سوگند بر علف که خداي مهربان شکفت

علی آبان افتلتي

جاری بودن، ادامه داشتن و نفس کشیدن پایه‌های مهم رسیدن است. رسیدن، فعلی که در مسیر رفتن دستخوش یا دست‌ناخوش اتفاق‌ها و فراز و فرودهایی غیرمنتظره می‌شود اما «رسیدن» با همه خوشی ‌و ناخوشی لذتبخش است؛ چه به خانه، چه به خیابان، چه به آبادی و چه به فرداهای روشن‌تر و قشنگ‌تر!

گردونه روزگار می‌چرخد، چرخ فلک عمر باید بگردد، از جایی آغاز می‌شود و به همان جا ختم. نقطه آغاز چرخ فلک فصل‌ها و سال در نزد ملت ایران از سبزترین و حیاتی‌ترین نقطه‌های خلقت است آنجا که امید و ادامه هستی به اندک ملال و زحمت می‌رسد، عقربه‌های زمان با پیام امید و ادامه و دوباره برخاستن به راه می‌افتد. این عقربه‌ها پیام‌آور تولد دوباره، بازایستادن و باز حرکتی‌‌اند که بر کاکل فصلی به نام بهار نشسته‌اند. بهار واژه‌ای است که چه اراده کنی دوستش بداری یا تصمیم بگیری دوستش نداری، نهایت احساس می‌کنی که خود را با آن همه زیبایی و پیام بر تو تحمیل کرده است و ناخواسته فریاد می‌زنی، تو را بی هیچ چشمداشت و مداهنه‌ای می‌توان دوست داشت. راز این دوست داشتن را می‌توان در بسیاری امتیازات این فصل پیام‌آور دانست. بوی بهار که می‌رسد؛ پیام می‌رسد؛ پنجره‌ها را باز کنید زمان پر کشیدن احساسات و نگاه‌هایی است که مدت‌ها پشت در و پنجره‌های بسته زندانی بوده‌اند. پنجره‌ها را باز کنید تا دوردست‌ها به دسترس نزدیک شود. به تولد دوباره طبیعت بی‌جان خیره شوید، به برگ‌هایی که می‌توانی تغییر رنگ ثانیه‌ای و زندگی لحظه به لحظه‌ آنها را شاهد باشی اگر با چشم دل تعمق کنی، به جاری شدن رودها و چشمه‌سارها، به آواز آزادی و عشق و حال گنجشک‌ها و پرستوها که گهگاه به زمان فرمان ایست می‌دهند، به بادها و رقص علف‌ها و رویش دوباره سبزه‌ها که همگی پرچمی در دست دارند و روی آن حک شده: زندگی جاری است، زندگی باقی است، همیشه فرصت تولد دیگر برای انسان‌ها وجود دارد. وقتی علف‌ها، سبزه‌ها، برگ‌ها و دانه‌ها فرصت حضور دوباره و تولدی بهاره را می‌یابند، چگونه انسان‌، این آینه تمام نمای خدا، از تولدهای پی در پی محروم بماند، همراه با فصل بهار متولد شو، از خویش درآ، در خویش نمان، به خویش سفر کن و گاه با‌خوشی سیر آفاق کن تا از فراز برگ‌ها، علف‌ها و گل‌ها بویی شبیه عطر خوش خدا و روز دوباره برخاستن ‌تو را مست و مدهوش کند، تا دست در دست طبیعت به دنیای دوستی، پیوند دل‌ها، رویش عشق و امید در نهاد و وجود آدمی و روز دوباره برخاستن پس از مرگ، برابر معشوق و محبوب همیشگی‌ات، «خدای بهاری» ایمان بیاوری و بیاموزی که مهربانی و همیشه پویایی و سبزینگی را باید از خدا آموخت و این راز جاودانگی را به جشن نشست و در روزی نو، یعنی نوروز این یادگار چند هزار ساله ایرانیان، فریاد زد که: سوگند بر علف که خداي مهربان شکفت.