مهدی امام قلی
آنزمان که میرحسین موسوی، اغتشاشگران و حرمت شکنان عاشورا را «مردمی خداجوی» خواند، انتظار آن میرفت که مرد شماره یک فرقه فتنه در «اقیانوس نشاط» به مالیخولیایی مبتلا شود که زمین و زمان را آماج نیرنگ و جفای خود کند.
میرحسین موسوی پس از وقایع انتخابات اخیر به بیانیههای سریالی روی آورد تا هر از گاهی درعرصه سیاسی کشور جلوهگری کند و اوج روشنفکری آنارشیستی و لمپنیستی خود را به نمایش بگذارد. جنس ادبیات و موضعگیریهای میرحسین موسوی در بیانیههایش نشاندهنده آن است که وی یک مهره تمامعیار غربی است، چه آنکه کدام عقل سلیم میتواند مسلمات بدیهی شرع و قانون را زیر پا بگذارد و مجازات محارب و مفسد فیالارضی را که جان چندين انسان بیگناه را در عملیات تروریستی گرفته است محکوم کند؟ اما بیانیه اخیر وی حاوی 2 نکته مهم است:
1 – بحرانآفرینی داخلی:
بیتردید در وقایع پس از انتخابات اخیر، جریان اصلاحات رو به مرگ و اضمحلال کامل سیاسی رفت تا جاییکه ملت آگاه و با بصیرت ایران، حماسههای ملی چون 9 دی و 22 بهمن را در تاریخ این مرز و بوم رقم زد. از طرفی جریان فتنه در همه فراخوانهای خود دچار ریزش آرا و از دست رفتن پایگاه اجتماعی شد، به طوریکه پروژههایی چون چهارشنبه آخر سال، سیزدهمین روز نوروز و هفته معلم و کارگر با شکست منجز روبهرو شد. از اینرو طبیعی به نظر میآید که مرد شماره یک فرقه فتنه پس از این همه شکست دچار نوعی مالیخولیای سیاسی شده و در آستانه سالروز حماسه 22 خرداد شمشیر عناد از رو بسته و با رفتارهای بناپارتیستی و اسلوبهای هیجانی درصدد ایجاد موج اجتماعی باشد. از اینرو است که این جریان اپورتونیست و فرصتطلب به هر وسیلهای برای غبارآلود کردن فضا متمسک میشود تا جایی که اعدام قاتلان و تروریستها را محکوم میکند!
2 - تحریمهای خارجی:
مالیخولیای سیاسی میرحسین موسوی برای سرویسهای اطلاعاتی غربی به مثابه کاتالیزوری برای فشارهای بینالمللی است. حمایتهای آشکار انگلیس و آمریکا از فرقه فتنه در قالب جایزههای بینالمللی و جانبداری رسانهای و اظهارات صریح دولتمردان غربی مدلول این ادعاست که به زعم خود آنها، میرحسین موسوی بهتر است مالیخولیا بگیرد تا:
1 – دولتمردان ایرانی سرگرم حل و فصل بحرانهای داخلی خویش باشند، 2– اقتدار و مقاومت بینالمللی ایران در حوزه دیپلماسی کاهش یابد و 3 – تحریمها و اعمال فشار علیه جمهوری اسلامی به آسانی صورت گیرد. ناگفته نماند، مالیخولیا گونهای بیماری عصبی است که با خلل دماغی، سودا و خیال خام همراه است.