حمیدرضا نبعی
افشین قطبی از پله‌ها پایین آمد و قول داد که تیم‌ملی در جام‌جهانی حضور خواهد داشت. کمی آن‌طرف‌تر از فرودگاه، زیر بام‌های شهر اما کسانی بودند که نمی‌خواستند قول قطبی به حقیقت نزدیک شود.
بدون شک، قرار نیست تفکر توهم‌زده امثال قلعه‌نویی و دایی درباره برنامه‌ریزی همه‌جانبه دست‌های پشت پرده تکرار شود. تیم‌ملی از 3 بازی‌اش، 5 امتیاز گرفت و به جام‌جهانی نرفت.
مساله خیلی ساده بود. قول مردی که از پله‌ها پایین آمد به ثمر نرسید و اعتقاد راسخ آنهایی که همیشه پایین پله‌ها هستند به کرسی نشست. این مطلب که هنوز آغاز نشده است! اشاره دارد به آنهایی که می‌خواهند نشود و قهرمان ساده‌ای که رویایی دارد و معتقد است که نشد نداریم. این سومین و احتمالا آخرین آوردگاه قهرمان و دشمنانش خواهد بود. اولی با قهرمانی پرسپولیس تمام شد و دومی با نرفتن به جام‌جهانی؛ راند سوم، مسابقات جام ملت‌های آسیاست. البته اگر تا آن زمان سرمربی فعلی تیم‌ملی عمرش به دنیای مربیگری باشد!
1- حمید استیلی:
«گذر زمان چهره واقعی قطبی را نشان خواهد داد!» این جمله را آقای استیلی به تازگی در مصاحبه‌اش گفته اما قدمتش کمی بیشتر است و بازمی‌گردد به زمانی که قطبی آرام‌آرام در جاده محبوبیت پیش می‌رفت و با شکل و منش متفاوتش دل‌ها را برده بود. مساله این است که چهره واقعی افشین قطبی که پوشیده است و گذر زمان آن را برملا خواهد کرد، واقعا چطور و چگونه است؟ این موضوع را حمید استیلی هیچگاه رک و روشن معلوم نمی‌کند. گذر زمان قرار است ثابت کند، قهرمانی پرسپولیس کار دست حمید استیلی و دوستش مرزبان بوده؟ قرار است در آینده متوجه بشویم که قطبی مودب و جنتلمن نیست؟ آن افسانه بیهوده هم که با کلمات حیوان و دیوانه از بین رفت. واقعا کدام وجهه خوفناک چهره قطبی پنهان مانده که استیلی پیدا شدنش را حواله به آینده می‌دهد و امروز از آن سخن نمی‌گوید؟ طبق معمول جوابی نیست؛ در فضایی که اتهام زدن معمولا آسان‌ترین و بی‌جزاترین کار ممکن است.
2- امید گلمکانی
: گزارشگر برنامه ورزش از شبکه دو؛ «تیم ملی جای تسویه حساب‌های شخصی نیست!» در باب کم‌حافظگی عمدتا عمدی ما ایرانیان، همین نکته بس و قابل تامل که این جمله توسط گزارشگر مربوطه رو به علی دایی گفته می‌شود یعنی همان سرمربی گران‌سنگی که فقط و تنها به دلایل فنی و تاکتیکی از علی کریمی، مهدوی‌کیا و مبعلی گذشت و جایشان را به میان‌مایه‌هایی داد که تنها می‌توانستند سرباز باشند تا به این شکل سرمربی تازه‌کار و بی‌تجربه تیم‌ملی، فرمانده بودن را تجربه کند. تسویه حساب شخصی افشین قطبی، گویا با حسین کعبی است. یعنی همان بازیکنی که در زمان مربیگری قطبی در پرسپولیس، جمله درخشان «این هیچی حالیش نیست!» را به زبان آورد و در زمان مربیگری قطبی در تیم‌ملی دعوت شد و به عنوان بازیکن فیکس به زمین رفت. درست مشابه اتفاقی که برای محمد نصرتی افتاد؛ بازیکنی که حتی آنالیزور بودن قطبی را زیر سوال برد، اما هنوز و همچنان بازیکن فیکس تیم‌ملی است.
3- خداداد عزیزی:
بوی لیست قطبی همه‌جا را برداشته است! مساله همان مثل قدیمی است درباره دوستانی که گوشت هم را بخورند، استخوان هم را دور نمی‌ریزند. برای همین خداداد عزیزی با آن اختلاف کهنه و باستانی‌اش با دایی و مایلی‌کهن، آنها را به قطبی ترجیح می‌دهد چون در نهایت رخت و لباس‌شان روی یک بند خشک می‌شود. خداداد عزیزی هیچ‌وقت درباره عدم حضور بودار مهدوی‌کیا و کریمی و حضور بازیکنان سایپا در تیم‌ملی زمان دایی حرفی نزد.
4- یک منتقد سینمایی:
قطبی بدترین سرمربی ایرانی تیم‌ملی تاکنون است! تعجب نکنید. با یک جمله به ظاهر ساده، می‌شود بخشی از فوتبال جهان را زیر سوال برد. کم‌کم بیان رزومه افشین قطبی از حالت خبری یا افتخارآمیزش کاملا خارج شده و گفتن هزارباره‌اش گویا اثبات این است که بزرگانی مثل ادووکات و وربیک، بیهوده و از سر نادانی، کسی را به عنوان همکار انتخاب نمی‌کنند. ضعف دانش فنی قطبی در مقابل قلعه‌نویی، دایی، مایلی‌کهن، شاهرخی، پروین و... -مربیان قبلی تیم‌ملی ایران- اشاره ضمنی به این موضوع است که باقی ایرانیان هم می‌توانند! تمام مربیان قبلی که از قطبی بهتر بوده‌اند، می‌توانسته و می‌توانند در موقعیت‌های شغلی او به عنوان مربی فوتبال قرار بگیرند و فوتبال علی‌اصغری دوران پروین، فوتبال دیمی و بی‌برنامه زمان مایلی‌کهن و درهم شکستن پازل تاکتیکی قلعه‌نویی و از هم پاشیدن رنسانس علی دایی، همه از وضعیت فعلی تیمی که تعداد بازی‌های رسمی‌اش به تعداد انگشتان 2 دست هم نرسیده، بهتر، درست‌تر و کامل‌تر بوده است.
5- مازیار ناظمی:
بعد از شکست تیم‌ملی مقابل اردن؛ این شکست فاجعه ملی بود!
6- علیرضا علیفر:
توقع ما شکست تایلند با گل‌های پرتعداد است! فقط معلوم نیست که چرا تمام دشمنان و مخالفان افشین قطبی که معتقدند او در حد تیم‌ملی ایران نیست، توقع‌شان از او بیشتر از تمام مربیان پیشین تیم‌ملی است. اینجا دیگر پای آمار و ارقام و روزگار سپری شده و نتایج پیشین تیم‌ملی است. یعنی اینکه فاجعه ملی شکست به اردن در زمان مربیگری برانکو و شاهرخی هم اتفاق افتاد یا اینکه در دورانی که فخر ابدی مایلی‌کهن است، ما با اختلاف 2 گل تایلند را شکست دادیم ودر زمان بلاژ بزرگ با این تیم مساوی کردیم. معلوم نیست این توقعات عظیم از ضعیف‌الجثه‌ای مثل قطبی- به باور منتقدانش- از کجا آمده؟ با انتظارات بزرگ، راحت‌تر می‌شود دشمن را شکست داد؟ افشین قطبی زمانی از پله‌ها بالا خواهد رفت، در این شکی نیست. این پله‌ها یا متعلق به سکوی تیم‌های اول تا سوم جام ملت‌های آسیا هستند یا پله‌های فرودگاهی که در گوشه‌ای از آن هواپیمایی قطبی را از این سرزمین خواهد برد؛ پله‌ها، فرودگاه و هواپیمایی که پیش از این خیلی‌ها را بالا برده‌اند؛ ایویچ، بلاژویچ، برانکو، دنیزلی، کوخ و... از همین پله‌ها بالا رفتند، رفتند و ما، استیلی‌ها، دایی‌ها و خدادادها هنوز این پایین ایستاده‌ایم.