سردرگم!

دیدار المپیاکوس و کیفیسیاس قرار بود یک شب معمولی در مسیر قهرمانی باشد؛ مسابقه‌ای خانگی، مقابل تیمی پایین‌تر در جدول و فرصتی برای تثبیت جایگاه در صدر اما آنچه در پایان ۹۰ دقیقه رقم خورد، نه تثبیت بود و نه آرامش. تساوی یک - یک خیلی زود به سوژه نقد و پرسش در رسانه‌های یونان تبدیل شد؛ نقدی که بیش از هر چیز، بر تصمیم‌های فنی نیمکت و نحوه استفاده از مهره‌های هجومی متمرکز بود.
المپیاکوس بازی را بد آغاز نکرد. میزبان مالک توپ بود، میدان را در اختیار داشت و با ضرباهنگی قابل قبول جلو می‌رفت. گل نخست هم زود به دست آمد؛ پنالتی‌ای که با هوشیاری مهدی طارمی گرفته شد و با ضربه‌ مطمئن مهاجم ایرانی به تور نشست. در آن لحظه، همه‌ چیز طبق برنامه پیش می‌رفت اما فوتبال، مثل همیشه، منتظر سهل‌انگاری می‌ماند. تنها یک غفلت خط دفاع المپیا کافی بود تا کیفیسیاس به گل تساوی برسد و مسیر مسابقه را تغییر دهد. پس از آن گل، المپیاکوس دیگر تیمی نبود که بتواند بازی را با اقتدار مدیریت کند. جریان مسابقه کُند شد، خلاقیت در فاز هجومی کاهش یافت و نبود برخی مهره‌های کلیدی، بیش از پیش به چشم آمد. غیبت مهاجمان تأثیرگذار باعث شد ساختار حمله شکننده شود و موقعیت‌ها یکی پس از دیگری، بی‌سرانجام بماند. در این میان، نگاه‌ها به سمت نحوه استفاده از مهدی چرخید. بازیکنی که گل‌ زده بود اما همچنان از او انتظار می‌رفت نقش بازی‌ساز را ایفا کند. رسانه‌های یونان معتقدند در چنین مسابقه‌ای، پس از دریافت گل تساوی، باید نقش‌ها ساده‌تر می‌شد. تیم به مهاجمی نیاز داشت که در محوطه جریمه حاضر باشد، نه بازیکنی که مدام برای ساختن فضا عقب بیاید.
انتقاد اصلی، نه به بازیکن، بلکه به تصمیم سرمربی بازمی‌گشت. استفاده از چینشی که فصل گذشته جواب داده بود، این بار کارساز نشد. جابه‌جایی‌های مداوم بین جناح راست و فضاهای میانی، بیش از آنکه دفاع حریف را آشفته کند، نظم هجومی المپیاکوس را بر هم زد. تیمی که باید فشار می‌آورد، درگیر پیچیدگی‌های تاکتیکی شد.
مهاجم نوک، اگرچه تلاش کرد اما در تبدیل موقعیت‌ها به گل ناکام بود. موقعیت‌ها شاید 100 درصدی نبودند اما در بازی‌هایی از این جنس، همین نیم‌فرصت‌هاست که سرنوشت را تعیین می‌کند. ورود بازیکنان تازه‌نفس هم تغییری در روند بازی ایجاد نکرد. مشخص بود برخی هنوز به آمادگی کامل نرسیده‌اند و نمی‌توانند بار هجومی تیم را به دوش بکشند.
در نهایت، تساوی خانگی مقابل کیفیسیاس، بیش از آنکه یک لغزش ساده باشد، زنگ خطری برای المپیاکوس بود. تیمی که سودای قهرمانی دارد، نمی‌تواند در چنین بازی‌هایی امتیاز از دست بدهد. رسانه‌ها حالا از سردرگمی روی نیمکت می‌نویسند؛ از تصمیم‌هایی که با شرایط مسابقه هم‌خوانی نداشت و از مهاجمی که گل زد اما شاید باید نقش متفاوتی ایفا می‌کرد.
این تساوی، پرسش‌های زیادی به جا گذاشت. پرسش‌هایی که پاسخ آنها، نه در آمار مالکیت توپ، بلکه در انتخاب‌های فنی و تاکتیک‌های اتخاذشده از سوی «خوزه لوئیس مندیلیبار» سرمربی اسپانیایی المپیا و درک لحظه‌ای از نیاز بازی نهفته است.