علی آبان افتلتی
هر روز صبح که از خانه خارج می‌شوی خواه ناخواه یا سری به کیوسک‌ها می‌زنی یا حداقل در فکری که سری بزنی، پیش‌تر این کلمه عموما با روزنامه و نشریه مراعات نظیر بود به همین دلیل کیوسک روزنامه‌فروشی اصطلاحی شناخته شده است و کسی نمی‌گوید کیوسک باقلا فروشی، کیوسک نون بربری یا کیوسک آجرفروشی و امثالهم، هر چند که امروزه در برخی کیوسک‌ها از شیر شتر مرغ تا جان آدمی‌زاده و پیت و پوتین پیدا می‌شود که این امر چندان جای تعجب نیست چون وقتی سوپرمارکت‌ها کارت شارژ و فیلم و انواع سی‌دی و بعضا گوشی‌های کار کرده و پتو و لاستیک ماشین والخ برای فروش دارند، پس کیوسک‌ها را باید روی چشم گذاشت. ولی اغلب این کیوسک‌ها – که منظورم روزنامه فروشی است نه کیوسک بلیت اتوبوس و کیوسک نگهبانی و کیوسک کتاب‌فروشی بویژه سمت انقلاب – با زحمت فراوان روی پا ایستاده‌اند. شب بیداری‌های آنها انصافا دل هر روزنامه‌خری را به درد می‌آورد، کله سحر که از کله‌پزی‌ها زودتر بیدار می‌شوند، با ظاهری بسیار مظلوم و خسته و گاه بی‌حوصله، بی‌چای و آرایش ظاهر در حال چیدن روزنامه‌ها و نشریه‌ها روی پیشخوان هستند و جالب است که معمولا خوش برخوردند مخصوصاً اگر تو را بشناسند و مخصوصا‌تر اینکه مطلب و عکس تو را در نشریه‌شان ببینند، چنان ذوق و شوق به‌خرج می‌دهند که گویی استاد و برادر عزیزشان را دیده‌اند، حیفم می‌آید نگویم از 2 جوان پاک و خوش برخورد آذری که نگارنده مشتری دائمی آنهاست. با آنکه در سرمای زمستان و زیر بارش باران و احیاناً برف دائم روزنامه‌ها را جمع می‌کنند و دوباره پهن، با آنکه داخل کیوسک هرگز با پای کاملا دراز شده و راحت نمی‌خوابند، با آنکه غذا و استراحت و خواب و زندگی آنها در کیوسکی 2 در 3 اتفاق می‌افتد، اما متین و مهربان و خندان با دیگران برخورد دارند که این ویژگی‌ها در عموم عزیزان کیوسک‌دار وجود دارد، حتی اگر شهرداری محترم با دریافت مالیات و سالیات و ماهیات گاهی آنها را تحت فشار قرار دهد. برخی از آنها منبع خبری روزانه‌اند، سیاسی، اقتصادی، علمی، سینمایی، ادبی و ... همه را هر روز بارها مرور می‌کنند حداقل در سوتیترهای نشریات! پس قابل احترامند، چرا که حامل و ناقل اخبار گوناگون جامعه پس از عزیزان در روزنامه‌ها هستند. درود بر تمام حاملان علم و هنر و فرهنگ و ادب که کیوسک‌داران سهم قابل توجهی در این موضوع دارند. بنابراین دست آنها را می‌فشریم و توانمندی‌شان را می‌ستاییم.
هر روز صبح که از خانه خارج می‌شوی خواه ناخواه یا سری به کیوسک‌ها می‌زنی یا حداقل در فکری که سری بزنی، پیش‌تر این کلمه عموما با روزنامه و نشریه مراعات نظیر بود به همین دلیل کیوسک روزنامه‌فروشی اصطلاحی شناخته شده است و کسی نمی‌گوید کیوسک باقلا فروشی، کیوسک نون بربری یا کیوسک آجرفروشی و امثالهم، هر چند که امروزه در برخی کیوسک‌ها از شیر شتر مرغ تا جان آدمی‌زاده و پیت و پوتین پیدا می‌شود که این امر چندان جای تعجب نیست چون وقتی سوپرمارکت‌ها کارت شارژ و فیلم و انواع سی‌دی و بعضا گوشی‌های کار کرده و پتو و لاستیک ماشین والخ برای فروش دارند، پس کیوسک‌ها را باید روی چشم گذاشت. ولی اغلب این کیوسک‌ها – که منظورم روزنامه فروشی است نه کیوسک بلیت اتوبوس و کیوسک نگهبانی و کیوسک کتاب‌فروشی بویژه سمت انقلاب – با زحمت فراوان روی پا ایستاده‌اند. شب بیداری‌های آنها انصافا دل هر روزنامه‌خری را به درد می‌آورد، کله سحر که از کله‌پزی‌ها زودتر بیدار می‌شوند، با ظاهری بسیار مظلوم و خسته و گاه بی‌حوصله، بی‌چای و آرایش ظاهر در حال چیدن روزنامه‌ها و نشریه‌ها روی پیشخوان هستند و جالب است که معمولا خوش برخوردند مخصوصاً اگر تو را بشناسند و مخصوصا‌تر اینکه مطلب و عکس تو را در نشریه‌شان ببینند، چنان ذوق و شوق به‌خرج می‌دهند که گویی استاد و برادر عزیزشان را دیده‌اند، حیفم می‌آید نگویم از 2 جوان پاک و خوش برخورد آذری که نگارنده مشتری دائمی آنهاست. با آنکه در سرمای زمستان و زیر بارش باران و احیاناً برف دائم روزنامه‌ها را جمع می‌کنند و دوباره پهن، با آنکه داخل کیوسک هرگز با پای کاملا دراز شده و راحت نمی‌خوابند، با آنکه غذا و استراحت و خواب و زندگی آنها در کیوسکی 2 در 3 اتفاق می‌افتد، اما متین و مهربان و خندان با دیگران برخورد دارند که این ویژگی‌ها در عموم عزیزان کیوسک‌دار وجود دارد، حتی اگر شهرداری محترم با دریافت مالیات و سالیات و ماهیات گاهی آنها را تحت فشار قرار دهد. برخی از آنها منبع خبری روزانه‌اند، سیاسی، اقتصادی، علمی، سینمایی، ادبی و ... همه را هر روز بارها مرور می‌کنند حداقل در سوتیترهای نشریات! پس قابل احترامند، چرا که حامل و ناقل اخبار گوناگون جامعه پس از عزیزان در روزنامه‌ها هستند. درود بر تمام حاملان علم و هنر و فرهنگ و ادب که کیوسک‌داران سهم قابل توجهی در این موضوع دارند. بنابراین دست آنها را می‌فشریم و توانمندی‌شان را می‌ستاییم.