هادی مرزبان*
1- تئاتر در سالی که گذشت مثل همیشه دارای فراز و نشیب‌های زیادی بود. فعالیت هنرمندان جوان در این عرصه صرفنظر از ایجاد دلگرمی برای این حوزه توانست در کارنامه هنرهای نمایشی، آثار ماندگار و درخشانی بر جای گذارد. همین طور هنرمندانی که درسال 88 از سینما و تلویزیون به صحنه تئاتر آمدند تا این حوزه را از بیماری‌ای که با آن دست به گریبان است، نجات دهند.
1- تئاتر در سالی که گذشت مثل همیشه دارای فراز و نشیب‌های زیادی بود. فعالیت هنرمندان جوان در این عرصه صرفنظر از ایجاد دلگرمی برای این حوزه توانست در کارنامه هنرهای نمایشی، آثار ماندگار و درخشانی بر جای گذارد. همین طور هنرمندانی که درسال 88 از سینما و تلویزیون به صحنه تئاتر آمدند تا این حوزه را از بیماری‌ای که با آن دست به گریبان است، نجات دهند.2- نه‌تنها در سالی که پشت سرگذاشته شد که من همواره بر این اعتقاد بوده‌ام که تئاتر در ایران مدیون تماشاگران سلیم و نجیبی است که سال‌ها وقت خود را عاشقانه صرف تماشای اجراهای مطلوب کرده‌اند بنابراین، این ما هستیم که موظفیم برای مخاطبانی از این دست به ارائه آثار پرمحتوا بپردازیم بویژه طی سال‌های اخیر فارغ از روند رو به بهبود از منظر آثار کیفی شاهد این مساله بوده‌ایم که مردم بیش از هرچیز در هر اجرایی به دنبال اندیشه در تئاتر هستند. اگرچه نمی‌توان منکر وجوه سرگرمی این حوزه شد اما جای خوشبختی است که بارور شدن اندیشه در مخاطبان تئاتر از سال‌های گذشته تا امروز رشد بالنده‌ای داشته است. البته اندیشه از دیرباز در بطن تئاتر نهفته بوده و همیشه این مخاطب است که باید با هوشمندی و تیزبینی این اندیشه را واکاوی کند. به طور کلی، تماشاگر به تئاتر می‌آید تا با دیدن یک نمایش برایش سوال ایجاد شود و برای سلسله سوالات مجهول خود در زمینه‌های اجتماعی- فرهنگی به مدد تئاتر یا بهتر بگویم یک اجرای مطلوب، پاسخی قانع‌کننده بیابد.
3- اینطور به نظر می‌رسد که عملکرد جشنواره تئاتر امسال با وجود کاستی‌ها و نارسایی‌ها توانست برآیند مثبتی در پی داشته باشد، خاصه با وجود 6-5 اجرای جالب و مطلوب گروه‌های خارجی اما همیشه تصور من بر این بوده است که هنرمند نباید خود را اسیر جشنواره کند. ما باید تمهیدی بیندیشیم تا تئاتری در طول سال داشته باشیم و اجراهای موفق را تنها در قالب جشنواره‌ها محدود نسازیم. آنچه مسلم است اینکه هنری می‌تواند ارتقا و به شکوفایی دست یابد که با تداوم توأم باشد. در غیر این صورت، انجام کارهای مقطعی و ناپیوسته، هنر را از بالندگی بازمی‌دارد.
4 - همه می‌دانیم اساسی‌ترین مشکل تئاتر در حال حاضر مشکل مالی است، درحالی که هنرمند تئاتر، مطلقا، مطلقا، مطلقا نباید دغدغه نان داشته باشد. تنها در صورت مرتفع شدن مسائل مادی است که هنرمند می‌تواند با فراغ بال و بدون هیچ ناراحتی فکری به خلق آثار ارزنده بپردازد. هرچند قراردادهای تیپ در زمینه برطرف ساختن این مشکل تا حدودی به شکل نیم‌بند به انجام کارهایی مبادرت ورزیده است اما امید داریم در سال پیش رو در کنار معضلاتی که در حوزه تئاتر وجود دارد، این مساله نیز مرتفع شود.
*بازیگر، نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر