زلزله اردنی

ورزشگاه البیت، دوباره صحنه یک شگفتی شد؛ جایی که اردن، بی‌هیاهو اما با شجاعتی خیره‌کننده، عربستان پرادعا را از عرب‌کاپ کنار زد و بلیت فینال را به نام خود زد. سفیدپوشان اردنی، همان‌هایی که ۲ سال قبل در همین قطر، کره‌جنوبی را از جام ملت‌های آسیا حذف کرده بودند، بار دیگر نشان دادند اتفاق نیستند؛ آنها بلدند در شب‌های بزرگ، تاریخ بسازند. دیدار مقابل عربستان از آن مسابقه‌هایی بود که صبر، مهم‌تر از مالکیت توپ معنا پیدا می‌کرد. نیمه نخست با احتیاط محض هر ۲ تیم سپری شد؛ سعودی‌ها توپ را بیشتر در اختیار داشتند اما این برتری عددی، هیچ‌گاه به برتری واقعی تبدیل نشد. اردن با خطوط فشرده و تمرکز بالا، زمین را کوچک کرد و اجازه نداد گردش توپ حریف به موقعیت جدی ختم شود؛ ۴۵ دقیقه‌ای که شاید جذاب نبود اما کاملاً حساب‌شده پیش رفت.
با شروع نیمه دوم، چهره اردن تغییر کرد. نشامی‌ها جسورتر شدند، جلوتر ایستادند و نشان دادند برای برد آمده‌اند، نه صرفاً برای دوام آوردن. فشار تدریجی از جناحین، عربستان را به عقب راند و لحظه‌ای که باید، فرارسید. دقیقه ۶۶، ضربه سر دقیق نزار رشدان، سکوت را در هم شکست و البیت را به لرزه انداخت؛ گلی که حاصل استمرار و باور بود، نه اتفاق. بعد از گل، عربستان جلو کشید. حمله پشت حمله، ارسال پشت ارسال اما اردن فرونریخت. عقب‌نشینی‌شان هوشمندانه بود، نه هراسانه. یزید ابولیلی، دروازه‌بان اردن، با واکنشی درخشان مانع از بازگشت سعودی‌ها شد و دفاع سفیدپوشان هر بار، راه را بست. عربستان صاحب توپ بود اما اردن صاحب آرامش. دقایق پایانی، نفسگیر و پرتنش سپری شد. بهترین فرصت سعودی‌ها از دست رفت و اعتراض‌ها به داور، ثمری نداشت. حتی اخراج در وقت‌های تلف‌شده هم تیر خلاص بود به امیدهای تیمی که هرچه زد، به دیوار خورد. سوت پایان که به صدا درآمد، حقیقت روشن بود: اردن سزاوار این صعود است.
این برد، خلاصه هویت اردن در این تورنمنت است؛ تیمی منظم، شجاع و مرگبار در لحظه مناسب. حالا تنها یک قدم تا جام باقی مانده؛ فینالی برابر مراکش. شاید روی کاغذ مراکش مدعی‌تر باشد اما نشامی‌ها نشان داده‌اند روی کاغذ بازی نمی‌کنند. آنها با ایمان، جنگندگی و ذهنی آرام، آمده‌اند تا رویا را کامل کنند.