تنها یکی می‌ماند و صلحی در کار نیست

علی دارایی: آنچه این روزها در اطراف استقلال جریان دارد، دیگر یک اختلاف ساده فنی یا یک نیمکت‌نشینی معمولی نیست؛ ماجرا به نقطه‌ای رسیده که بوی پایان می‌دهد. پایان یک همکاری پرسر‌و‌صدا، یا شاید پایان یکی از ۲ ضلع این مثلث پرتنش؛ رامین رضاییان، ریکاردو ساپینتو و باشگاهی که میان این ۲ گرفتار شده است. رختکن استقلال، حالا بیش از هر زمان دیگری شبیه زمینی لرزان است؛ جایی که هر قدم می‌تواند ترک تازه‌ای ایجاد کند.
بازگشت به تابستان گذشته، ما را به یکی از جنجالی‌ترین انتقال‌های سال می‌رساند. زمانی که با نظر مستقیم جواد نکونام، رامین رضاییان تصمیم گرفت پس از عبور از پرسپولیس و سپاهان، پیراهن آبی استقلال را بر تن کند. انتخابی که در همان روزهای نخست، واکنش‌های متناقضی به دنبال داشت؛ از استقبال بخشی از هواداران تا تردید و خشم گروهی دیگر. با این حال، رامین در زمین حرف خودش را زد. آمار فردی قابل قبول، نقش پررنگ در فاز هجومی و تبدیل شدن به یکی از چهره‌های مؤثر تیم، باعث شد بخش بزرگی از حواشی اولیه رنگ ببازد.
اما فوتبال همیشه فقط در مستطیل سبز خلاصه نمی‌شود. با تغییر شرایط و حضور ریکاردو ساپینتو، آرام‌آرام نشانه‌های یک اختلاف عمیق نمایان شد. ابتدا نیمکت‌نشینی‌های پراکنده، بعد حذف از ترکیب اصلی و در نهایت خط خوردن کامل از فهرست مسابقه و سکونشینی؛ مسیری که برای یک بازیکن باتجربه و شناخته‌شده، چیزی جز پیام واضح بی‌اعتمادی نیست. ساپی خیلی زود تصمیم گرفت صالح حردانی را به عنوان گزینه ثابت در سمت راست انتخاب کند و عملاً جایگاه رامین را از او گرفت.
نقطه انفجار این ماجرا پس از دیدار استقلال- ‌گل‌گهر رقم خورد؛ جایی که سرمربی پرتغالی با لحنی صریح اعلام کرد پروژه همکاری با رامین رضاییان به پایان رسیده و این بازیکن خواهان جدایی شده. ادعایی که خیلی زود با واکنش مستقیم خود رامین مواجه شد. مدافع باتجربه استقلال تأکید کرد هرگز درخواست فسخ یا جدایی نداده و آنچه مطرح شده، برداشت نادرستی از گفت‌وگوهای داخلی بوده. همین تضاد روایت‌ها، آتش شایعات را شعله‌ورتر کرد.
در آستانه آخرین بازی نیم‌فصل مقابل سپاهان، غیبت دوباره نام رضاییان در فهرست استقلال، عملاً نشان داد اختلاف فراتر از سوءتفاهم است. هر چند باشگاه دلیل این غیبت را ابتلا به آنفلوآنزا عنوان کرد اما شواهد نشان می‌دهد حتی در صورت آمادگی کامل نیز جایی برای او در تفکرات ساپینتو وجود نداشت؛ رابطه‌ای که حالا به نظر می‌رسد به نقطه بازگشت‌ناپذیر رسیده و ترمیم آن تقریباً غیرممکن است.
در این میان، مدیریت استقلال در موقعیتی پیچیده قرار گرفته. از یک سو، باشگاه به دلیل محدودیت‌های نقل‌وانتقالاتی امکان جذب جانشین ندارد و از سوی دیگر، حفظ بازیکنی که عملاً از برنامه‌های سرمربی خارج شده، منطقی به نظر نمی‌رسد. واکنش رسمی مدیران باشگاه هم نشان‌دهنده همین بلاتکلیفی است؛ نه چراغ سبز برای جدایی رامین داده‌اند و نه به ‌طور قاطع پشت سرمربی ایستاده‌اند. همه چیز به نتیجه یک مسابقه گره خورده؛ دیدار حساس امروز برابر سپاهان.
شکست در اصفهان می‌تواند معادلات را به‌ کلی تغییر دهد. فاصله ۱۱ امتیازی با صدر جدول، عملاً رؤیای قهرمانی را به حاشیه می‌راند و چنین نتیجه‌ای، فشار را مستقیماً متوجه نیمکت خواهد کرد. در چنین شرایطی، بعید نیست حکم برکناری ریکاردو ساپینتو صادر شود؛ سناریویی که در آن، شانس رامین رضاییان برای ادامه حضور در استقلال افزایش می‌یابد. برعکس، اگر استقلال نتیجه مطلوب بگیرد، احتمالاً این مدافع باتجربه نخستین قربانی آرامش ظاهری تیم خواهد بود.
رفتارهای رامین در هفته‌های اخیر هم به این داستان رنگ‌وبوی خاص‌تری داده است. انتشار مداوم تصاویر تمرینات انفرادی در مکان‌هایی غیرمنتظره؛ از خیابان گرفته تا زیر پل، نوعی اعتراض بی‌صدا اما پرمعناست. واکنشی که برای فوتبال ایران غریبه نیست و پیش‌تر نیز از سوی خود او دیده شده بود. همین الگوی رفتاری، در مقاطع مختلف دوران حرفه‌ای‌اش با واکنش منفی مربیان همراه شده است.
برانکو ایوانکوویچ سال‌ها قبل با صراحت اعلام کرد برخی رفتارهای رامین، امکان بازسازی رابطه را از بین می‌برد؛ حتی اگر کیفیت فنی او قابل انکار نباشد. یحیی گل‌محمدی نیز در پرسپولیس به نتیجه‌ای مشابه رسید و در سپاهان هم نشانه‌هایی از همین چالش دیده شد. حالا، در سال‌های پایانی فوتبال حرفه‌ای وی، به نظر می‌رسد رضاییان همچنان همان مسیر قدیمی را طی می‌کند؛ مسیری که برای عده‌ای جذاب و برای گروهی دیگر نگران‌کننده است.
امروز فقط روز یک مسابقه فوتبال نیست؛ روز تعیین سرنوشت است. یا استقلال با عبور از سپاهان، تصمیم خود را درباره یکی از جنجالی‌ترین بازیکنانش عملی می‌کند، یا با یک شکست، همه چیز از نو نوشته می‌شود؛ زلزله‌ای که حالا در رختکن استقلال افتاده، بزودی قربانی خود را خواهد گرفت؛ این بار دیگر تعارف‌ها کنار رفته است.