در فاصله زمانی بین ساخت «بوتیک» و «بی‌پولی» اشتیاق چندانی برای ساختن فیلم سینمایی در خودم احساس نمی‌کردم. کارهای دیگری هم در دست داشتم که باید انجام می‌دادم، مثل نوشتن فیلمنامه بلند سینمایی و ساخت فیلم کوتاه و مستند، بنابراین خودم هم تمایل چندانی برای کارگردانی فیلم بلند سینمایی نداشتم و این فاصله زمانی خودخواسته به‌وجود آمده است.
پیش از نگارش بی‌پولی، من داشتم روی فیلمنامه دیگری کار می‌کردم که مساله این فیلم را پیرامون خودم حس کردم، یعنی دیدم آدم‌هایی که ظاهرا خیلی زندگی روبه‌راهی داشتند، مواقعی ناچار به قرض گرفتن 2، 3 هزار تومان از دوستان و نزدیکانشان می‌شدند! در حالی که اصلاً بهشان نمی‌آمد به‌خاطر چنین مبالغ اندکی ناچار به قرض گرفتن از دیگران شوند. وقتی کنجکاوی می‌کردم، متوجه می‌شدم این مساله «با سیلی صورت را سرخ نگه داشتن» درباره اینگونه افراد مصداق پیدا می‌کند، یعنی به هر حال در زندگی خیلی‌ها پیش می‌آید که به یکباره با مشکل بی‌پولی و بحران در زندگی‌شان مواجه می‌شوند و حالا ناچارند برای حفظ آبرو و ظاهر زندگی‌شان با این بحران دست و پنجه نرم کنند. به هر حال بروز این حالت و مساله در زندگی آدم‌ها و نحوه مقابله آنها با این بحران به نظرم می‌توانست موضوع متفاوت و جالبی باشد و دوست داشتم راجع به این موضوع فیلمی بسازم ولی نمی‌شود با قاطعیت درباره این دسته از آدم‌ها کلمه فقر را به کار برد و گفت آنها فقیرند، بلکه اوج و فرودهای اینگونه در زندگی‌شان به‌وجود می‌آید مثل دوران بی‌پولی، دوران معمولی و دوران بهتر، بنابراین فکر کردم قصه‌ای راجع به دوران بی‌پولی یکی از اینها که بهش نمی‌آید اینقدر بی‌پول باشد اما شده است، بنویسم و تخیل‌ها و خیالبافی‌هایی هم در این‌باره کردم و نتیجه‌اش شد این قصه و فیلم «بی‌پولی».
دلیل موفقیت هر فیلمی لزوماً نمی‌تواند موضوعی خیلی خاص و منحصر به فرد باشد. مجموعه‌ای از دلایل را می‌توان در موفقیت یک فیلم موثر دانست. من فکر می‌کنم وقتی مجموعه عوامل درست کارشان را انجام دهند همه فیلم‌ها موفق خواهند شد و گمان نمی‌کنم نکته خیلی رمزآمیز و سری در موفقیت یک فیلم وجود داشته باشد.