حسين قدياني
امشب بی‌قرارم. قرار بی‌قرارم«دوکوهه» است؛ دوکوهه! السلام ای خانه عشق. سلام بر تو و بر ساختمان گردان مالک. سلام بر تو و بر زمین صبحگاهت. سلام بر تو و بر بسیجیانت. سلام بر تو و بر حاج‌احمد متوسلیان. سلام بر تو و بر جنوب. سلام بر تو و بر نماز شب رزمندگان. سلام بر تو و بر حسینیه حاج‌همت. دوکوهه! السلام ای خانه عشق. سلام بر تو و بر و بچه‌های گردان تخریب. سلام بر تو و بر راز و نیاز شهیدان با خدا. سلام بر تو ای قطعه‌ای از خاک نینوا. آه! که آنقدر دوست داشتم الان دوکوهه بودم. به خدا آنقدر دوست داشتم الان دوکوهه بودم و سر بر دیوار ساختمان گردان حبیب می‌گذاشتم و
های های می‌گریستم. اگر الان دوکوهه بودم دیوانه می‌شدم و کل زمین صبحگاه را سینه‌خیز می‌رفتم. به خدا این بار اشک من از گریه خواننده‌ها پیش‌دستی کرده است. اتفاقا می‌خواهم ریا کنم؛ یک ریای خالصانه. گریه برای دوکوهه ریایش هم ثواب دارد. کجایی دوکوهه که دلم تنگ توست. رقص جنون تشنه آهنگ توست. به خدا خیلی وقت است در حسینیه حاج‌همت نماز نخوانده‌ام. پس آیا من از جنوب از راهیان نور از کرخه نور از هور هیچ سهمی ندارم. دیگر نامت را نمی‌برم دوکوهه. بگذار یکی دیگر برایت بنویسد. به خدا من خیلی وقت است فکه نرفته‌ام. من دلم برای رمل‌ها برای شقایق‌ها برای قایق عاشورا برای جزیره مجنون برای غروب اروند یک ذره شده. به خدا دلم برای مقتل آوینی تنگ شده. برای کانال کمیل.
برای پنجشنبه‌های پر از دعای کمیل. وادی مقدس من«طوی» نیست، خاک فکه است. طوبای محبت من مقتل پدرم در جنوب است. امشب«در خاطرم شد زنده یاد فاطمیون/ یاد شلمچه یاد فکه یاد مجنون». دلم برای مقتل پدرم تنگ شده؛«جاده اهواز- خرمشهر». یکی می‌گفت؛ تو چرا اینقدر از پدرت مایه می‌گذاری؟ این یعنی استفاده ابزاری از خون پدرت. «گیرم پدر تو بود فاضل/ از فضل پدر تو را چه حاصل»؟ حرف خودت را بزن. به پدرت چکار داری؟ بابا الان همه عالم و آدم فهمیده‌اند تو فرزند شهیدی. اینقدر تکرار می‌کنی، لوث می‌شود ها. هیچ فکر کردهای حرف‌هایت چند وقت است تکراری شده؟ یک حرف جدید بزن. بیا بیرون از این دل‌نوشت‌ها. به‌روز باش. یک کم به سر و وضع‌ات برس. اصلا تو چکاره‌ای که این همه از حکومت دفاع می‌کنی؟ سر پیازی ته پیازی، بدبخت! اینها دارند از تو سوءاستفاده می‌کنند. 2 روز دیگر که آب از آسیاب افتاد اینها پهن هم بارت نمی‌کنند. اصلا تو می‌فهمی هاشمی برای این مملکت چقدر زجر کشیده؟ چقدر از ساواک در زندان کتک خورده. شیخ اصلاحات همسن پدربزرگ توست. ناسلامتی در بنیاد شهید رئیس شما بوده. تو خجالت نمی‌کشی شده‌ای نویسنده باتوم به دست‌ها؟ حالا هی بگو«به شما که عرض می‌کنم من کلا چقدر وقت دارم؟» اصلا به چه حقی به مهندس توهين كردي؟ اسلام دین اخلاق نیست؟ تو دیدی مهندس مصرف می‌کند؟ خجالت بکش. حیا کن. تن پدرت را در گور نلرزان.
به او گفتم: از سوال اولت شروع می‌کنم؛ من را ول کن، تو چرا از پدرت مایه نمی‌گذاری؟ بله، من از پدرم استفاده ابزاری می‌کنم. خون پدر من ابزاری است برای آبیاری درخت انقلاب. من که هیچ، خود پدرم هم از خونش استفاده ابزاری کرد و آن را هدیه داد به ولایت فقیه. اتفاقا خدا هم از خون شهید استفاده ابزاری می‌کند. از نظر خدا خون شهید ابزاری است برای حفظ دین. خون شهید سرخ است و آلت دست خداست برای ترویج دینش. مگر جز این است که خون خدا خون یک شهید است؟ آن هم خون سید شهیدان، آن هم خون حسین؟ خون منافقین آلوده به ویروس توهم است و به کار دین خدا و آیین خداباوران نمی‌آید. رنگ خون هیچ شهیدی سبز نیست. کسانی که رنگ خونشان سبز است به بیماری خطرناکی دچارند. به اینجا که رسید دوستم گفت: خب، فعلا کاری نداری؟ گفتم: حرف زدی، مثل مرد تا آخرش صبر کن. من برای تک‌تک حرف‌هایت جواب دارم. ادامه دادم: «گفتی، گیرم پدر تو بود فاضل. من کی گفتم پدر من بود فاضل؟ من گفتم پدر من شهید است. فضلا باید لنگ بیندازند جلوی شهدا. دماءالشهدا افضل من دماغ الفضلا. از بد روزگار آن کسی که حکم قتل سیدالشهدا را داد آدمی بود که ادعای فضل می‌کرد. کلی هم برای خودش فاضل بود. پس شعرت را اصلاح می‌کنم؛«گیرم که نه، صددرصد پدر من بود شهید/ خوب شد که رفت و امثال شما را ندید/ گویمت تو را در آستانه سال جدید/ از خون پدر در قلمم جوهر آمد پدید/ به کوری چشم آدم‌های ندید بدید/ باز هم خواهم نوشت از این انگشتر جدید/ و انزلنا الحدید فیه بأس شدید/ حالا اگر می‌خواهی بروی، خوش آمدید». دوستم دید اگر برود ضایع است، پس ایستاد و تا آخر حرف‌هایم را شنید. به او گفتم: البته هنوز همه نفهمیده‌اند من فرزند شهیدم. در دنیا هستند کسانی که هنوز نمی‌دانند من فرزند شهیدم. پس حالا حالا‌ها خواهم گفت که فرزند شهیدم. با افتخار خواهم گفت که فرزند شهیدم. داد می‌زنم که فرزند شهیدم. به همه سایت‌ها، خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها این خبر را می‌دهم که فرزند شهیدم و اما درباره تکراری شدن حرف‌هایم، به دوستم گفتم: من زبان تندرو‌ترین بچه‌های بسیجم؛ موتور هزاری‌ها. ریش توپی‌ها. مسجد ارکی‌ها. باتوم به دست‌ها. فلافل‌خور‌های کوچه معروف به کوچه فلافلی. شلوغ‌ترین بسیجی‌ها. ترمز بریده‌ترین بسیجی‌ها. بی‌جبهه موجی شده‌ها. من سخنگوی دود موتور بچه‌های بسیجم. قلم من ارگان بچه بسیجی‌های موتورسوار است. من زبان بچه بسیجی‌هایی هستم که در کوچه فلافلی مسجد ارک یک ساندویچ فلافل می‌خرند و 3 نفری می‌خورند و آب را در لیوان همدیگر می‌خورند. من اتفاقا زبان باتوم بچه‌های بسیجم که نسل‌اش باز می‌گردد به ذوالفقار. من زبان ریش با ریشه بچه‌های بسیجم. من سخنگوی بیسیم بچه بسیجی‌ها هستم. من اتفاقا می‌خواهم بگویم بچه بسیجی‌ها مثل حیدر کرار در پاسداری از دین خدا، به فرموده رسول خدا«خشن» هستند. آری، اگر نهروان باشد، ما در برخورد با مارقین آدم‌های خشنی هستیم. تکراری شدن حرف‌هایم اما به این خاطر است که دوست ندارم قلمم را جز بسیجیان خامنه‌ای خرج کسان دیگری کنم. اگر چیزی در این قلم هست، دربست در خدمت بسیج است. در ثانی ما عمری است داریم نماز تکراری می‌خوانیم. خدای ما تکراری است. کربلای ما عاشورای ما حسین ما علمدار ما زینب ما غم ما ماتم ما همه تکراری است. روضه آب هم تکراری است. ام‌البنین هم تکراری است. روضه کوچه و مادری بین در و دیوار هم تکراری است. علی هم تکراری است. ما از این تکرار خسته نمی‌شویم. این فتنه‌گران هستند که هر روز می‌خواهند از یک نفر از سران خود عبور کنند. ما زلف خود را گره زده‌ایم فقط و فقط به پنجره بیت رهبری. هر روز هم نام خامنه‌ای را تکرار می‌کنیم. تکرار نام خامنه‌ای با ما، عبور از سران فتنه با شما. ما اتفاقا آدم‌های سنتی‌ای هستیم. یک بار با خامنه‌ای برای کل عمرمان بیعت کرده‌ایم. امروز این را از بسیاری از سبزها می‌شنوم که ما مهندس را هم قبول نداریم ولی بدانید؛ ما تا آخرین قطره خون‌مان با عمق وجودمان خامنه‌ای را قبول داریم. آری، خامنه‌ای تکراری است اما تکراری نمی‌شود. خامنه‌ای مثل اشک ما برای حسین است. تکراری است ولی تکراری نمی‌شود. ما اهل تکراریم. سال 1388 را 1388 بار دیگر هم به کوری چشم سران فتنه تکرار خواهیم کرد. ما اهل کوفه نیستیم اهل تکرار عماریم. تکرار ذوالفقار. من هزار سال دیگر هم همین دل‌نوشت‌ها را تکرار می‌کنم. من سال آینده هم سخنگوی پابرهنه‌ترین و تندرو‌ترین بچه بسیجی‌ها هستم؛ ترمز بریده‌هایی مثل«داش علی اسماعیلی» یالثارات الحسین. خروش بر آشوبگران عاشورا، با تندرو‌ترین لایه‌های بسیج، دفاع از غیرت حیدری‌شان با من. من سخنگوی لوطی‌ترین و پایین‌شهری‌ترین بچه‌های بسیجم. این عزیزان پیوند وبلاگ من نیستند، پیوند خورده به قلب زخم خورده‌ام هستند. زبان من رسانه بچه بسیجی‌های تندرویی است که حتی در رسانه ملی هم غریبند. آری، بچه بسیجی باید تندرو باشد. «آهسته و پیوسته» مال انجمن اسلامی یهودیان مقیم مرکز است. بچه بسیجی باید تندرو باشد اما با انضباط در یک مناط و پشت سر رهبرش. به دوستم گفتم: اتفاقا من نویسنده باتوم به دست‌ها هستم. باتومی که امروز دست بچه‌های بسیج است اگر در کوچه بنی‌هاشم بود والله اجازه نمی‌داد علی تنها بماند و به صورت زهرایش سیلی بزنند. متاسفم برای فهم و شعور عده‌ای از دوستان. فقط در پی اثبات «رحماء بینهم» هستند. پس«اشداء علی الکفار» چه می‌شود؟ و اگر منافقین از کفار بدترند و اگر منافقین رخنه در«بینهم» کرده‌اند، باید «اشداء علی البینهم» بود و مثل علی به جنگ مسلمان‌نماهای مارقین رفت و همه‌شان را به درک واصل کرد.
در ادامه به دوستم گفتم: گفتی به سر و وضع‌ات برس. بچه بسیجی موهایش را با انگشتان دستش شانه می‌کند نه با برس. من پسر شیخ دیپلمات نیستم که نصف عمرم جلوی آینه بگذرد. من به «سلمانی» سپرده‌ام موهایم را مثل«سلمان» کوتاه کند. مثل بچه بسیجی‌های زمان جنگ و اما من چرا از حکومت دفاع می‌کنم؟ چون صاحب حکومت، من هستم. هر ایرانی باشرفی صاحب حکومت جمهوری اسلامی است. هر مادر شهیدی صاحب این حکومت است. کلید قفل حکومت دعای مادران شهید داده است. نماز شب مادران چند شهید داده هر گرهي را البته با دستان خامنه‌ای باز می‌کند، بویژه آن دست جانبازش. همه افتخار ما همه آبروی ما همین دست جانباز مولای ماست که در دستان بریده عباس است.«عباس» در لغت یعنی شیری که با چشم شکار می‌کند. من خوب می‌دانم که چرا دشمن از چشم خامنه‌ای شکار است. آشکار است که این چشم، از سرچشمه شیری به نام عباس، نور گرفته است. البته ما همه صاحب حکومت هستیم اما صاحب ما و حکومت ما و مولای ما «حضرت صاحب‌الزمان» است. باز به دوستم گفتم: گفتی اینها دارند از تو سوءاستفاده می‌کنند. متاسفم برای مدیران جمهوری اسلامی که ثواب سوءاستفاده کردن از من در پرونده اعمالشان نیست! و بلد نیستند چگونه از نیروهای‌شان استفاده کنند. در این حکومت، به قول شهيد آوینی آزادی برای همه هست جز بچه حزب‌اللهی‌ها. سهم بچه حزب‌اللهی‌ها مثلا در رسانه ملی چیست؟
متاسفانه عده‌ای بچه بسیجی‌ها را فقط برای رفتن زیر شنی تانک دشمن می‌خواهند یا مشارکت در طرح درختکاری یا مقابله با سیل یا واکسیناسیون فلج اطفال. نه، سهم بچه بسیجی‌ها فقط خون دادن و خون دل خوردن و گریه کردن در هیات حاج‌منصور نیست. آری دوست عزیز! من می‌دانم هاشمی برای این مملکت چقدر زجر کشیده. اتفاقا دلم برای«هاشمی زجر کشیده» تنگ شده است. من دلم برای هاشمی 1357 تنگ شده نه هاشمی 2005. هاشمی اما هنوز هم برای من محترم است چون در نظام جمهوری اسلامی 2 مسؤولیت بسیار مهم دارد. بیرون نظام اما هاشمی هیچ فرقی با هیچ‌کس حتی با دیگر سران فتنه ندارد. همه هویت هاشمی همه هستی هاشمی در ذیل جمهوری اسلامی معنا پیدا می‌کند. هاشمی تا وقتی زیر این عنوان و در این خیمه باشد احترامش واجب است والا ما از امام یاد گرفته‌ایم که میزان حال فعلی افراد است. به همین دلیل مهدی هاشمی و فائزه هاشمی باید در دادگاه محاکمه شوند. جمهوری اسلامی اصولا از «مهدی هاشمی»ها دل خوشی ندارد. آن از آن مهدی هاشمی، این هم از این مهدی هاشمی. خدا سومی‌اش را ختم به خیر کند! ما با هیچ‌کس تعارف نداریم؛ مهدی هاشمی مجرمی فراری است و باید محاکمه شود. فائزه هم همین‌طور. این 2 آقازاده آقای هاشمی به نظامی خیانت کردند که خود هاشمی برایش زندان رفته و شکنجه دیده. و اما سن پدربزرگ من. پدربزرگ من یک پیر عاشورایی است که همسن «حبیب بن مظاهر» است در کربلا. شیخ همسن توهمات موسوی است که این روزها صبر و استقامتش تمام شده و مصرفش بالا رفته. من به موسوی رسما گفته‌ام در سال اصلاح الگوی مصرف، مصرفش بالا رفته. می‌دانید چرا از من شکایت نمی‌کند؟ چون خودش می‌داند که راست گفته‌ام. بختیار هم مصرفش بالا بود و می‌گفت؛ من مرغ توفانم. چطور تلویزیون که دست شما بود دستش می‌انداختید، بی‌ادبی نبود! من هم مانند کارشناسان علوم رفتاری، اصولا معتقدم آدمی در 2 حالت نشئگی و خماری صلاحیت تصمیم‌گیری برای خود و جامعه را ندارد و باز به دوستم گفتم: آری، اسلام دین اخلاق است و بردن آبروی منافق سفارش موکد پیامبر اسلام و عین اخلاق است. البته اسلام فقط دین اخلاق نیست. همان پیامبری که نگران حال خاکروبه‌انداز روی سر و صورت خود بود، دستور تخریب مسجد ضرار را هم صادر کرد و با افتخار در وصف علی گفت:«علی در پاسداری از دین خود، خشن است». مثل خامنه‌ای که در 18 تیر از جوانکانی که خبط کردند، گذشت ولی از سران فتنه نمی‌گذرد و دیگر اجازه نمی‌دهد سوار کشتی انقلاب شوند. در قرآن همین اسلام آمده فتنه، اشد و اکبر از قتل است. یعنی سران فتنه جرم‌شان از قاتل دوچرخه‌سوار و بیجه و عبدالمالک ریغو هم بیشتر است. حالا در دیگ باز است گربه‌ها نباید بی‌حیایی کنند. دوباره به دوستم گفتم: تن پدر من در گور هم دارد منافقین را به لرزه می‌اندازد. تن هر شهیدی در خاک، لرزه می‌اندازد بر تن هر منافق ناپاک. اگر یک وصیتنامه از شهیدی بیاورید که در آن نامی از ولایت فقیه برده نشده باشد، من از تمام حرف‌های خودم برمی‌گردم. منتها شهید، نه ندا آقاسلطان. به عرش رفته، نه به هلاکت رسیده. بهشتی، نه جهنمی. دیالمه، نه مهندس. آیت، نه بنی‌صدر. بنت‌الهدی صدر، نه رهنورد. سر آخر به دوستم گفتم: شرمنده که باز هم حریف من نشدید. من خیبری‌ام اهل فریاد. قلم من همان باتوم دست بچه‌های بسیج است. قلم من همان«یونی بال» آبی آسمانی حاج‌کاظم است در آژانس شیشه‌ای. قلم من کبوتر جلد پشت‌بام خانه عباس است.
قلم من اما این روزها هوای دوکوهه کرده است. دوکوهه! السلام ای خانه عشق. سلام بر تو ای پادگان مقدس. ای منزلگه بسیجیان. تو پادگان گمنام‌ترین اصحاب امام زمانی.
بگذار دیگر هیچ قطاری در ایستگاه تو توقف نکند. قطار دل ما اما این روزها روی ریل جنوب افتاده و باز به جنون افتاده. دوکوهه! من زبان تو هستم در آخرالزمان. «دوکوهه» آنقدر زیباست که هیچ نامی بر وزنش نیست. با اسم دوکوهه نمی‌توان بازی کرد. دوکوهه تک است. بی‌مثال است. دوکوهه! ما تو را اندازه بسیجی‌ها دوست داریم. خورشید دل ما هر روز از زمین صبحگاه تو طلوع می‌کند. سحر یعنی صبح دوکوهه. سفر یعنی رفتن به دوکوهه. خطر یعنی دل را زدن به دوکوهه. ظفر یعنی جشن پیروزی در دوکوهه. دوکوهه یعنی دوکوهه. دوکوهه! السلام ای خانه عشق. چند سالی می‌شود که ندیدمت. دلم برایت تنگ شده. این روزها خدا می‌داند چقدر هوایت را کرده‌ام. تو پادگان پدر من بوده‌ای. ناسلامتی من هم از تو سهم دارم. من حسودی‌ام می‌شود به این عزیزان راهیان نور. از تو که تعریف می‌کنند، فکر دل مرا نمی‌کنند. دوکوهه! السلام ای خانه عشق. تو قطعه‌ای از بین‌الحرمینی اما این سوی بین‌النهرین. تو پاره تن کربلای حسینی. بقیه کربلا دوکوهه است. دوکوهه ادامه تل زینبیه است. ای دوکوهه! طواف تو چرخیدن بر گرد آخرین اصحاب حسین است. تو پروانه هستی و من دارم از فراقت چون شمع می‌سوزم و آب می‌شوم. هر وقت نام تو می‌آید به خدا بی‌تاب می‌شوم. آخرین‌بار که دیدمت مثل دیوانه‌ها مانده بودم اول کجا باید بروم. یادت هست بوسه زدم بر خاکت. چه بوی خوشی داشتی. خوشبو‌تر از قبر پلارک. دوکوهه! السلام ای خانه عشق. قطار دلم امشب افتاده روی ریل عاشقی. این ترقه جوانک‌ها مرا یاد سر و صدای جنگ انداخته. جنوب برای من جایی جنب بهشت است. این روزها سالگرد هیچ عملیاتی نیست. سالگرد استقرار بسیجی‌ها در پادگان دوکوهه است. همت دارد در پوتین بچه بسیجی‌ها آب می‌خورد. متوسلیان دارد به برادران دستواره تذکر می‌دهد تا حساب کار دست دیگر بسیجی‌ها بیاید. این شگرد برادر احمد است. یک بسیجی دارد با افتخار جای سیلی دیشب حاج‌احمد را که هنوز بر صورتش مانده به دیگر بسیجی‌ها نشان می‌دهد و می‌گوید؛ دلتان بسوزد؛ حاج‌احمد به صورت من سیلی زده. یکی دیگر دارد پوتین بسیجی‌ها را واکس می‌زند. واکس‌اش مال عراقی‌هاست از بس که دولت مهندس پول خرج جنگ می‌کرد! حاجی‌بخشی دارد با تویوتایش ور می‌رود و دم به ساعت می‌گوید«ماشاءالله حزب‌الله». عین خیالش نیست پسرش همین چند روز پیش شهید شده. می‌گوید: شهید شده که شده، فدای علی‌اکبر حسین. یکی نشسته گوشه‌ای و دارد برای نامزدش نامه عاشقانه می‌نویسد. این نامه اما هرگز به دست همسرش نمی‌رسد. پیکر او به همراه نامه‌اش هنوز در خاک فکه، انیس شقایق‌های آتش گرفته است. سعید تاجیک دارد برای محمد طاهری ادای صدام را با صدای خروس را درمی‌آورد. حاج‌سعید قاسمی اما دارد بحث سیاسی می‌کند و تمرین می‌کند تا 25 سال بعد در«رو به فردا» خمینی را به قرائت وصیتنامه شهیدان روایت کند. چند نفری اما به گل کوچک مشغول‌اند. 7 دقیقه یک گل است ولی تیمی که 2 گل بخورد همان لحظه بیرون می‌آید. تیم بازنده، استکبار جهانی به سرکردگی آمریکاست. خمینی دارد از بالکن حسینیه جماران برای بچه‌ها دست تکان می‌دهد و غبطه می‌خورد به این چهره‌های نورانی. خامنه‌ای اما خودش آمده دوکوهه. پسرش هم هست اما کسی نمی‌داند این بسیجی ناشناس پسر کیست. چقدر لباس سبز بسیج به خامنه‌ای می‌آید. این را عباس کریمی به قجه‌ای می‌گوید. وزوایی اما نیست. رفته اندیمشک تا روزنامه بخرد. محمدرضا کارور دارد با آب سرد لباس کهنه بچه‌ها را می‌شوید. در همین حین یک آقازاده در تورنتو مشغول تحصیل است و می‌خواهد برای آینده اسلام یک ذخیره باشد. زرشک! یک مارمولک رفته در پوتین بچه بسیجی شهرکردی که اسلحه از قدش بلندتر است. یکی در ساختمان گردان مقداد که شاید پدر من باشد، دارد برای اصغر آبخضر«گلبرگ سرخ لاله‌ها» می‌خواند؛«گلبرگ سرخ لاله‌ها/ در کوچه‌های شهر ما / بوی شهادت می‌دهد». یک بسیجی هم زیر یک درخت دارد دور از چشم حاج‌احمد سیگار وینستون می‌کشد. عیبی ندارد؛ دارد محصول آمریکا را آتش می‌زند! بسیجی‌ها حتی عمل بدشان هم به آتش زدن آمریکا منجر می‌شود. حاج‌احمد اما تیزتر از این حرف‌هاست. آن بسیجی را جریمه کرد تا دور زمین صبحگاه سینه‌خیز برود. محمدرضا دستواره برای اینکه آخر مرام است، به زمین افتاد و با آن بسیجی سینه‌خیز رفت. خدا هم هست. خدا دارد بر چشمان زیبای حاج‌همت سرمه شهادت می‌کشد. پوتین همت پاره شده اما به فکر پوتین بچه‌های دیگر است. ابراهیم شعبانی نشسته در گوشه‌ای و احتمالا دارد به دختر کوچکش فکر می‌کند. مهندس در اتاق نخست‌وزیری دارد به این فکر می‌کند که یک جوری فتیله جنگ را پایین بکشد. کروبی می‌ترسد این طرف‌ها بیاید. می‌ترسد عراقی‌ها به او تجاوز کنند. همت دارد نان خشک می‌خورد. غذا هست ولی می‌ترسد به همه نرسد. آوینی دارد با دیدن این صحنه‌ها متحول می‌شود. گمشده مرتضی پیدا شده است. صدای سردار خیبر قلعه قلب آوینی را فتح کرده است. موسیقی روایت فتح به گوش می‌رسد. کاروان راهیان نور دانشگاه مشهد،«اتوبوس شهید برونسی» آمده است. این همان اتوبوسی است که چهارشنبه 9 دی ما را آورد راهپیمایی. پلاک اتوبوس برگرفته از پلاک شهداست. خواهری بسیجی دارد به بچه‌ها ساندیس می‌دهد. یکی می‌گوید؛ آخ جون، باز هم ساندیس جمهوری اسلامی، یعنی بازم باید بریم راهپیمایی؟!
بچه‌ها بعد از نوش جان کردن ساندیس مقدس نظام جمهوری اسلامی، نی‌اش را فرو کردند در چشم آمریکا. بعد رفتند حسینیه حاج‌همت و نماز خواندند. فرزند شهیدی نمازش را اما کامل خواند. او معتقد است؛ دوکوهه وطنش است. عده‌ای دارند زیارت عاشورا می‌خوانند. عده‌ای هم دارند یادگاری می‌نویسند. مسؤول کاروان دارد با بیسیمش کلنجار می‌رود. یکی دارد محاسن خود را شانه می‌کند. آن یکی نشسته به قرآن. یکی هم خوشمزه شده و دارد آخرین جوکی که درباره شیخ ساخته شده بلوتوث می‌کند. دوکوهه این روزها از غربت و تنهایی درآمده و خوشحال است. برای دوکوهه بسیجی مهم است، فرقی برایش نمی‌کند بسیجی، بسیجی خمینی باشد یا بسیجی خامنه‌ای. اتفاقا دوکوهه بسیجیان خامنه‌ای را بیشتر دوست دارد. بسیجیان خامنه‌ای به ظهور نزدیک‌ترند و دوکوهه پادگان اصحاب ناب امام زمان است. دوکوهه پادگانی است که وقتی بسیجیان خامنه‌ای را می‌بیند یاد شهید امیر حاج‌امینی می‌افتد. آری، دوکوهه پادگان ما هم هست. همت، سردار ما هم هست. همت سردار همه بسیجی‌هاست. چه بسیجی‌های 8 سال دفاع مقدس، چه بسیجی‌های 8 ماه دفاع مقدس.
اما دوکوهه! امسال هم مرا دعوت نکردی. چند سالی می‌شود که ندیدمت. غروبی نیست که یاد غروب تو نیفتم. قطار دلم افتاده روی ریل جنوب و امشب جای من در دوکوهه خالی است. آنقدر دلم برای دوکوهه تنگ شده که حساب ندارد. خوش به حال رفقایی که الان دوکوهه‌اند و فردا صبح می‌روند شلمچه. کسی که انس با این خاک دارد، برایش قبله جان است اینجا. جنوب جایی جنب بهشت است و من امشب بی‌قرار شده‌ام. راهیان نور وقتی به «هور» می‌رسند مثل ماهی‌اي می‌مانند که به آب رسیده باشد. اینقدر که بسیجیان خامنه‌ای به جنوب رفته‌اند، بسیجیان خمینی نرفته‌اند. ای شهدا! ما رد پای شما را گرفته‌ایم. ما عشق را بو می‌کشیم و هر دیاری که نشانی از شما داشته باشد همان جا آشیانه ماست. در فکه و طلائیه و شلمچه و دوکوهه هم ما بی‌شماریم. اهواز - خرمشهر جاده‌ای است در دل ما. مسجد جامع خرمشهر جایی است در دل ما. «جنگ» را از آن طرف بخوانی می‌شود «گنج». جنگ، گنج ماست. اینها می‌خواهند با شعار صلح، سر از تن جنگ جدا کنند. در تاریخ آنقدر که به اسم صلح آدم کشته‌اند به اسم جنگ نکشته‌اند.«جنگ» مظلوم‌ترین واژه تاریخ است. جنگ را از آن طرف بخوانی می‌شود گنج و ما گنج را به دست می‌آوریم؛ پس شهید را ما از دست نمی‌دهیم به دست می‌آوریم.
***
این آخرین دل‌نوشت من است در سال 1388. 1388، سال دور و دراز و پررمز و رازی بود که زود گذشت. بسیاری بر من خرده گرفته بودند که چرا از دوکوهه نمی‌نویسم. نوشتن از دوکوهه برای من کار راحتی نیست. به اندازه همه کلمات این دل‌نوشت، اشک ریختم. گریه برای دوکوهه مثل اشک ریختن برای کربلاست و اتفاقا باید عیان باشد و همه این اشک را بفهمند. دوکوهه! السلام ای خانه عشق. این روزها تو میزبان بسیجیانی هستی که 8 ماه با دشمنان حضرت«آه» مظلومانه جنگیدند. اگر در آن 8 سال دفاع مقدس عده‌ای خواستند بعد از فتح خرمشهر جنگ را مختومه اعلام کنند، در این 8 ماه دفاع مقدس هم عده‌ای خواستد بعد از فتح فضای سایبر جنگ را مختومه اعلام کنند. عجبا که باز هم ما پای کار بودیم و آقازاده‌ها دررفتند. ما در سه‌راه جمهوری بودیم و آقازاده‌ها در لندن. ما پای قرار بودیم و آقازاده‌ها در مسجد ضرار. ما بی‌قرار بودیم و آقازاده‌ها رو به فرار. این بار هم شگفتا که مثلث جام زهر به کار بود. این بار هم عده‌ای از پشت خنجر زدند. این بار هم ما شهید دادیم و آنها مجلس ختم گرفتند. این بار هم شهدای ما گمنام‌اند. در آن 8 سال دفاع مقدس شهدا از عرض اروند وحشی رد شدند که روزی 2 بار جزر و مد داشت و ما هم از عرض سایت‌هایی رد شدیم که ثانیه‌ای 2 بار آپ می‌شدند. به ما، هم فحش ناموسی می‌دادند و هم می‌گفتن بی‌ادب. به خودشان، هم می‌گفتند شیعه و هم در عاشورا آشوب می‌کردند. هم می‌گفتند خط امام و هم با جورج سوروس مذاکره می‌کردند.
ما اما ای دوکوهه! نگذاشتیم که 8 ماه دفاع مقدس‌مان با قصه پرغصه جام زهر تمام شود. با قطعنامه تمام شود. عجبا که باز هم به ولی فقیه گفتند؛ مردم دیگر خسته شده‌اند! ما اما پای کار بودیم و مثل پدران‌مان خستگی را خسته کردیم. ما سران حکمیت را خسته کردیم اما خودمان خسته نشدیم. ما راضی به قطعنامه نشدیم. دوکوهه! تو این روزها میزبان عاشوراییانی هستی که اجازه ندادند با سر حسین در خرابه‌های گوگل بازی شود. تو این روزها میزبان بنی‌هاشم‌ترین جوانان کوچه ولایت هستی. دوکوهه! تو این روزها میزبان واقعی‌ترین بسیجیان تاریخی. به شایستگی پذیرایی کن از این ستاره‌ها که اجازه ندادند ماه تنها بماند. باورم هست تو روزی پادگان اصحاب خورشید می‌شوی. قسم به سال 1388، ما سحر را ای دوکوهه! در زمین صبحگاه تو به نظاره خواهیم نشست. ما آرزوها داریم برای تو. آرزوهای قشنگ. خیال نکنی جنگ تمام شده. تفنگت را ای دوکوهه! پرکن از فشنگ. مجهز باش. خودت را آماده کن. تو قرارگاه بی‌قراران آخرالزمانی دوکوهه. تو پادگان یاران صاحب‌الزمانی دوکوهه. قطار تاریخ چشم به ایستگاه تو دوخته است. قطار تاریخ افتاده در ریل ظهور.«راهیان نور» دشمنان تاریکی‌اند. اینها راهی شده‌اند تا دست ماه را در دست خورشید بگذارند. رسالتی دیگر در راه است که افتتاح پیوند خورشید با ماه است.