بيش از 9 ماه از برگزاری انتخابات دهم ریاست جمهوری ایران گذشت. بررسی دقیق تمام ادله میرحسین موسوی برای اثبات تقلب گسترده در این انتخابات، ماحصل قانع‌کننده‌ای را به همراه ندارد. البته باید این واقعیت را مورد توجه قرار داد که میرحسین موسوی در همان اوان اعتراض، نشان داد که مخاطبش نهادهای قانونی نظام نیست. موسوی سریعا در بیانیه‌هایش گفت که انتظاری از شورای نگهبان و قوه قضائیه ندارد بنابراین تمام هدف موسوی متاثر کردن جامعه طرفدار وی بود. موسوی با تکیه بر سوءاستفاده برخی رسانه‌های خارجی و نیز شایعات برخی سایت‌ها و وبلاگ‌ها که هدایت واحد آنها در پوشش شایعات کاملا آشکار بود، درصدد تحریک هرچه بیشتر طرفدارانش برای حضور در تجمعات خیابانی بود. این موضوع از بررسی بیانیه‌ها و نیز اقدامات نمایشی این کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری به وضوح به دست می‌آید. با این وجود به‌‌رغم تشدید اتهامات و شایعات آنچه به مرور مشاهده شد، کاهش بسیار محسوس جمعیت معترضان بود. در کنار سوءاستفاده از اوباش در تجمعات، به اعتقاد اکثر کارشناسان، تقلیل بسیار زیاد شمار حاضران در تجمعات غیرقانونی طرفداران موسوی به‌خاطر عدم پذیرش تقلب در انتخابات بوده است. اطرافیان موسوی به‌‌رغم اینکه در هفته‌های ابتدایی پس از انتخابات دست به انتشار شماره تلفن، فکس، ایمیل و... برای در اختیار قرار دادن آنچه آنها «اطلاعات تقلب در انتخابات» عنوان کرده‌اند، زدند اما به مرور آنچه برای افکار عمومی هویدا شد، دست‌های خالی از سند و مدرک موسوی و اطرافیانش برای اثبات ادعای مطرح شده بود. در این راستا آنچه می‌تواند به منزله تیر خلاص بر پیکره ادعای تقلب تفسیر شود، اقدام نهادهای قانونی در مطالبه اسناد و مدارک ثابت‌کننده ادعای تقلب از میرحسین موسوی بود؛ موضوعی که توانست به یک مطالبه مشترک میان طرفداران احمدی‌نژاد و حامیان موسوی تبدیل شود اما فرار موسوی از شرکت در جلسات شورای نگهبان و حتی نپذیرفتن شروطی که خود در ابتدا خواهان اجرای آن بود، سرانجام این واقعیت را در مقابل انظار عمومی قرار داد که موسوی عاجز از اثبات ادعای هزینه‌ساز و خونین خود است.
اعتراضات تغییر فاز داد
عجز از ارائه مدارک و مستنداتی که طرفداران موسوی را مجاب به پذیرش تقلب در انتخابات کند، موجب شد موسوی در مخمصه قرار بگیرد. وی از یک طرف به واسطه عبور از ارکان قانونی و نمایش تصویر عدم تمکین به اصول قانونی از خود در میان خواص و نخبگان چهره ناخوشایندی از خود نمایش داد و حاکمیت را نسبت به خویش بدبین کرد و از سوی دیگر به واسطه تحلیل «قوای خیابانی» خود، در معرض «سقوط» قرار گرفت. در این شرایط، کوبیدن مجدد بر طبل تقلب دیگر خاصیتی برای موسوی نداشت. از سوی دیگر اقدام رسانه‌های منتقد موسوی در انتشار و انعکاس اخبار و گزارش‌هایی در راستای اثبات کذب بودن ادعای موسوی و نیز خاستگاه اصلی اعتراضات، موجب شد تصمیم‌گیران موسوی تدبیری چاره کنند تا از مهلکه خودخواسته خارج شوند، به همین خاطر تجمعات خیابانی تغییر فاز داد و این بار محوریت جدیدی یافت. شاید آن زمان که سعید حجاریان جمله معروف خود که «اصلاحات برای بازگشت به عرصه قدرت نیاز به خون دارد» را مطرح کرد، کسی این گمان را نمی‌برد که این پروژه با بازیگری موسوی انجام بگیرد اما برخورد با تجمعات خیابانی که در آن برخی به واسطه حمله به مراکز نظامی تهران کشته و زخمی شدند و برخی دیگر نیز همچون ندا آقاسلطان در نتیجه استفاده از ایجاد بستر آشوب، بسیار مشکوک به قتل رسیدند، نشان داد مراد حجاریان از آن گفته چه بود و زمینه‌های کشته شدن برخی افراد و مصادره آن به سود جریان دوم خرداد – که بشدت از سوی BBC فارسی و شبکه تلويزيوني صدای آمریکا (VOA) دنبال می‌شود – چگونه فراهم شد. موسوی و اطرافیانش نیز همین ماجرا را دستاویزی برای تداوم تجمعات خیابانی قرار دادند و فاز سوءاستفاده از احساسات و عواطف خانواده‌های کشته‌شدگان حوادث اخیر را برگزیدند. به همین خاطر بود که موسوی به اتفاق همسر همیشه همراهش در جمع خانواده تعدادی از کشته‌شدگان (که برخی از آنان وجود خارجی نداشتند!!)حاضر و بلافاصله چهره‌های حزن‌انگیز وی و همسرش در رسانه‌های حامی منعکس می‌شد. انتخاب فاز مظلوم‌نمایی و برانگیختن حس ترحم توسط موسوی بشدت از سوی رسانه‌های خارجی حامی ناآرامی‌های تهران مورد استقبال قرار گرفت و هفته‌ها تهیه اخبار و گزارش‌های مختلف در این راستا، در دستور کار این رسانه‌های مخالف جمهوری اسلامی قرار گرفت. حجم اقدامات پوششي این رسانه‌ها برای حمایت از موسوی آنچنان گسترده بوده است که به نظر می‌رسد موسوی و اطرافیانش از جانب پرسش‌های افکار عمومی حامی درباره ارائه ادله اثبات تقلب، آسوده شده‌اند.
اصلاحات باز هم خون می‌خواهد
موسوی برای تداوم اعتراضات خیابانی، تغییر فاز داد ضمن اینکه خواهان به فراموشی‌سپردن مطالبه ارائه دلایل تقلب در انتخابات از سوی هوادارانش بود. اما برخی تحلیلگران از واقعیت دیگری خبر می‌دادند که از تدارک یک اقدام بسیار خطرناک توسط موسوی و اطرافیانش حکایت می‌کرد. این تحلیلگران معتقد بودند فاز «مظلوم‌نمایی» نیز چندان دوام نخواهد آورد و آن اندک حامیان موسوی که همچنان پیگیر اظهارات او هستند نیز به مرور از این موضوعات کناره‌گیری می‌کنند و به همین خاطر موسوی که تداوم هویت سیاسی خود را وابسته به این تجمعات می‌داند، این موضوع را یک خطر بسیار بزرگ برای خود تلقی می‌کند. در همین راستا، گزارش‌های منابع امنیتی در تابستان سال 88 حاکی از تحرک خطرناک برخی اصلاح‌طلبان تندرو بود. این گزارشات حکایت از آن داشت که اراده‌ای در کار است تا ذیل پروژه «کشته‌سازی»، اقدام به فراهم کردن زمینه برای قتل برخی شهروندان تهرانی توسط عمال برخی گروهک‌های تروریستی کند و با فیلمبرداری و عکاسی آن و نمایش این تصاویر در رسانه‌ها و انعکاس خارجی، فرآیند جدیدی را در ایجاد آشوب‌های دوباره آغاز کند. هر چند می‌توان از قتل خانم آقاسلطان به عنوان نمونه‌ای از این پروژه یاد کرد اما موضوع کشته‌شدن خواهرزاده میرحسین موسوی در روز عاشورا همچون پروژه مشکوک قتل ندا آقاسلطان در روزهای آغازین آشوب‌ها، دستمایه هجمه‌های تبلیغاتی رسانه‌های ضدایرانی علیه کشورمان قرار گرفت هر چند آگاه‌سازی مقام‌های امنیتی و انتظامی، رسانه‌های بیگانه را در تحقق این هدف ناکام کرد. برخلاف ادعای آشوبگران مبنی بر کشته‌شدن علی موسوی در جریان تظاهرات و درگیری با ماموران، خواهرزاده موسوی در محیطی خارج از اغتشاشات و با فاصله زیاد از درگیری‌ها و در جریان یک برنامه کاملا مشکوک به قتل رسید. به گفته یک مقام امنیتی «همزمان با تلاش اغتشاشگران برای ایجاد ناآرامی در تهران و حمله به هیات‌های مذهبی، چند نفر از افرادی که تاکنون هویت اصلی آنان مشخص نشده، اقدام به تعقیب و هدف قراردادن خواهرزاده موسوی می‌کنند». این مقام آگاه در گفت‌وگو با شبکه ایران اضافه کرد: «این چند نفر که سوار بر یک خودروی شاسی‌بلند بوده‌اند، همانند پروژه قتل ندا آقاسلطان، پس از شناسایی علی موسوی در اطراف منزلش که در یک منطقه خلوت بوده، او را هدف گلوله خود قرار داده‌اند. گلوله شلیک شده از یک سلاح مخصوص ترور خارج شده که پس از شلیک از فاصله چندین متری به کتف خواهرزاده موسوی برخورد می‌کند».