فکر می‌کنم لحظاتی در این فیلم وجود دارد که مردم قبلا آنها را روی پرده سینما ندیده بودند، ولی آنها را در زندگی حقیقی خودشان بسیار دیده بودند و حالا مثل این می‌ماند که زندگی واقعی خودشان را روی پرده سینما تماشا می‌کنند. این برایشان بسیار جذاب است، مثل کسی که خودش را در آینه تماشا می‌کند. در عین حال فیلم طعم شیرینی دارد و امیدوارکننده است و مجموع اینها باعث می‌شود مردم تماشای این فیلم را به هم توصیه کنند.
داستان این فیلم بیش از آنکه درباره بی‌پولی باشد درباره بی‌تدبیری و بیش از بی‌تدبیری درباره ترس از مورد قبول واقع نشدن در جامعه است. این فیلم طنزی تلخ از واقعیت زندگی طبقه ضعیف و متوسط جامعه و بیانگر مشکلات و رویاهای آنهاست و امیدواریم مورد توجه مخاطبان عام و خاص سینما قرار گیرد.
در فیلم «بی‌پولی» شخصیت اصلی داستان نگران است؛ از ریختن آبرویش می‌ترسد که مبادا مردم بگویند این آدمی بی‌پول است، یعنی بی‌آبرو و در نهایت آبرو را پول می‌داند. اگر ظاهر مناسبی نداشته باشد خجالت می‌کشد، از قضاوت دیگران می‌ترسد. می‌ترسد تحقیرش کنند، تحریمش کنند، شرمنده‌اش کنند یا اصلا آدم حسابش نکنند. به نظر می‌رسد این ترس کم و بیش در آدم‌ها وجود دارد و وقتی ارزش‌ها برای افراد مادی باشند و به ویژگی‌های مادی نمره بدهند آن موقع وقتی بی‌پول شوند، نمره‌شان هم کم می‌شود. این واقعا ترس دارد.
من و آقای نعمت‌الله بیست و چند سال است رفیقیم و شاید برای توضیح شکل و روش همکاری‌مان باید چند صحنه‌اش را حضوری اجرا کنیم. موضوع این است که نمی‌شود این همکاری را تفکیک کرد که مثلا دیالوگ را یکی بنویسد و شرح صحنه را دیگری یا ساختمان قصه با یکی باشد و شوخی‌ها با آن یکی و از این قبیل. همه چیز حاصل گفت‌وگو است. کار ما مثل کسانی است که به مفهوم واقعی با هم شریکند و چیزی این وسط قابل تفکیک نیست و هر دو نفر دارند یک کار را انجام می‌دهند. در مسیر این گفت‌وگوها از هم تاثیر می‌گیریم و محصول نهایی حاصل تمام این حرف‌زدن‌هاست که نمی‌شود از هم سوایشان کرد.