منتقدان نمک‌گیر نشدند

گروه ورزشي:

عکاسی که از ساعت 10:30دیروز جلوی در ورودی رستوران معروف دایی سرمربی تیم ملی انتظار افشین قطبی را می‌کشید تا اولین فریم‌های حضور قطبی در کنفرانس مطبوعاتی را ثبت کند، وقتی در غیاب همکارانش توانست لحظه افتادن قطبی روی زمین را ثبت کند، خوشحال‌ترین کسی بود که به استقبال کنفرانس مطبوعاتی رفت اما جدال قطبی با رسانه‌ها و جدال لفظی سرمربی تیم ملی با خبرنگاران به قدری شدید بود که این درگیری، صحنه‌های جالب بسیاری را رقم زد؛ صحنه‌هایی که باعث شد دیگر عکاسی از اینکه نتوانسته صحنه افتادن قطبی روی زمین را ثبت کند، ناراحت نباشد. ساعت 11 صبح سه‌شنبه طبق قرار قبلی افشین قطبی با کت و شلوار معروفش وارد سالن رستوران دایی‌اش شد و بزرگ‌ترین اتفاق حضور علیرضا منصوریان بود که قدم به قدم و هماهنگ با قطبی وارد رستوران شد. سقوط قطبی روی زمین و چهره درهم او شاید بازخورد گزارش رسانه‌ها در افشاگری برگزاری کنفرانس مطبوعاتی در رستوران دایی‌اش بود اما هر چه بود، این قطبی با آن مرد خندان و پرانرژی گذشته فاصله زیادی داشت. تغییر حالتی که حتی سوال یکی از خبرنگاران روزنامه‌های سیاسی هم شد و قطبی خسته از کنجکاوی رسانه‌های وطنی سعی کرد که خودش را جمع و جور کند و بگوید: «من هیچ‌وقت این قدر انگیزه و انرژی نداشتم اما می‌خواهم شفاف بگویم وقتی جلوی شما می‌‌نشینم از برخی از سوال‌هایی که می‌کنید ناراحت می‌شوم. تا به حال نشده در ایران کسی از من سوال فنی بپرسد و این من را غمگین می‌کند. شما یار من هستید. می‌گویید جام ملت‌ها تورنمنت درجه 2 است ولی باید بدانیم که ما تیمی آسیایی هستیم و باید به جام ملت‌ها به عنوان تورنمنت درجه یک نگاه کنیم. هدف ما قهرمانی در آسیاست. این گروهی را که جمع کرده‌ایم هدفمان این است که در روز 29 ژانویه که بازی نهایی جام ملت‌های آسیا برگزار می‌شود ایران یکی از 2 تیم باشد و بتوانیم جام را به تهران بیاوریم. ما باور داریم که این تیم در روز 29 ژانویه بازی خواهد کرد، ضمن اینکه شما را اینجا دعوت کرده‌ایم که با ما ناهار بخورید و به ما کمک کنید تا با همدلی هم قهرمانی آسیا را به ایران بیاوریم!» البته اوج درگیری قطبی با رسانه‌ها جایی بود که او با به کار بردن کلمه «شاید» این اتهام را به رسانه‌ها وارد کرد که « چون یک بازیکن از طرف شما به تیم ملی وارد نشده چنین (انتقاد) می‌کنید.» البته اگر بدانید قطبی در پاسخ به این سوال که «چه ضمانتی می‌دهید سیامک آزادی دستیار جدیدتان به سرنوشت دی کارمو و مارکو دچار نشود؟» چنین اتهامی را وارد کرده، به خبرنگاران حاضر در جلسه حق می‌دهید که بی محابا به سرمربی تیم ملی به خاطر به کار بردن چنین کلماتی حمله کنند. با این حال قطبی بر خلاف تمام مرتبه‌های قبلی بدون اینکه مصلحت اندیشی کند حرف‌های تازه دیگری هم مطرح کرد: «همیشه می‌خواهم از تجربیات مختلف در تیم ملی استفاده کنم، وقتی انتقادها سازنده است لذت می‌برم. هر جا که می‌روم مردم ایران با چشم‌های مهربان و قلب بزرگشان تیم ملی را تشویق می‌کنند و از این صحبت می‌کنند که من چه شخصیتی را به تیم ملی آورده‌ام. من هیچ وقت علیه یک مربی دیگر انتقاد نکرده‌ام و زمانی که در پرسپولیس بودم نگفتم این مربی خوب است یا بد. همیشه سعی کرده‌ام به همه احترام بگذارم. در زمانی که در پرسپولیس بودم مردم در مواجهه با من می‌گفتند سرمربی تیم ملی نشوم. از حرفشان خیلی تعجب می‌کردم و دلیل این صحبت را می‌پرسیدم و آنها می‌گفتند رسانه‌ها نابودت می‌کنند. وقتی به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شدم اتفاق عجیبی را در رسانه‌ها دیدم. یک مجله سر من را روی یک محکوم زندانی گذاشته بود. من دلیل این کار را نمی‌دانم. چرا باید این کار بشود تا مادر یک سرمربی تیم ملی ناراحت شود و گریه کند. ما 35 سال است که قهرمان نشده‌ایم، پس چرا کمک نمی‌کنیم که این قهرمانی را تکرار کنیم، چرا مربیان به من یا حاجیلو زنگ نمی‌زنند و کمک نمی‌کنند. من می‌گویم اگر انتقادی مطرح می‌شود باید پشت درهای بسته باشد و نه در رسانه‌ها. در فوتبال دنیا کمتر می‌بینید که مربیان باشگاهی علیه سرمربی تیم ملی صحبت کنند. انتقاد مربیان از تیم ملی تنها مردم را از تیم ملی دور می‌کند.» در ادامه وقتی یکی از خبرنگاران قدیمی روزنامه‌های ورزشی به قطبی متذکر شد که در ابتدا رسانه‌ها را یار سیزدهم تیم ملی خواندید اما حالا همه مشکلات تیم را در رسانه‌ها می‌دانید، قطبی متوجه شد تندروی کرده و جوری حرف زد که انگار مشکل میکروفن بوده و نه ذهنیت منفی‌اش نسبت به رسانه‌ها: «شاید این میکروفن خوب کار نمی‌کند! من به رسانه‌ها بی‌احترامی نکرده‌ام و همچنان معتقدم رسانه‌ها یار سیزدهم تیم ملی هستند. من از رسانه‌ها خواستم که به این تیم کمک کنند، چون آنها می‌توانند جو مثبتی را برایمان بسازند. متاسفانه برخی رسانه‌ها هدف‌شان این نیست. متاسفانه ما فرهنگی داریم که می‌گوید اگر من نباشم پس می‌خواهم هیچ کسی نباشد، این فرهنگ درست نیست. همه عضو این خانواده فوتبال هستیم و به هم وابسته‌ایم، پس باید برای موفقیت به هم کمک کنیم. در یک سالی که سرمربی تیم ملی بوده‌ام به جز یک باخت که آن هم همه بازیکنان را در اختیار نداشتم شکست دیگری نداشتم ولی هیچ‌کس راضی نیست و نمی‌خندد.» با این همه، تمام این اتفاقات مشروح آنچه که دیروز در بلوار اسفندیار خیابان جردن رخ داد نبود و مشاجره خبرنگاران با قطبی سر همان میز ناهاری که قطبی برای «همدلی رسانه» آماده کرده بود ادامه داشت، منتها منتقدان قطبی که در رستوران معروف تهران سیبل سرمربی تیم ملی شده بودند، ترجیح دادند که برای صرف ناهار به دفتر روزنامه‌هایشان بازگردند و حتی اصرار دایی قطبی هم بی‌فایده بود.