محمدحسین صفارهرندی
سال 88 اتفاقات زیادی در خود داشت اما می‌خواهم به یک اتفاق مبنایی اشاره کنم که به گمان من این اتفاق به اوج رسیدن تقابل میان 2 گفتمان بود. یک گفتمان، گفتمان ناب انقلاب خط امام است و طرف دیگر جریانی است که من از آن به «جمهوری مشروطه اسلامی» تعبیر می‌کنم. جمهوری مشروطه اسلامی همان جریانی است که معتقد است باید در جمهوری اسلامی با حفظ اسم جمهوری اسلامی، دستکاری‌هایی کرد و تغییراتی در بخشی از اصول آن و قانون اساسی صورت بگیرد که قبلا هم تجربه‌های محدودی مثل ارائه لوایح دوقلو به مجلس داشت.جمهوری مشروطه اسلامی در 2 دهه گذشته خیزهایی برداشته بود اما در 7-6 سال اخیر متوجه شده بود که پایه‌های نظام با رهبری خردمند نظام و ارتباطی که بین نیروهای نظام برقرار است، مستحکم است. بنابراین حس می‌کرد که اگر بخواهد در یک وزن‌کشی شرکت کند و ریسک شکست را هم نداشته باشد باید از جایی کمک بگیرد؛ آنجا غیر از بیرون انقلاب جایی نمی‌توانست باشد. بنابراین بدعتی که پیش از این خیلی کمرنگ جلوه نامیمون خود را نشان داده بود که همان به میان کشیدن پای اجنبی و جریان ضدانقلاب به میدان بود آن هم توسط یک نیروی وابسته به نظام، این بار به صورت عریان‌تری خود را نشان داد و این پیوند میان بخشی از نیروهای درون انقلاب و بیرون انقلاب برملاتر مشخص شد.این اتفاق را البته از وجه دیگری هم می‌توان نگاه کرد و تصور من این است که فتنه اخیر از این نظر مبارک بود که غلبه گفتمان جمهوری اسلامی بر هر گفتمان تجدیدنظرطلبانه‌ای آشکار شد و این آشکار شدن هم مدیون یک نمایش حداکثری از جانب مردم بود که بلوغ جمهوریت نظام را نشان می‌داد و اتهامی که همیشه مطرح می‌شد که جمهوری اسلامی پایه‌های خود را در اسلامیت نظام استوار کرده است تا جمهوریت، رد شد و ثابت شد جمهوریت نظام چیزی از اسلامیت آن کم ندارد.اتفاق دیگر این بود که با توجه به تقابلی که میان گفتمان‌های مدعی جمهوری اسلامی و نظام هر روز در حال اوج‌گیری بود، لاجرم باید این تقابل نقطه اوجی پیدا می‌کرد که گاهی هم موجب هراس بود. به گمان من در سال 88 شاهد تجربه تقابل این 2 تفکر با کامیابی جریان اصیل انقلاب اسلامی بودیم و در خلال این می‌توان گفت آخرین ترفند دشمنان نيز که متوسل شدن به آمیزه‌ای از جنگ سخت و جنگ نرم بود را توانستیم ناکام بگذاریم و عبور سرافرازانه‌ای از آن داشته باشیم، اگرچه در محیط اجتماعی راه درازی در پیش است. به طور قطع می‌توان گفت جریان جنگ نرم در بعد سیاسی آن از بین رفت.برای سال آینده می‌توان پیش‌بینی کرد که جریان‌های سیاسی‌ای که از سالیان گذشته در صحنه حاضر بودند به دلیل ناکامی‌ای که در انتخابات داشتند، نمی‌خواهند صحنه را ترک کنند و چه بسا به واسطه اینکه این جریانات لایه‌های مختلفی را در بر می‌گیرد، آن بخش‌هایی که حیثیت خود را تمام و کمال از دست داده‌اند از منظرها دور خواهند شد اما جریان‌هایی که کمتر آسیب خورده‌اند، سعی خواهند کرد با مقداری تعدیل و ترقیق آن مواضع و مبانی خود را بیان کنند.اما باید توجه داشت اکنون که جریان ارزشی نظام از درگیری با رقیب فارغ شده، ممکن است فکر کند تهدید جدی‌ای در مقابل نیست. از این رو ممکن است هوا‌های نفسانی بر آنها غلبه کند و هر کس پرچم شخصی‌اش را در دست بگیرد. در این میان جریان‌های ارزشی و مردم باید از جریان‌هایی که دعوت به خود می‌کنند جدا شده و به جای پیروی از افراد به پیروی از شاخص‌ها بپردازند.به نظر بنده در سال آینده باید به شکرانه تنها انقلابی که با نام خدا انجام شد و موفقیت‌های سالی که گذشت، سعی کنیم عوامل پیروزی این انقلاب را بشناسیم که به طور عمده می‌توان آن را در این عوامل خلاصه کرد:« انسجام و وحدت توده‌های مردم، اعتقادات مذهبی مردم و رهبر حکیم و یگانه انقلاب».
در پایان، سال نو را تبریک گفته و امیدوارم همگی خوانندگان و شما سال خوبی را آغاز کنید.