محمد صابری: تهیه پرونده به بهانه ورود یک فیلم به شبکه نمایش خانگی در فضای پرسرعت و رقابت مطبوعات امروز اندکی غریب به نظر می‌آید و شاید سرعت آمد و شد فیلمهای رنگارنگ بر پرده سینماهای کشور، اختصاص حداقل مجال برای پرداخت مجدد به آثاری که اندکی پیش‌تر روی پرده بودند و حال در قالبی خانگی ارتباط با مخاطب را تجربه می‌کنند را خالی از برهان بنماید. اما می‌توان اینگونه هم ندید؛ همانطور که فاصله از تولید امکان داوری سالم‌تر به عوامل می‌دهد، فاصله از اکران هم می‌تواند واکنش‌های پس از مواجهه نخستین با اثر را از صافی نقد منصفانه عبور دهد. امروز دیگر همه احساس‌ها و انتظارات ما از کارگردان «بوتیک»، فروکش کرده است و دیگر در هیاهوی جشنواره، چشم‌انتظار اثری دیگر از او نیستیم که به واسطه آن مواجهه با «بیپولی» متعجب‌مان کند. این روزها دیگر کسی نمی‌خواهد بداند چرا کارگردان فیلم تلخ «بوتیک» سراغ سوژه شیرین «بیپولی» رفته و کمتر منتقدی است که خرده بگیرد به حمید نعمت‌الله که آقا انتظار ما یک «بوتیک» دیگر بود نه این! این روزها براحتی می‌توان از خود «فیلم» گفت. دیگر بسیاری منتقدان منتقد در روزهای جشنواره هم دریافته‌اند که این نعمت‌الله همان نعمت‌الله توانمند و پر از ایده است که صرفاً فضایی متفاوت از تجربه نخست را برگزیده است و نه چیز دیگر. دیگر همه می‌دانند که تلخی پنهان در پشت خنده‌های گهگاه «بیپولی» از جنس همان اندوه عیان در «بوتیک» است و این همه است که براحتی نوشتن و خواندن دوباره از فیلمی که هم روی پرده و هم امروز در قاب تلویزیون برایمان دوست‌داشتنی است را شیرین کرده است؛ نه شیرین که حتی لازم کرده است. باید از «بیپولی» می‌نوشتیم که فراموش نکنیم سینمای ما حتی در طنازی هم محدود به این فیلمهای سخیف روی پرده (سلام برعشق، حلقه‌های ازدواج، پوپک و مش‌ماشاءلله، شیروعسل و...) نیست و نه در گذشته خیلی دور، که در همین سال‌های نه‌چندان گذشته در حافظه جمعی‌مان، هستند نمونه‌های آبرومندی که می‌توان کارنامه سینمای ایران را به نامشان خواند و بازخوانی کرد. همین پرونده مختصر، جز با این نگاه بهانه‌ای برای چاپ نداشت!