اصلاحات سرخ

مهدی مرسلی: پرسپولیس نیم‌فصل را نه با انفجار که با احتیاط پشت سر گذاشت؛ تیمی که هنوز در تصویر قهرمانی دیده می‌شود اما جای زخم‌هایش برای همه عیان است. نیم‌فصل اول تمام شد و حالا آن بازه‌ای آغاز شده که می‌تواند سرنوشت کل فصل را تغییر دهد: پنجره زمستانی. جایی که اشتباه، گاهی هزینه‌ای به اندازه یک جام دارد و انتخاب درست، پاداشی به بزرگی قهرمانی.
اوسمار ویرا خیلی زود موضعش را شفاف کرد. پیام او نه هیجانی بود و نه تبلیغاتی؛ پرسپولیس نیاز به ترمیم دارد اما ترمیم فنی، دقیق و حساب‌شده. نه خریدهای پرزرق‌وبرق برای تیتر فردا و نه نام‌هایی که فقط خاطره می‌فروشند. این نگاه، مسیر باشگاه را هم تغییر داد؛ مسیر دور شدن از شایعات پرسر و صدا و نزدیک شدن به گزینه‌هایی که «در دسترس»، «کارآمد» و «متناسب با ساختار تیم» هستند.
* عبور از هیاهو، نزدیک‌ شدن به واقعیت
در روزهایی که نام‌هایی مثل احمد نوراللهی، دانیال اسماعیل‌فر، مهدی ترابی و آریا یوسفی در فضای رسانه‌ای چرخید، واقعیت چیز دیگری بود. نه شرایط مالی، نه وضعیت قراردادی و نه حتی منطق فنی، جذب این بازیکنان را به گزینه‌ای جدی تبدیل نمی‌کرد. پرسپولیس تصمیم گرفت وقت و انرژی‌اش را صرف پروژه‌های واقعی کند؛ بازیکنانی که بتوانند بلافاصله تأثیر بگذارند، نه فقط روی کاغذ. لیستی که حالا مقابل مدیران قرار دارد، ترکیبی است از تجربه و جوانی؛ بازیکنانی با قابلیت بازی در چند پست، چیزی که در فوتبال فشرده امروز یک امتیاز حیاتی محسوب می‌شود اما در میان همه خطوط، یک نقطه بیش از بقیه فریاد می‌زند: دفاع راست.
* دفاع راست؛ زخمی که پنهان نماند
نیم‌فصل اول برای پرسپولیس در این پست، پر از آزمون و خطا بود. سرژ اوریه، خرید پرسر و صدایی که قرار بود خیال تیم را راحت کند، نتوانست انتظارات را برآورده کند. یعقوب براجعه هم با تمام استعدادش، هنوز برای پذیرش مسؤولیت سنگین این پست در تیمی مدعی قهرمانی، خام است. نتیجه روشن بود: دفاع راست به پاشنه آشیل پرسپولیس تبدیل شد. برای همین، اوسمار این پست را در اولویت مطلق قرار داد. در صدر فهرست، نامی قرار دارد که کمتر هیجان رسانه‌ای ساخته اما از نظر فنی، کاملاً با نیاز تیم هم‌خوان است: خواجه‌اکبر علیجانف. مدافع راست تیم ملی ازبکستان و باشگاه پاختاکور، بازیکنی ۱۸۰ سانتیمتری با کارنامه‌ای پربار در سطح آسیا. ۲ گل و ۱۲ پاس گل در یک فصل، برای مدافع کناری، فقط عدد نیست؛ نشانه تأثیرگذاری است.
علیجانف سال‌هاست در فوتبال ملی و باشگاهی ازبک‌ها بازی می‌کند، لیگ قهرمانان آسیا را می‌شناسد و از نظر فیزیکی و انضباط تاکتیکی، دقیقاً همان چیزی است که کادر فنی پرسپولیس می‌خواهد. داده‌های ترانسفرمارکت ارزش او را یک میلیون و 200 هزار دلار نشان می‌دهد؛ مدافعی با دوندگی بالا، ارسال‌های مطمئن و قدرت بازی‌خوانی قابل توجه. مهم‌تر از همه، چندپسته بودن اوست؛ قابلیتی که دست مربی را باز می‌گذارد.
* نگاه به آینده، نه فقط امروز
در سمت چپ خط دفاع، نگاه پرسپولیس کاملاً متفاوت است. این‌ بار خبری از شکار نام‌های بزرگ نیست؛ باشگاه تصمیم گرفته روی آینده سرمایه‌گذاری کند. گزینه مدنظر، فرزین معامله‌گری است؛ مدافع جوان تیم ملی امید و باشگاه شمس‌آذر؛ بازیکنی ۲۱ ساله که هم در رده‌های پایه و هم در فوتبال باشگاهی نشان داده انعطاف‌پذیر است.
معامله‌گری توانایی بازی در دفاع چپ، وینگ‌بک چپ و هافبک دفاعی را دارد؛ ویژگی‌ای که در فوتبال مدرن، ارزشی دوچندان دارد. او از نظر فیزیکی، سرعت و جسارت، نشانه‌های یک پروژه موفق بلندمدت را با خود دارد. این انتخاب، بیش از آنکه واکنشی باشد، تصمیمی آینده‌نگرانه است.
* معمای خط حمله؛ زوج گمشده علیپور
اما شاید مهم‌ترین دغدغه، جایی دیگر باشد: خط حمله. پرسپولیس نیم‌فصل اول تنها ۱۶ گل در ۱۵ بازی به ثمر رساند؛ آماری که برای تیمی مدعی، زنگ خطر محسوب می‌شود. علی علیپور تنها ماند و تیم نتوانست زوجی مطمئن برای او پیدا کند. برای همین، جذب یک مهاجم نوک تراز اول، تبدیل به خواسته‌ای غیرقابل چشم‌پوشی شده است.
در این بخش، ۳ مسیر روی میز است. مسیر اول، بازگشت به گزینه‌ای آشنا: شهریار مغانلو؛ مهاجمی امتحان‌پس‌داده و کم‌ریسک اما بیرون کشیدن او از باشگاه کلبا، در این مقطع، پروژه‌ای دشوار و پرهزینه است.
مسیر دوم، رقابتی‌تر و بی‌رحمانه‌تر است: ایگور سرگی‌یف، بازیکن سال فوتبال ازبکستان. مهاجمی که سپاهان و چند باشگاه دیگر هم او را می‌خواهند و این رقابت، بیش از هر چیز به توان مالی گره خورده است.
و مسیر سوم، گزینه‌ای آرام اما جذاب: یک مهاجم برزیلی با سابقه بازی در لیگ چین؛ انتخابی که اگر درست انجام شود، می‌تواند همان قطعه گمشده پازل هجومی پرسپولیس باشد.
زمستان برای پرسپولیس فقط یک پنجره نقل و انتقالاتی نیست؛ آزمونی است برای بلوغ تصمیم‌گیری. تصمیم‌هایی که شاید امروز هیجان نسازند اما فردا کسب جام را تضمین می‌کنند. این‌ بار، سرخ‌ها می‌خواهند بی‌سروصدا اما دقیق حرکت کنند؛ ترمیمی که اگر درست انجام شود، تفاوت را خواهد ساخت.