برای وطن امروز

مهدي محمدي^*

سخن گفتن از برکت های فتنه شاید ابتدا غریب به نظر بیاید ولی این موضوعی است که هر بحثی درباره سال 1388 و ماجراهای آن بدون پرداختن به آن ناقص است. در این سال، بر اصحاب و حواریون انقلاب سختی های بسیار رفت. در حالی که سال پیش همین موقع کسی در اطراف جهان در این باره تردیدی نداشت که ایران قدرت اول منطقه است واز این به بعد هیچ نظمی درخاورمیانه مستقر نخواهد شد و هیچ قدرتی مجال جولان در آن نخواهد داشت الا اینکه منافع ایران را در الگوی رفتار خود لحاظ کرده باشد. کسانی در این ماه ها اما تلاش کردند همه منابع اقتدار ایران را هدف بگیرند.

پروژه اول این بود که مردم به مقابله با نظام برخیزند و مبارزه جویی با نظام جمهوری اسلامی که دراین 30 سال منحصر به یک جمع اندک و شدیدا آلوده بود، فراگیر شود. پروژه دوم ادامه پروژه اول بود و آن اینکه موضوع نزاع بلافاصله از انتخابات و ماجراهای آن فراتر برود و اصل نظام خصوصا لنگرگاه ثبات، سرچشمه معنا بخش و عامل اصلی بقایآن را که همان ولایت فقیه و شخص ولی فقیه حاضر است، هدف قرار دهند. پس از آن پروژه سوم فرا رسید و آن این بود که خواص را به دنبال این پروژه بسیج کنند و از آلودگی یا غفلت آنها حداکثر بهره را برای شقه شقه نشان دادن نظام جمهوری اسلامی ببرند.

مجموعه این 3 عامل آن چیزی است که من آن را فتنه 88 می نامم. امروز دراین باره اتفاق نظر وجود دارد که این فتنه پایان یافته است و ازاین به بعد جز یک حضور رسانه ای و سیاسی بسیار محدود واقعیتی نخواهد داشت یعنی همان بلایی که بر سرهمه معارضان با انقلاب آمده است.

در اینجا مجالی نیست تا سهم آنها که در خنثی کردن این فتنه نقش داشته اند محاسبه شود. فقط در یک جمله مهم ترین نقش در این میان از آن کسانی بوده است که ذهن مردمی راکه شاید در در ابتدای سال درباره موضوعات مشترک به نحو بسیار متشتتی فکر می کردند نظم بخشید و گره های آن را زدود. وطن امروز بی گمان سهمی منحصربفرد در این حماسه بزرگ دارد. شاید بعد ها مجالی شد و این موضوع برای آنها که نیم دانند فرزندان خمینی در این مدت چه خون دلی خوردند باز شود.

* دبيرگروه سياسي روزنامه كيهان