رنگ باختن ميراث‌آبي‌ها

غروب چهارشنبه، غروب رویاهای تابستانی آبی بود.نایب قهرمان جام‌جهانی گذشته در خانه باشکوهش، سن‌دنی پاریس، از آغاز تا انجام زیر سلطه امپراتوری نوظهور اسپانیا قرار گرفت و از همه مهم‌تر اینکه فرانسوی‌ها دقیقا برتری در همان نقاطی از زمین را به ماتادورها واگذاردند که به طور سنتی بر آن مالکیت داشتند، یعنی فضاهای میانی زمین از جلوی دفاع تا پشت سر مهاجمان. اینجا همان قلمرویی است که در تاریخ فوتبال و جام جهانی به نام «4 الماس؛ تیگانا، فرناندس، ژیرس و پلاتینی» شناخته می‌شود اما حالا میراث‌داران این 4 الماس دهه هشتادی هیچ نشانی از آنها ندارند. شاید بهتر باشد این تعبیر را به‌کار ببریم که دیدار چهارشنبه شب استادو فرانس با‌ آخرین هورا پشت سر ریمون دومنک همراه بود. لو بلوز (آبی‌ها) از ابتدا تا انتها در صحنه‌هایی بسیار بسیار معدود حرکتی انجام دادند که رغبت تشویق کردن را در میان دست‌کم 60 هزار هوادار پاریسی برانگیزند؛ آبی‌هایی که دست بر قضا به حکم اسپانسر مشهور و مشترکشان با اسپانیا، به رنگ سفید درآمده بودند و ماتادورها هم به جای جامه سرخ، پیراهن جدید ناوی رنگ (سرمه‌ای تیره به رنگ لباس فرم افسرهای نیروی دریایی) بر تن کرده بودند، نمایشگاهی که آدیداس در استادو فرانس برای معرفی طراحی‌های جدیدش در قالب پیراهن دوم فرانسه و اسپانیا در جام‌جهانی آینده به راه انداخته بود. در این بین اسپانیایی‌ها شمایلی از یک آرمادای پیروزمند را داشتند؛ برعکس آن آرماداي (نیروی دریایی) شکست خورده قدیمی. در عوض حضور پررنگ کاتالان‌های مخالف گاوبازی در ترکیب لاسلکسیون (لقب اسپانیا) می‌تواند به این تعبیر شود که لقب ماتادورها دیگر لقب مناسبی برای قهرمان اروپا نیست. آنها نمایشی از مالکیت بی‌چون و چرا بر توپ و میدان در قلب فوتبال فرانسه ارائه دادند. در اکثر زمان‌های بازی به شکلی موثر و تهدیدآمیز توپ را در هر کجای زمین که می‌خواستند به گردش در می‌آوردند و زمانی هم که تصمیم به عقب‌نشینی می‌گرفتند فضاها را چنان عالی پوشش می‌دادند که مالکیت توپ تیم دومنک هرگز به آزار ایکر کاسیاس منجر نمی‌شد و در نهایت پیروزی 2 بر صفر اسپانیا با گل‌های داوید ویا و سرخیو راموس یک پیروزی حداقلی برای تیم دل‌بوسکه به نظر می‌آمد.حالا کمتر از 100 روز مانده به نخستین بازی گل‌ها در آفریقای جنوبی 2010 مقابل اروگوئه، کاملا روشن است که فرانسه مدعی جام نوزدهم نخواهد بود. از پیش باختگی تیم دومنک نشانه‌هایی کاملا آشکار داشت، مثلا حتی پیش از آغاز مسابقه وقتی از بلندگوی ورزشگاه نام او به عنوان سرمربی میزبان خوانده شده، سکوها با هو کردن او واکنش نشان دادند. حرف‌هایی که او پس از مسابقه به شبکه اول فرانسه «TFI» گفت نیز به همان اندازه لایق هو کردن بودند: «ما دیدیم که برای شکست دادن اسپانیا، همه باید آماده باشند و حتی بالاتر از سطوح خود بازی کنند. برای شکست چنان تیمی ما باید ذهنیت خاصی داشته باشیم که امروز نداشتیم».اگرچه بازی‌های دوستانه، دیدارهایی حیثیتی محسوب نمی‌شوند ولی نبرد چهارشنبه پاریس برای فرانسوی‌ها حتی از استاندارد یک بازی دوستانه هم با عزم و اراده خفیف‌تری همراه بود. در حالی‌که لافوریا (لقب دیگر اسپانیا) هم بدون آنکه انرژی زیادی صرف کنند با سبک بازی قاهر خود هرگاه که می‌خواستند سرعت را به تیم میزبان که به روشنی در سطح آنها نبود دیکته می‌کردند. در هیچ یک از نقاط زمین یک خروس‌جنگی ندیدیم که حرکتی خطرناک انجام دهد و اگرچه اسپانیایی‌ها هم به آب و آتش نزدند ولی ثبات تیمی‌شان فاصله زیادی بین دو سوی زمین ایجاد کرده بود.کاملا پیدا بود یوان گورکوف بازیساز جدید فرانسوی‌ها نسبت به پارسال سقوط کرده و عملکرد او در مقابل اسپانیا به معنای وداع فرانسه با همه رویاهای پیش رو است. این بازیساز جوان در اکثر اوقات بازی فقط به یک شکل ساده و سرسری به مالکیت توپ مبادرت می‌ورزید و هر بار که صاحب توپ می‌شد از صدور یک پاس کشنده، حتی از نوع پاس‌های راه‌اندازی حمله و نه پاس‌های موقعیت‌ساز عاجز نشان می‌داد. شاید هم این ناتوانی ریشه‌ای ذهنی داشته باشد، وقتی خروس‌ها مجبور بودند زمان زیادی را برای بازپس گرفتن توپ از اسپانیایی‌ها صرف کنند، از نظر ذهنی دچار انفعال می‌شدند.اما در حالی‌که بازیساز محوری ملوانان بوردو از پس فشار سنگینی که به تنهایی به دوش می‌کشید بر نمی‌آمد، تیری آنری مثل اکثر روزهای فصل جاری ناامید کننده ظاهر شد و فرانک ریبری هم به عنوان تنها ابر ستاره آبی‌ها پس از بازنشستگی زیدان، ثابت کرد هنوز به زمان زیادی تا بازگشت کامل از آسیب‌دیدگی نیاز دارد اما دست کم می‌توان گفت او می‌تواند امیدی را در آینده نوید بدهد. در عوض در بخش‌های دیگر تیم دومنک چهره‌هایی را می‌دیدیم که هرگز نمی‌توان به آنها دل‌بست. غیبت مهره‌های کلیدی در واقع تنها بهانه‌ای است که برای سرمربی خیالاتی فرانسه باقی‌مانده است، مثلا در قلب دفاع ژولین اسکوده دفاع وسط سویاي اسپانیا مجبور شد کار را با میشل سیانی آغاز کند که نخستین بازی ملی را تجربه می‌کرد.در نتیجه خط دفاع فرانسوی‌ها به شکلي وحشتناک ضربه‌پذیر نشان می‌داد، بویژه روی انتقال‌ها و فرارهای سرعتی. درست همانطور که در آخرین نبرد جدی فرانسه در سن‌دنی، در آن پلی‌آف جنجالی مقابل ایرلند دیده بودیم.روی گل نخست به روشنی می‌شد دید که پاتریس اورا، چندین متر به داوید ویا چراغ سبز نشان داده است.دفاع چپ منچستر یونایتد با خالی کردن پست خود نزدیک بود گل سوم را هم به خسوس ناواس گوش راست میهمان هدیه بدهد و حالا این سؤال باقی می‌ماند که اگر به فرض ویلیام گالاس، سباستین اسکیلاچی و کریم بنزما غایب نبودند، فرانسه در سطح خودش مقابل اسپانیا ظاهر می‌شد؟این پرسشی است که دومنک برای پاسخ دادن به آن زمان زیادی ندارد، گرچه او در بلند مدت کوچک‌ترین تلاشی برای رفع ابهام از سقوط فوتبال ملی فرانسه نکرده است. این‌طور که به نظر می‌رسد فرانسه در جام‌جهانی آینده نیز مانند همین مسابقه از پیش باخته خواهد بود.

مطبوعات فرانسه: اسپانیا، تیمی از دنیایی دیگراست

مطبوعات سرتاسر جهان بویژه روزنامه‌های فرانسوی زبان به تمجید از عملکرد تیم قهرمان اروپا گشودند. روزنامه اکیپ با چاپ عکسی از داوید ویا که پس از به ثمر رساندن اولین گل تیمش دستانش را باز کرده، تیتر زده: «از دنیایی دیگر» و به این نکته اشاره کرده که توانایی‌ها و مهارت‌های بالای اسپانیایی‌ها آنها را از بازیکنان تیم فرانسه کاملا برتر ساخته بود. پرفروش‌ترین روزنامه چاپ فرانسه یعنی «لو پاریسین» نیز در گزارشی اعلام کرده تیم ملی فرانسه مغلوب اسپانیایی شد که به همان خوبی‌ای که به شهرت رسیده بود، عمل می‌کرد و لوفیگارو نیز از مهارت‌های خـارق‌العـاده اسـپانیـایی‌ها می‌گفت. در نهایت لوموند نیز در گزارش خود نوشت: «آبی‌پوشان از اسپانیایی‌ها درس بزرگی گرفتند و تیم ملی فرانسه شاهد هنرنمایی اسپانیایی‌ها بود». در جریان دیدار چهارشنبه شب، تعداد زیادی از هواداران فرانسوی عملکرد فوق‌العاده اسپانیایی‌ها را با سردادن آواز اوله اوله که آواز مرسوم اسپانیایی‌ها در زمان پیروزی است، تشویق کردند.