دیمیتری مدودف، رئیس‌جمهور روسیه نخستین سفر رسمی خود به سوریه را روز گذشته سه‌شنبه 11 مه آغاز کرد. این نخستین بار در تاریخ است که رئیس‌جمهور یا رهبری روس از سوریه دیدار می‌کند. روابط میان سوریه و روسیه طی دهه‌های 70 و 80 میلادی توسعه فراوانی یافت و دمشق همواره یکی از متحدان اصلی مسکو در دوران شوروی در منطقه خاورمیانه بود. در دهه 1990 این مناسبات کاهش یافت و سوریه در لیست سیاست خارجی مسکو جایگاهی پایین کسب کرد. مناسبات سوریه و روسیه در سال‌های 91 به بعد با شوک مواجه شد. مسکو تلاش کرد روابطش را با تل‌آویو توسعه بخشد و مساله مذاکرات صلح در خاورمیانه با میانجیگری روسیه مطرح شد. سوریه نسبت به بلندی‌های جولان که از سوی اسرائیل در جنگ 5 روزه سال 1967 اشغال شده است اعتراض دارد و این از جمله مسائلی است که مسکو تلاش می‌کند در مناسبات دوطرفه‌اش با تل‌آویو و دمشق آن را حل و فصل کند. برگه تازه‌ای از روابط میان مسکو و دمشق از سال 2005 میلادی ورق خورد؛ زمانی که برای نخستین بار بشاراسد با ولادیمیر پوتین در مسکو دیدار کرد. مسکو 73 درصد از بدهی‌های سوریه به اتحاد شوروی را بخشید که موجب خرسندی دمشق شد. روسیه طی 5 سال گذشته جنگنده‌های «میگ -29» را به سوریه تحویل داده است. موشک‌های برد متوسط از دیگر خریدهای سوریه از روسیه است.
دمشق خواستار موشک‌هایی با برد طولانی است اما مسکو به جهت برهم نخوردن توازن قوا در منطقه مدیترانه جنوبی از فروش این سلاح‌ها تاکنون خودداری کرده است. طرح بوش مبنی بر محاصره سوریه به جهت مواضع ضد اسرائیلی - آمریکایی‌اش منجر به نزدیکی میان روسیه و سوریه شده است و طی هفته‌های گذشته کنگره آمریکا بار دیگر تحریم‌ها بر ضددمشق را تمدید کرد. همکاری‌های نظامی میان سوریه و روسیه از دهه 1980 تا به امروز فراز و نشیب‌های بسیاری داشته و یکی از مسائلی که در این میان برای مسکو اهمیت ویژه‌ای دارد بحث بندر طرطوس است. در هفته‌های گذشته ناو اتمی «پتر کبیر» در این بندر پهلو گرفت و روسیه آمادگی خود را برای گسترش این بندر اعلام کرده است. مناسبات 2طرف در یک سال گذشته 2 برابر شده و به رقم یک میلیارد دلار رسیده است. ملاقات مدودف و اسد در راستای توسعه همکاری‌های نظامی و حمایت مسکو از دمشق خواهد بود. اسد به حمایت مسکو برای بازپس‌گیری بلندی‌های جولان نیازمند است؛ محلی استراتژیک که برای دمشق و دولت سوریه بسیار حائز اهمیت است. اکنون آنچه برای مسکو حائز اهمیت است تبدیل نشدن مذاکرات صلح خاورمیانه به مساله‌ای همانند آناپولیس در سال 2007 است و کرملین امیدوار است بتواند فصل تازه‌ای از مناسبات را در خاورمیانه آغاز کند.