دلبری لرها در خانه

علی وحیدزاده: گاهی یک تیم نه با شکست‌های بزرگ، بلکه با لغزش‌های کوچک اما پی‌درپی از مسیر قهرمانی دور می‌شود. تراکتور این روزها دقیقاً در چنین بزنگاهی قرار گرفته است. تیمی که فصل را با انرژی و اعتماد به‌ نفس شروع کرده بود، حالا در ۲ هفته متوالی امتیازهایی را از دست داده که شاید وزنش در پایان فصل بسیار سنگین‌تر از امروز باشد.
مهم‌ترین بخش ماجرا اما فقط «باخت» نیست؛ نوع باخت است. تراکتور در خرم‌آباد پیش افتاد، کنترل مسابقه را در اختیار داشت اما به جای تثبیت پیروزی، اجازه داد خیبر بر جریان مسابقه مسلط شود. تیم میزبان، با اتکا به انرژی تماشاگران و شور همیشگی فوتبال لرستان، نه‌تنها نتیجه را جبران کرد، بلکه ضربه نهایی را هم زد؛ همان ضربه‌ای که جایگاه تراکتور در جدول را لرزاند. این نتیجه در حالی رقم خورد که خیبر ۳ هفته قبل هم یک مدعی دیگر را مغلوب کرده بود. پرسپولیس در همین ورزشگاه با سدی مواجه شد که شکستن آن ساده نبود. اکنون خیبر دوباره یک مدعی را پایین کشیده: این بار تراکتور. همین کافی است تا همه تیم‌های لیگ بدانند خرم‌آباد تبدیل به یکی از دشوارترین مقاصد خارج از خانه در لیگ شده؛ جایی که «لرها در خانه بلدند چگونه بازی را عوض کنند».
هفته قبل، تراکتور در تبریز تا ثانیه‌های پایانی برنده دیدار برابر پرسپولیس بود اما ضربه بی‌رحمانه باکیچ ۲ امتیاز کلیدی را از جیب تی‌تی‌ها بیرون کشید. اگر در آن مسابقه تراکتور پیروز می‌شد و شاگردان اسکو این هفته هم با تمرکز بازی می‌کردند، جایگاه امروز آنها در جدول می‌توانست کاملاً متفاوت باشد.
تراکتور اکنون با ۱۳ امتیاز از ۹ بازی در رتبه هشتم قرار دارد. یک بازی معوقه دارد اما حتی در صورت پیروزی در آن دیدار هم باز صدرنشین نخواهد شد، زیرا رقبا نه‌تنها امتیاز نمی‌دهند، بلکه ریتم صعود گرفته‌اند. استقلال، سپاهان و پرسپولیس هر کدام، در مقاطع مختلف، فرم رو به رشد نشان داده‌اند. در چنین شرایطی، عقب‌ ماندن از کورس خیلی زود می‌تواند تبدیل به فاصله‌ای غیرقابل جبران شود.
این لیگ قرار نیست برای هیچ تیمی آسان باشد اما واقعیت این است که خیبر ثابت کرده خرم‌آباد برای مدعیان جایی نیست که «۳ امتیاز» را با خود برداری و ببری. باید جنگید، آن‌ هم تا آخرین لحظه.
برای تراکتور، فصل هنوز پایان نیافته اما اگر این تیم می‌خواهد دوباره در صدر دیده شود، باید همین‌ جا، همین هفته، ریشه این لغزش‌ها را قطع کند چون گاهی یک هفته تأخیر، می‌شود یک فصل حسرت.