شعارگیت!

مهدی مرسلی: پیروزی ۳ گله پرسپولیس برابر استقلال خوزستان قرار بود شبی آرام و جشن‌گونه برای هواداران سرخ باشد. نخستین مسابقه با اوسمار ویرا روی نیمکت، بدنی تازه به تیم بخشیده بود و حال و هوای سکوها پر از شور و اعتماد بود اما درست در لحظه‌ای که بازی تمام شد و ورزشگاه هنوز در شور تشویق‌های جمعی می‌لرزید، اتفاقی افتاد که نتیجه روشن مسابقه را در سایه قرار داد؛ از همان ثانیه‌ای که ویدئویی کوتاه از شادی پس از بازی در صفحه رسمی باشگاه پرسپولیس منتشر شد، همه‌ چیز از زمین فوتبال وارد میدان جنجال شد.
در آن ویدئو، همراه با شکل‌گیری تشویق ایسلندی معروف، بخشی از جمعیت الفاظی به زبان آوردند که مستقیما رقیب سنتی را هدف قرار می‌داد. این ماجرا، شاید اگر در حد سکو باقی می‌ماند، مانند بسیاری از کری‌های تکراری فوتبال ایران، فقط چند ساعت در فضای مجازی می‌چرخید و تمام می‌شد اما مساله آنجا حساس شد که این محتوا در حساب رسمی باشگاه منتشر شد؛ یعنی با مُهر رسمی، با تایید ضمنی و برابر چشم تمام فوتبال ایران. حتی با پاک شدن پست، اثر آن باقی ماند؛ چون چیزی که در شبکه‌های اجتماعی پخش شود، دیگر قابل جمع کردن نیست.
اولین واکنش جدی از سوی سرپرست مدیرعاملی استقلال بود. او در صفحه خود نوشت با وجود احترام به شور هواداری، نمی‌توان انتشار چنین رفتاری را پذیرفت یا عادی جلوه داد. او مستقیما نه‌تنها هواداران، بلکه لیدرها، بخش رسانه‌ای و حتی بازیکنانی که در تصویر حضور داشتند را خطاب قرار داد. پیام کوتاه بود اما واضح: «این‌ بار حرفی از سوءتفاهم یا هیجان نیست؛ پرده کنار رفته».
پس از این واکنش، باشگاه استقلال نیز بیانیه‌ای رسمی منتشر کرد؛ بیانیه‌ای با لحنی تند که از «نقض حرمت رقابت اصیل» و «توهین به تاریخ باشگاه» سخن می‌گفت. در متن این بیانیه، استقلال تاکید کرد انتشار آن ویدئو از سوی رسانه رسمی رقیب، ماجرا را از سطح یک رفتار هیجانی فراتر برده است. پایان بیانیه، با دعوت به بازگشت به اخلاق ورزشی، لحنی آرام‌تر داشت اما پیام اصلی روشن بود: ماجرا تمام‌شده نیست.
در سوی دیگر، سکون نبود. پیمان حدادی، مدیرعامل جدید پرسپولیس نیز خیلی زود واکنش نشان داد. او در استوری خود نوشت: «فرهنگ پرسپولیس بر احترام به رقبا استوار است» و رفتارهای توهین‌آمیز جایی در این باشگاه ندارد اما آنچه نگاه‌ها را به سمت او برگرداند، یک کلمه بود: هشتگ اخراج. همین یک اشاره کافی بود تا تحلیل‌ها، شایعات و گمانه‌زنی‌ها فضای هواداری را پر کند. در حال حاضر گفته می‌شود بخش رسانه باشگاه و رئیس کانون هواداران که در سال‌های اخیر تقریبا ثابت بوده، در معرض برکناری قرار دارند.
برای تیمی که تحت هدایت یک مربی جدید آرام گرفته و پس از هفته‌ها بالاخره طعم یک برد قاطع را چشیده، افتادن در چنین حاشیه‌ای، درست در نقطه شروع، می‌تواند هم خطر باشد و هم فرصت. خطر، اگر مدیریت نشود و تبدیل به تقابل داخلی گردد. فرصت، اگر مدیرعامل جدید بخواهد نظم تازه‌ای را در ساختار رسانه‌ای و هواداری پیاده کند.
فوتبال ایران همیشه یادآور این نکته بوده است: نتیجه در زمین فقط نیمی از ماجراست. نیمه دیگر، جنگ روایت‌ها، بحران‌ها و تصمیم‌هایی است که پس از سوت پایان آغاز می‌شود.
این بار، سوت پایان، آغاز داستان دیگری شد.