مجید جلالی
به جام‌جهانی نرفتیم، در رنکینگ فیفا سقوط کردیم و تیم‌های باشگاهی‌مان در بازی‌های آسیایی عملکرد قابل قبولی نداشتند. همین مولفه‌ها کافی است تا بگوییم سال 88،سال چندان جالبی برای فوتبال ایران نبود اما دلایل من برای عدم پیشرفت فوتبال، چیزهای دیگری است؛ عوض آنکه برای حل معضلات فعلی فوتبال دنبال راهکار اساسی باشیم و مشکل را از ریشه مرتفع کنیم متاسفانه تنها به فکر هرس شاخ و برگ این درخت آفت‌زده بودیم و با پرداختن به حواشی و تعویض‌های پی در پی مربیان به دنبال راه‌های برون‌رفت دم‌دستی رفتیم غافل از اینکه برای خلاصی فوتبال از دور باطل تسلسل باید چاره‌ای بکر اندیشید و نگاه کلان‌تری به قضایا داشت. عملیاتی کردن منشور اخلاقی در سال 88 به نوبه خود اتفاقی خوب برای فوتبال ایران بود اما برای پاکسازی و قرار گرفتن در مسیر متعالی، منشور به تنهایی نمی‌تواند سوخت رسان این خودروی پاکساز باشد. دلیلش هم این است که عوض ارزش نهادن به مسائل مهم‌تر، تمام رسالت رسانه‌هایمان این شده که به دعواهای موجود در فوتبال بپردازند و با شعله‌ور‌تر کردن این اختلافات، حواس افکار عمومی را به این سمت گرم کنند. وقتی صحبت از افکار عمومی می‌کنیم به مساله مهمی اشاره داریم چرا که فدراسیون فوتبال آلمان پس از پايان جام‌جهانی 1998 فرانسه، بزرگ‌ترین مشکل موجود در فوتبال ژرمن‌ها را در عدم توجه افکار عمومی به فوتبالش دید، بنابراین آنها به دنبال راهکاری برای حل این موضوع رفتند و توانستند با 2 اقدام این مسیر را بخوبی طی کنند؛ آوردن مردان محبوب به روی نیمکت تیم ملی‌شان (رودي‌فولر ویورگن کلینزمن) و برگزاری جام‌جهانی 2006 که سهم بسزایی در آشتی آلمان‌ها با فوتبال داشت. به جرات می‌گویم حتی نرفتن به جام‌جهانی 2010 آفریقای جنوبی هم برای فوتبال ما چندان فاجعه نبود چرا که در همان جام‌جهانی 2006 دیدیم که آمادگی استفاده از پتانسیل حضور در جام‌جهانی را نداریم. اشتباه برداشت نشود، مدعی نیستم حضور در جام‌جهانی برای پیشرفت فوتبال خوب نیست اما می‌گویم تا زمانی که نتوانیم از مواهب حضور در چنین آوردگاهی استفاده کنیم آنگاه رفتن یا نرفتن به آن چندان ارزش ندارد. مگر زمانی که به آلمان رفتیم چه چیزی عاید فوتبال‌مان شد؛ جز تعلیق فدراسیون؟ جز تغییرات مداوم در نیمکت تیم ملی؟ جز اینکه یک سال و نیم فوتبال‌مان بدون رئیس فدراسیون بود؟پس برای اینکه در سال جدید از این دور تسلسل باطل خارج شویم و به مسیر صحیح پیشرفت بازگردیم بهتر است از پرداختن به مسائل زرد ورزش پرهیز کنیم و فضایی را به وجود نیاوریم که مردان فوتبال، مصاحبه علیه دیگران را مبدل به حربه خود کنند. این موضوع را قبول دارم که افکار عمومی ذاتا حاشیه را دوست دارد و با مشاهده جنجال، مجذوب حواشی‌اش می‌شود اما مدیریت فوتبال و رسانه باید برنامه‌ای را طرح‌ریزی کنند که حواس مخاطب به سمت بحث‌های مفید و چاره‌ساز هم باشد. وقتی مردم فوتبال را دوست دارند می‌توان با نگاه دیگری آنها را در پاکسازی فوتبال شریک کرد و ذائقه‌شان را طوری اصلاح کرد که از جنجال سازی‌ها و مصاحبه‌های آنچنانی، استقبال نکنند. به عنوان یک عاشق فوتبال امیدوارم در سال جدید نگاه ما به فوتبال و اصلاح آن عوض شود. البته 2 نوع عاشق داریم، دسته اول آنهایی که بعد از ناامیدی از معشوق‌شان به دنبال انتقام و اسیدپاشی می‌روند و دسته دوم کسانی‌اند که پناه می‌برند به گوشه‌ای دیگر و تنها برای معشوق‌شان آرزوی موفقیت دارند. مجید جلالی از دسته دوم است و اگر باز هم فوتبال با او بی‌مهری کند او تنها آرزوی پاکی و سلامت فوتبال را در ذهنش می‌پروراند.
به جام‌جهانی نرفتیم، در رنکینگ فیفا سقوط کردیم و تیم‌های باشگاهی‌مان در بازی‌های آسیایی عملکرد قابل قبولی نداشتند. همین مولفه‌ها کافی است تا بگوییم سال 88،سال چندان جالبی برای فوتبال ایران نبود اما دلایل من برای عدم پیشرفت فوتبال، چیزهای دیگری است؛ عوض آنکه برای حل معضلات فعلی فوتبال دنبال راهکار اساسی باشیم و مشکل را از ریشه مرتفع کنیم متاسفانه تنها به فکر هرس شاخ و برگ این درخت آفت‌زده بودیم و با پرداختن به حواشی و تعویض‌های پی در پی مربیان به دنبال راه‌های برون‌رفت دم‌دستی رفتیم غافل از اینکه برای خلاصی فوتبال از دور باطل تسلسل باید چاره‌ای بکر اندیشید و نگاه کلان‌تری به قضایا داشت. عملیاتی کردن منشور اخلاقی در سال 88 به نوبه خود اتفاقی خوب برای فوتبال ایران بود اما برای پاکسازی و قرار گرفتن در مسیر متعالی، منشور به تنهایی نمی‌تواند سوخت رسان این خودروی پاکساز باشد. دلیلش هم این است که عوض ارزش نهادن به مسائل مهم‌تر، تمام رسالت رسانه‌هایمان این شده که به دعواهای موجود در فوتبال بپردازند و با شعله‌ور‌تر کردن این اختلافات، حواس افکار عمومی را به این سمت گرم کنند. وقتی صحبت از افکار عمومی می‌کنیم به مساله مهمی اشاره داریم چرا که فدراسیون فوتبال آلمان پس از پايان جام‌جهانی 1998 فرانسه، بزرگ‌ترین مشکل موجود در فوتبال ژرمن‌ها را در عدم توجه افکار عمومی به فوتبالش دید، بنابراین آنها به دنبال راهکاری برای حل این موضوع رفتند و توانستند با 2 اقدام این مسیر را بخوبی طی کنند؛ آوردن مردان محبوب به روی نیمکت تیم ملی‌شان (رودي‌فولر ویورگن کلینزمن) و برگزاری جام‌جهانی 2006 که سهم بسزایی در آشتی آلمان‌ها با فوتبال داشت. به جرات می‌گویم حتی نرفتن به جام‌جهانی 2010 آفریقای جنوبی هم برای فوتبال ما چندان فاجعه نبود چرا که در همان جام‌جهانی 2006 دیدیم که آمادگی استفاده از پتانسیل حضور در جام‌جهانی را نداریم. اشتباه برداشت نشود، مدعی نیستم حضور در جام‌جهانی برای پیشرفت فوتبال خوب نیست اما می‌گویم تا زمانی که نتوانیم از مواهب حضور در چنین آوردگاهی استفاده کنیم آنگاه رفتن یا نرفتن به آن چندان ارزش ندارد. مگر زمانی که به آلمان رفتیم چه چیزی عاید فوتبال‌مان شد؛ جز تعلیق فدراسیون؟ جز تغییرات مداوم در نیمکت تیم ملی؟ جز اینکه یک سال و نیم فوتبال‌مان بدون رئیس فدراسیون بود؟پس برای اینکه در سال جدید از این دور تسلسل باطل خارج شویم و به مسیر صحیح پیشرفت بازگردیم بهتر است از پرداختن به مسائل زرد ورزش پرهیز کنیم و فضایی را به وجود نیاوریم که مردان فوتبال، مصاحبه علیه دیگران را مبدل به حربه خود کنند. این موضوع را قبول دارم که افکار عمومی ذاتا حاشیه را دوست دارد و با مشاهده جنجال، مجذوب حواشی‌اش می‌شود اما مدیریت فوتبال و رسانه باید برنامه‌ای را طرح‌ریزی کنند که حواس مخاطب به سمت بحث‌های مفید و چاره‌ساز هم باشد. وقتی مردم فوتبال را دوست دارند می‌توان با نگاه دیگری آنها را در پاکسازی فوتبال شریک کرد و ذائقه‌شان را طوری اصلاح کرد که از جنجال سازی‌ها و مصاحبه‌های آنچنانی، استقبال نکنند. به عنوان یک عاشق فوتبال امیدوارم در سال جدید نگاه ما به فوتبال و اصلاح آن عوض شود. البته 2 نوع عاشق داریم، دسته اول آنهایی که بعد از ناامیدی از معشوق‌شان به دنبال انتقام و اسیدپاشی می‌روند و دسته دوم کسانی‌اند که پناه می‌برند به گوشه‌ای دیگر و تنها برای معشوق‌شان آرزوی موفقیت دارند. مجید جلالی از دسته دوم است و اگر باز هم فوتبال با او بی‌مهری کند او تنها آرزوی پاکی و سلامت فوتبال را در ذهنش می‌پروراند.