صید نخستین جام سال

سعید غلامحسینی: فوتبال، صبر را با پاداش پاسخ می‌دهد؛ آن هم درست در لحظه‌ای که همه‌ چیز به مرز فرسودگی رسیده است. شبی که سوپرجام یونان می‌رفت تا به یک جدال فرسایشی تبدیل شود، این مهدی طارمی بود که با یک ضربه دقیق از روی نقطه پنالتی، پایان ماجرا را نوشت و نخستین جامش با پیراهن المپیاکوس را به نام خود ثبت کرد.
سال ۲۰۲۵ برای طارمی، سال جام نبود. حضور در اینتر با وجود تمام اعتبارش، برای او فقط نایب‌قهرمانی به همراه آورد؛ ۳ بار ایستادن پشت درِ جام، آن هم در سری‌ آ، سوپرجام ایتالیا و لیگ قهرمانان اروپا. انتقال به یونان اما ورق را برگرداند. طارمی خیلی زود فهمید اینجا قرار نیست منتظر بماند؛ باید خودش سرنوشت را تغییر دهد. سوپرجام یونان، بهترین صحنه برای این تغییر بود.
المپیاکوس در ورزشگاه پانکریتیو مقابل اوفی کرت صف‌آرایی کرد؛ تیمی که ساده تسلیم نمی‌شود. از همان دقایق ابتدایی، نقش طارمی فراتر از یک مهاجم کلاسیک بود. پرس مداوم، باز کردن فضا برای وینگرها و حضور دائم بین مدافعان، نشان می‌داد او آمده تا بازی را زندگی کند، نه فقط تمام کند.
نقطه عطف نیمه نخست، همان حرکت آکروباتیکی بود که می‌توانست به گل سال تبدیل شود؛ ضربه قیچی‌برگردان طارمی روی ارسال گلسون مارتینز. توپ نچسبید اما ادامه صحنه به گل رسید؛ گلی که البته با تصمیم داور مردود اعلام شد. لحظه‌ای که می‌توانست پایان زودهنگام بازی باشد، تبدیل شد به آغاز یک نبرد روانی.
نیمه دوم هم بخت با طارمی یار نبود. پرش بلند، ضربه با نوک پا و باز هم توپ زودتر به دستان دروازه‌بان رسید. حتی گل دقیقه ۱۰+۹۰ المپیاکوس هم به‌خاطر آفساید مردود شد تا بازی به وقت‌های اضافه کشیده شود؛ جایی که فشار، جای منطق را می‌گیرد.
درست همان‌ جا، فوتبال به ساده‌ترین شکل ممکن تصمیم گرفت. برخوردی در محوطه، سوت داور و نقطه‌ سفید. طارمی پشت توپ ایستاد؛ بدون هیجان اضافه، بدون مکث نمایشی. ضربه‌ای دقیق به کنج دروازه و گلی که فقط یک گل نبود؛ امضای قهرمانی بود.
پس از آن، بازی دیگر داستانی نداشت. المپیاکوس ۲ بار دیگر هم دروازه اوفی کرت را باز کرد و جام را در دست گرفت اما تصویر ماندگار شب، همان پنالتی بود؛ پاداشی برای ۹۰ دقیقه دویدن، جنگیدن و ناامید نشدن. طارمی با این گل، شمار گل‌های فصلش را به ۱۲ رساند و نشان داد در ۲۰۲۶، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد.