جای خالی این موفقیت‌ها در تیم‌ ملی بزرگسالان

عبدالله دارابی: تیم‌ ملی والیبال جوانان ایران برای دومین دوره پیاپی با شکست ایتالیا در فینال رقابت‌های جهانی، تکرار قهرمانی خود را به رخ جهانیان کشید تا همچنان پیروزی بر ایران برای این قدرت دیرینه والیبال(ایتالیا) آرزویی باشد دست‌نیافتنی.
نمایش جوانان والیبال ما در این رقابت‌ها به قدری تحسین‌برانگیز بود که علاوه بر دفاع مقتدرانه از عنوان قهرمانی خود و تجدید آن بدون حتی یک باخت در این تورنمنت، ۵ نماینده در تیم رویایی این رقابت‌های جهانی را نیز به خود اختصاص داد. طاها بهبودی و سیدمتین حسینی به ترتیب بهترین مدافع میانی و دریافت‌کننده قدرتی شناخته شدند، هرچند هر کدام یک شریک نیز در عنوان خویش داشتند اما عناوین بهترین پاسور، لیبرو و گل سرسبد عنوان‌ها یعنی ارزشمندترین بازیکن به ترتیب با انتخاب عمران کوکجیلی، سیدمرتضی طباطبایی و سیدمتین حسینی منحصرا به جوانان شایسته ما تعلق گرفت.
تیم ملی والیبال جوانان ایران در حالی به رهبری سرمربی توانای ایرانی خود (غلامرضا مومنی‌مقدم) توانست بر سکوی قهرمانی جلوس کند که این سرمربی پرافتخار برای دومین بار پیاپی در رقابت‌های قهرمانی جهان، موفق به کسب عنوان نخست با تیم جوانان ایران شد و ایام شکست‌ناپذیری خود با تیم ایران را نیز به هزار و یکصد و ششمین روز رساند؛ یعنی یک رکورد دست‌نیافتنی و قابل توجه و تحسین با ۲۹ پیروزی در ۲۹ بازی.
در بازی فینال هرچند تیم ما ست اول را واگذار کرد اما از ست دوم با تدابیر و تعویض‌های بجای مومنی‌مقدم و هماهنگی و نمایش خوب بازیکنان در زمین، مجال خودنمایی را از ایتالیا گرفت و قدرت خود را بر آنها دیکته کرد. نحوه دریافت‌ها، دفاع، سرویس و آبشارهای بازیکنان ما به همراه توانمندی سرمربی‌ای کاربلد، رقیب اروپایی را در ست‌های دوم، سوم و چهارم زمینگیر کرد تا آقایی جوانان برومند ایران بر والیبال جهان تداوم یابد و تثبیت شود.
با چنین افتخار جهانی‌ای باز ایران به جوانانش بالید اما با تکرار این قهرمانی برای دومین بار متوالی، سوالی در اذهان به وجود می‌آید: چرا دامنه چنین افتخاراتی به تیم بزرگسالان نمی‌رسد؟ حال اینکه همین والیبالیست‌های فاتح جهان در ۲ دوره اخیر هستند که راهی تیم بزرگسالان می‌شوند و بالقوه توقع افتخارآفرینی در آن عرصه نیز از آنها می‌رود و توانش را نیز دارند، پس چرا چنین نیست؟ البته تیم والیبال بزرگسالان با هدایت پیاتزای ایتالیایی رگه‌هایی از امید را احیا کرده است اما باید خبرگان فن آسیب‌شناسی جامعی کنند که چرا قهرمانی‌های جهانی والیبال ایران یا افتخاراتی نزدیک بدان در عرصه جهانی فراتر از تیم‌های نوجوانان و جوانان ما تکرار نمی‌شود و تیم بزرگسالان والیبال ایران با وجود چنین پشتوانه قدری کماکان محروم از کسب عنوانی جهانی است؟