محمد مهوار:
جام جهانی نوزدهم فوتبال کمتر از یک ماه دیگر شروع خواهد شد و مربیان 32 تیم راه‌یافته به این رقابت‌ها در آفریقای جنوبی رفته‌رفته فهرست اولیه خود را اعلام می‌کنند. «شگفتی» نخستین ویژگی مشترک و برجسته فهرست‌هایی است که اکنون انتشار یافته‌اند. اکنون این پرسش در ذهن بسیاری از علاقه‌مندان جامجهانی شکل گرفته که براستی ستاره جامجهانی نوزدهم فوتبال چه کسی خواهد بود؟ به نظر می‌رسد نخستین جامجهانی در قاره سیاه برای ستارگان دنیای فوتبال «دافعه» داشته باشد و نه «جاذبه». گویا قرار نیست نام‌ها در بزرگ‌ترین رخداد فوتبالی جهان در سال 2010 جایی داشته باشند. ایتالیای قهرمان جهان نه لوکاتونی را با خود به قاره سیاه می‌برد و نه فرانچسکو توتی را. آتزوری حتی آلساندرو دل پیرو را نیز در جامجهانی نخواهد دید. دونگا هم به لجبازی‌های ماه‌های اخیرش ادامه داد و براحتی از نام‌هایی چون رونالدینیو، رونالدو و پاتو چشم پوشید. زمانی که رونالدینیوی آماده در فهرست او جای نداشته باشد، معلوم است که آدریانو هرگز نباید امیدی برای پوشیدن پیراهن طلایی سلسائو داشته باشد. ریموند دومنک هم برای آنکه از این قافله عقب نماند، کریم بنزما و سمیر نصری را در فرانسه جا خواهد گذاشت. پاتریک ویرا هم احتمالا به خاطر سن و سال بالایی که دارد، با درهای بسته خروس‌ها مواجه شده است. معلوم نیست «پروفسور دیوانه» چگونه خود را برای بردن تیری آنری نیمکت‌نشین به جام جهانی متقاعد کرده است. دیه‌گو مارادونا نیز هرگز دوست ندارد، در شگفتی آفرین‌ها جایی نداشته باشد. او با خط کشیدن روی نام بازیکنانی چون کامبیاسو و خاویر زانتی نشان داد وقتی پای لجبازی در میان باشد، حتما جایی برای او پیدا خواهد شد. به جمع غایبان جامجهانی باید رودفان نیستلروی (هلند) را نیز اضافه کرد. در نگاه اول آنها که نیستند بسیار برجسته‌تر از آنهایی هستند که به جامجهانی می‌روند. تاریخ اولیه نبردن ستاره‌ها به جام جهانی بدرستی روشن نیست اما شاید همه این مربیان بگویند، امه ژاکه هم بدون اریک کانتونا یا دیوید ژینولا توانست قهرمان جامجهانی 1998 شود. اما آن رخداد یک استثنا بود و همه می‌دانند استثنا هیچ گاه قاعده و اصل نمی‌شود. فوتبال به ستاره‌ها زنده است. تماشاگران برای ستاره‌ها به ورزشگاه می‌روند. دوربین‌های تلویزیونی در پی شکار ستارگان در زمین فوتبال هستند و بدون آنها احتمالا دچار سرگیجه می‌شوند. همه از فوتبال زیبا و ناب لذت می‌برند اما باید پذیرفت فوتبال ناب بدون ستاره جایی در خاطره‌ها نخواهد داشت. آنها هویت هر رقابت هستند. جامجهانی 1986 بدون مارادونا اصلا جامجهانی نیست. 98 فرانسه هم ـ با تمام تلاش و تقلایی که ژاکه داشت ـ رقابت زیدان بود. 1974 هم از آن بکن باوئر و یوهان کرویف بود. جامجهانی بی‌ستاره اصلا جامجهانی نیست.
فهرست ایتالیا و دیوانگی لیپی
مارچلو لیپی، سرمربی تیم ملی ایتالیا، 30 بازیکن را به اردوی این تیم فراخواند. مهم‌ترین غایب این فهرست نیکلا لگرتالیه است که انتظار می‌رفت لیپی او را به تیم دعوت کند. آمائوری، مهاجم برزیلی‌الاصل تیم یوونتوس که بالاخره چند هفته قبل تابعیت ایتالیایی‌اش را دریافت کرد، نیز جایی در این فهرست ندارد. پیش از این موضع‌گیری‌های مختلفی درباره حضور این بازیکن در فهرست «لا نازیوناله» شده بود و احتمالا لیپی برای اجتناب از حاشیه‌های احتمالی حضور این بازیکن در فاصله اندک باقیمانده تا جام جهانی، از دعوت کردن او خودداری کرد.