فعالیت‌های مدیران فرهنگی همواره در حوزه‌ها و محدوده‌های معین، بنا به قوانین و عرف‌هایی که در کشور جاری و رایج است، انجام می‌شود. آنچه مسلم است اینکه مدیران فرهنگی مجاز نیستند دامنه عملکرد خود را از دایره این حوزه‌ها و محدوده‌ها گسترش دهند. البته انتخاب مدیران فرهنگی به مدد درک آنها از شناخت همین محدودیت‌ها صورت می‌گیرد. به این ترتیب، مدیران نیز از این محدوده جلوتر حرکت نمی‌کنند. انتظار هنرمندان در این ارتباط این است که سیاستگذار فرهنگی یا به بیان ساده‌تر، دست‌اندرکارانی که امور فرهنگی- هنری مملکت را به دست می‌گیرند، جایگاه هنر را در جامعه بشناسند و به ضرورت‌ها و اهمیت‌های آن در جامعه توجه داشته باشند، بنابراین آنچه درسال‌های گذشته براین مبنا شکل گرفت، ایجاد گروه‌هایی بوده که برای بهبود روند هنری کشور، گام‌های اساسی برداشته‌اند؛ گام‌هایی که به واسطه دارا بودن نیت‌های مطلوب، توانسته با تحولات اساسی در حیطه هنر توام باشد. بخش‌هایی از فعالیت این گروه‌ها توانسته با استقبال اهالی هنر مواجه شود. هرچند نباید از نظر دور داشت که جایگاه موسیقی در سال‌های اخیر با ارتقای بیشتری مواجه بوده است. به عنوان مثال، نشان دادن ساز روی سن به همراه صدای هنرمند یا همین‌طور اجراهای مختلف بانوان هنرمند برای بانوان چه در قالب جشنواره‌ای و چه در قالب اجراهای در طول سال، گواه این ادعاست که موسیقی ما به جهش‌ها و فرازهای خوبی دست یافته است. اگرچه مقوله موسیقی به آن شکلی که باید نتوانسته جای خود را در شهرستان‌ها باز کند اما جای امیدواری است که در سال‌های آتی، جایگاه موسیقی بیش از پیش تثبیت شود و انتظار هنرمندان این است که امکانات به شکل مساوی تقسیم شود. آنچه درباره عملکرد جشنواره‌های موسیقی، بویژه جشنواره موسیقی فجر که هرساله در اشل بین‌المللی برگزار می‌شود به ذهن می‌رسد این است که جشنواره موسیقی با وجود طی کردن فراز و نشیب‌های متعدد، توانسته صحنه مناسبی برای حضور جوانان فراهم سازد...
... خاصه جشنواره امسال که بیش از هر چیز بر گروه نوازی و اصولا فعالیت‌های هنرمندان جوان مبتنی بوده است. البته در حیطه موسیقی از تمام ظرفیت‌های موجود استفاده نشده است. اما مطرح شدن ظرفیت‌های تازه در سال‌های اخیر، می‌تواند مورد بررسی و موشکافی بیشتری قرار گیرد تا از این رهگذر، شاهد خلق آثار مانا باشیم. در سال‌های اخیر، مساله جهانی شدن در هنر بحثی بوده که ذهن بسیاری از هنرمندان را به خود معطوف ساخته است. دراین ارتباط، براین عقیده هستم که ما در درجه نخست باید بتوانیم پتانسیل‌ها و ظرفیت‌های بالای خود را در موسیقی نشان دهیم. در زمینه ثبت ردیف‌های موسیقی در سازمان یونسکو نیز هدف ما شناساندن چنین ظرفیت‌هایی بوده است. درحال حاضر نیز خانه موسیقی قصد دارد در آینده نزدیک با تشکیل کمیته‌هایی به مبحث چگونگی آموزش ردیف به نسل جوان بپردازد. امید داریم این مبحث بتواند آغازگر حرکت‌های سازنده‌ای در جهت پیشبرد موسیقی ایران باشد.