الما علمی:
سریال در چشم باد، با هزینه‌ای بالغ بر 12 میلیارد تومان،که البته کارگردان این اثر موکدا این هزینه را برای خلق چنین اثر بدیعی ناچیز می‌داند، ساخته شد و هم‌اکنون شاهد پخش آن از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران هستیم، ایرانی که همین آدینه اسناد موجودیت و بالندگی‌اش را به خاک سپرد، به خاک سپرد و پیش از این نیز بسیار به خاک سپرده است اما فراموش نکرده و نمی‌کند. خطاب ما به شماست، هنرمند عالیقدر جناب آقای جعفری‌جوزانی! بیننده امروز سریال شما بالغ‌تر از آنچه تصورش کردید به تماشای سریال شما می‌نشیند؛ بلوغی از جنس خوردن خاک فتنه. پیش از این وقایع، بیننده هر چه هوشمند بود باز هم دغدغه‌ها و درددل‌های یک روشنفکر تحصیلکرده در غرب این همه برایش تکراری نبود، هر قدر خود را در جریان امور قرار می‌داد، بازهم عباراتی تحقیرکننده هویت و فرهنگ نابش که تا پای جان بدان عشق می‌ورزید برایش زخمی نو بود نه مثل حالا، در حکم نیشتری بر زخم‌های نه‌چندان دور و کهنه‌اش. نه قربان، کمی حوصله کنید، هنوز برای پیشداوری و نسبت دادن القاب مستهلک زود است. خلاصه می‌پرسم و ختم کلام، اصلا برای اینکه سخن به درازا نکشد فقط سوالات مربوط به این قسمت سریال را مطرح می‌کنم و به امید خدا بعدا مفصل‌تر مصدع اوقاتتان خواهیم شد. من بیننده دوست دارم بدانم کارگردانی به تجربه شما چرا باید اینقدر عریان تصویرسازی و القای معنی کند؟
چرا این همه سهل دکترین اعتقادی‌اش را به بیننده لو بدهد؟ به عنوان مثالی بارز، آیا شما فکر نکردید هنگامی که به یکباره تماشاگر را وارد پرده سینما كرده و او را درگیر لحظاتی از فیلمی آرشیوی و قدیمی می‌کنید، حتما کنجکاوی او را برخواهید انگیخت که کارگردانی زبده مسلما از چنین اقدامی نظری خاص داشته و حرفی برای زدن؟ و اما عجب انتخاب شگرفی، حتما به یاد دارید صحنه‌ای از فیلم‌های برون‌مرزی دهه 60 را؛ وانتی آبی‌رنگ که شخصی چماق‌سوار در آن بی‌محابا بر سر دیگری می‌کوبد و او را از وانت به بیرون پرت می‌کند. «چماق» کلمه‌ای که برخی از دوستان شبه‌روشنفکر سال‌ها سعی در تداعی آن با بعضی ارزش‌ها داشته‌اند. انتخاب این صحنه از فیلمی متعلق به سالیان دور و حضور این ابزار در دست بازیگر فیلم عجیب نیست؟
اگر تا اینجا هم عجیب نیست حق دارید اما اینکه بلافاصله، صحنه بعد باز هم وانتی آبی را در حال حمل عده‌ای رزمنده یا همان بسیجی می‌بینیم، چه؟ در حالی که وانت‌های حمل رزمندگان طبیعتا خاکی‌رنگ بوده نه آبی، که البته شما هم ظاهرا از این قضیه اطلاع داشتید، چرا که به غیر از وانت اول که چسبیده به صحنه پرده سینما بود، وانت‌های بعدی همه خاکی بودند. آیا از اینکه در نخستین صحنه حضور یک بسیجی، شخصی با قامت کوتوله و چفیه به گردن را برگزیدید هم منظوری نداشتید؟ آیا از نشان دادن فردی از مسؤولان پایگاه بسیج که در زمان بحبوحه جنگ و درگیری‌های خرمشهر ساکن ویلایی در مناطق خوش آب و هوای اطراف تهران است هم نیت خاصی نداشتید؟ اگر از نسبت دادن عباراتی آزاردهنده به دفاع مقدسمان از زبان بازیگرانتان بگذریم، بپذیرید سخت است پذیرفتن این همه تصادف‌ها. شما و هنرمندانی در قامت و اندازه شما که بودجه‌ای چند میلیاردی را برای ساختن فیلم‌هایتان صرف می‌کنید، آیا به واقع فکر می‌کنید دینتان را به چندصد هزار شهیدی که هیچکدامشان نمود شخصیت‌های ساخته و پرداخته فیلم‌ها و سریال‌های شما نیستند پرداخت کرده‌اید که اینگونه مصرانه و تکراری به داستان‌سرایی از سرداران و رزمندگان فانتزی می‌پردازید؟
جناب کارگردان و نویسنده! ما امروز همگی دلمان برای واقعیت‌ها تنگ است، هر چه می‌گردیم شبیه به اسطوره‌هایمان را در فیلم‌ها و سریال‌های هیچ‌کدام از شما و همکارانتان نمی‌یابیم. ما امروز بزرگ‌تر شده‌ایم، روزگار امروزمان با روزگاری که شما این سریال را کارگردانی می‌کردید تفاوت‌های عظیمی دارد. بیایید و شما نیز عمیقا
متفاوت شوید.