نشسته بودند؛ روزی را که «هانس گئورگ شوارزنبک» (بازیکن بایرن) در ورزشگاه «هیسل» بروکسل، با گل دقیقه پایانی خود رویای روخی بلانکوس‌ها برای قهرمانی در اروپا را پرپر کرد را به یاد نمی‌آورند. بسیاری حتی به دنیا هم نیامده بودند. حالا 40 سال از آن روز گذشته و اتلتی با مدد جستن از روح لوئیس آراگونس فقید که قهرمان آن شب کذایی بروکسل بود و نیز توتو لورنسو یک بار دیگر به فینال این جام رسیده است. این کار را چولو سیمئونه انجام داده که به حق می‌توانیم او را وارث دستاوردهای آن دو قهرمان بدانیم. ال‌چولو می‌تواند و باید که اتلتی را در دومین فینالش قهرمان اروپا کند. داربی مادریلنیو به اولین داربی تاریخ لیگ قهرمانان که در آن دو تیم از یک شهر حاضر هستند تبدیل خواهد شد و استادیوم «دا لوژ» روز 24 مه میزبان این دیدار تاریخی خواهد بود. بدون‌شک در آن روز و در لحظه شروع بازی، خیابان‌های مادرید خلوت‌تر از همیشه خواهد بود. پیروزی در استمفوردبریج آن هم با نتیجه 3 بر یک کار هر تیمی نیست. این شاید بهترین نتیجه تاریخ اتلتیکو در لیگ قهرمانان باشد. تیمی که در تمام بازی‌هایش تا به فینال شکستی را تجربه نکرده است. سیمئونه جمله معروفی در این فصل داشت و پس از هر بازی به این مساله اشاره می‌کرد که بازی به بازی جلو می‌رویم و الان او به مرحله‌ای رسیده که اغراق نیست اگر بگوییم؛ جام به جام جلو می‌رود. اتلتیکوی او همه را به یاد اتلتیکوی رادومیر آنتیچ می‌اندازد. همان تیمی که در سال 96 دبل کرد. تیمی متشکل از بازیکنانی جاه‌طلب و مبارز که فوتبال را به معنای واقعی‌‌اش بازی می‌کردند. خوب دفاع می‌کردند و تا دقیقه آخر دست از تلاش بر نمی‌داشتند. آنها به خود و توانایی‌هایشان ایمان داشتند. این اتلتیکو، بهترین دروازه‌بان دنیا یعنی تیبو کورتوآ را در اختیار دارد. کسی که در ذات خودش یک ستاره است. اتلتیکوی سیمئونه متشکل از یک گروه بازیکن جنگجو است که همچون هم‌سلفان سرخپوست خود از مبارزه برای اعاده حیثیت خود دست بر نمی‌دارند. در بازی با چلسی فیلیپه لوئیس با نمایشی خیره‌کننده به جرات جایگاه خود در تیم ملی برزیل را ثابت کرد و از طرف دیگر کسی شک ندارد که دیگو کاستا باید در تیم ملی اسپانیا فیکس بازی کند. در میانه میدان کوکه نشان داد اگر دل بوسکه به او اعتماد کند می‌تواند خط میانی قرمزها در جام‌جهانی برزیل را رهبری کند. او همین حالا خواستگاران زیادی در اروپا دارد.آردا و تیاگو هم بی‌نظیر بودند اما بهترین بازیکن اتلتیکو کل تیم اتلتیکو بود. این اتلتی بیشتر از اینکه به بازیکنی وابسته باشد، یک تیم متحد است. بازیکنانی که می‌توانند پس از سال‌ها انتقام قهرمانان 40 سال پیش خود را در فینال لیسبون بگیرند.بارسا در مرحله یک چهارم، مقابل اتلتیکو، مقابل تیمی که در یک کلام برتر بود، شکست خورد.در چند سال اخیر این به یک سنت تبدیل شده که تیمی که بارسا را حذف می‌کند در نهایت قهرمان خواهد شد. اتلتیکو بارسا را با شایستگی حذف کرد و اگر این سنت حفظ شود آنها قهرمان این جام نیز خواهند بود. دیگو سیمئونه یک جادوگر است. او آدریانی را در زمین گذاشت که کسی فکرش را نمی‌کرد حتی یک دقیقه هم به او بازی برسد اما زننده تعیین‌کننده‌ترین گل بازی خود آدریان بود. کسی که بازی را به تساوی کشاند و گل تورس را بی‌اثر کرد. تورس گل دردناکی را به تیم سابق خود زد؛ او پس از گل، رفتاری خنثی داشت و شادی هم نکرد. شک ندارم که پس از بازی از صعود اتلتیکو به فینال خوشحال بود. تیمی که او، پدر و تمام خانواده‌‌اش هنوز هم عاشقش هستند.هرکسی که نوشته و امضا کرده که رئال در لیسبون لادسیما را خواهد برد؛ نه چولو سیمئونه و نه گروه جنگجویش را نمی‌شناسد.