حسین جوادی
وقتی سیاهه تیم‌ها روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت دیگر مجاب شدیم پیرمردهای لجبازی که هدایت غول‌های جهان را بر‌عهده دارند با انتخاب‌های عجیب و غریب‌شان درست با انگشت سبابه روی نبض نمایش زیبای رقابت‌ها فشار داده‌اند. این موضوع با تورق فهرست مارادونا، ریموند دومنك، لیپی و دونگا به وضوح نمایان است. واقعا فکر می‌کنید دیه‌گو مارادونا چه فکری در مغزش خطور کرده که روی نام‌هایی مانند کامبیاسو و زانتی قلم می‌کشد یا همین ریموند دومنك که به پروفسور دیوانه مشهور است چگونه می‌خواهد میراث‌دار امه ژاکه باشد؟ یا دونگای جوان که براحتی از رونالدینیوی باتجربه می‌گذرد و درست از همه دردناک‌تر این است که شما ناگهان به این باور می‌رسید که مردی مانند مارچلو لیپی در یک چرخش ناگهانی آنقدر لجباز و غیرقابل تحمل می‌شود که دیگر حاضر نیستید بازی‌های پسران او را از جعبه جادویی نگاه کنید! خدا را شکر که به‌عنوان خبرنگار به پیشنهاد فدراسیون فوتبال مبنی بر پرداخت 5/3 میلیون تومان و رفتن به آفریقای‌جنوبی جواب منفی دادیم! بله، بعد از 4 سال انتظار درست پاشنه زمان در جایی می‌چرخد که ستاره‌های محبوب‌تان در این جام حضور ندارند. این اتفاق دقیقا مثل فیلم دراماتیکی می‌ماند که کارگردان براساس یک فیلمنامه «من درآوردی» تصمیم می‌گیرد قهرمان دوست‌داشتنی فیلم را در سکانس اول به قتل برساند! بله، وقتی هوادار آتزوری‌ها هستید و نامی از آلکس دل پیرو و فرانچسکو توتی در میان سیاهه لیپی نمی‌بینید، چگونه می‌توانید هوادار ایتالیا باشید؟ البته فکر نکنید که این احساس تنها ویژه هواداران ایتالیاست چون آنهایی که دل به آلبی چلسي و دیه‌گو خوش کرده بودند حالا امیدشان تقریبا رنگ خاکستری گرفته و همینطور تا... آقایان، بله منظورمان همین دسته مربیانی است که تفکراتشان بوی کهولت گرفته و آنها تصمیم گرفته‌اند زشت‌ترین جام‌جهانی را به خورد ما دهند، حالا فکر می‌کنید می‌توانید تیم دیگری را برای خودتان انتخاب کنید؟ کاملا سخت است چون ما ماهیت تیم‌های مورد علاقه‌مان را با ستاره‌هایش دوست داشتیم. بله من او را (آلکس) دوست داشتم که به تماشای نمایش آتزوری می‌نشستم، ولی حالا...!
وقتی سیاهه تیم‌ها روی خروجی خبرگزاری‌ها قرار گرفت دیگر مجاب شدیم پیرمردهای لجبازی که هدایت غول‌های جهان را بر‌عهده دارند با انتخاب‌های عجیب و غریب‌شان درست با انگشت سبابه روی نبض نمایش زیبای رقابت‌ها فشار داده‌اند. این موضوع با تورق فهرست مارادونا، ریموند دومنك، لیپی و دونگا به وضوح نمایان است. واقعا فکر می‌کنید دیه‌گو مارادونا چه فکری در مغزش خطور کرده که روی نام‌هایی مانند کامبیاسو و زانتی قلم می‌کشد یا همین ریموند دومنك که به پروفسور دیوانه مشهور است چگونه می‌خواهد میراث‌دار امه ژاکه باشد؟ یا دونگای جوان که براحتی از رونالدینیوی باتجربه می‌گذرد و درست از همه دردناک‌تر این است که شما ناگهان به این باور می‌رسید که مردی مانند مارچلو لیپی در یک چرخش ناگهانی آنقدر لجباز و غیرقابل تحمل می‌شود که دیگر حاضر نیستید بازی‌های پسران او را از جعبه جادویی نگاه کنید! خدا را شکر که به‌عنوان خبرنگار به پیشنهاد فدراسیون فوتبال مبنی بر پرداخت 5/3 میلیون تومان و رفتن به آفریقای‌جنوبی جواب منفی دادیم! بله، بعد از 4 سال انتظار درست پاشنه زمان در جایی می‌چرخد که ستاره‌های محبوب‌تان در این جام حضور ندارند. این اتفاق دقیقا مثل فیلم دراماتیکی می‌ماند که کارگردان براساس یک فیلمنامه «من درآوردی» تصمیم می‌گیرد قهرمان دوست‌داشتنی فیلم را در سکانس اول به قتل برساند! بله، وقتی هوادار آتزوری‌ها هستید و نامی از آلکس دل پیرو و فرانچسکو توتی در میان سیاهه لیپی نمی‌بینید، چگونه می‌توانید هوادار ایتالیا باشید؟ البته فکر نکنید که این احساس تنها ویژه هواداران ایتالیاست چون آنهایی که دل به آلبی چلسي و دیه‌گو خوش کرده بودند حالا امیدشان تقریبا رنگ خاکستری گرفته و همینطور تا... آقایان، بله منظورمان همین دسته مربیانی است که تفکراتشان بوی کهولت گرفته و آنها تصمیم گرفته‌اند زشت‌ترین جام‌جهانی را به خورد ما دهند، حالا فکر می‌کنید می‌توانید تیم دیگری را برای خودتان انتخاب کنید؟ کاملا سخت است چون ما ماهیت تیم‌های مورد علاقه‌مان را با ستاره‌هایش دوست داشتیم. بله من او را (آلکس) دوست داشتم که به تماشای نمایش آتزوری می‌نشستم، ولی حالا...!