شب تبریز

علی‌اکبر روح‌نواز: تبریز این‌ بار منتظر یک انفجار فوتبالی بود؛ نه برای شادی ساده، بلکه برای پاک کردن رد تردیدهایی که هفته‌ها دور تراکتور چرخ می‌زد. تیمی که نیم‌فصل را با نوسان و حاشیه به پایان رسانده بود، حالا نیاز داشت در زمین حرف بزند؛ بی‌بهانه، بی‌توضیح اضافه. بازی مقابل مس رفسنجان، همان صحنه‌ای شد که تراکتور تبریز به دنبالش بود.
تراکتور با ترکیب کامل و بازگشت مهره‌های تأثیرگذار خارجی پا به میدان گذاشت؛ تصمیمی که نشان می‌داد دراگان اسکوچیچ برای این مسابقه فقط به برد قاطع فکر می‌کند، نه مدیریت نتیجه. در سوی مقابل، مس رفسنجان با هدایت مجتبی جباری آمده بود تا از حداقل فرصت‌ها بیشترین استفاده را ببرد؛ تیمی که درگیر بقاست و هر امتیاز برایش حکم طلا را دارد.
شروع مسابقه محتاطانه بود اما این آرامش دوام نیاورد. نخستین لغزش خط دفاع مس، خیلی زود به جریمه‌ای سنگین تبدیل شد. توپ‌گیری سریع در میانه میدان، ارسال دقیق و ضربه نهایی، تراکتور را جلو انداخت تا مسیر بازی از همان دقایق ابتدایی مشخص شود. بعد از گل اول، ریتم بازی افت کرد و مس با عقب‌نشینی سعی کرد ضربه‌های بعدی را کنترل کند؛ تلاشی که فقط زمان خرید.
با آغاز نیمه دوم، چهره تراکتور تغییر کرد. فشار از کناره‌ها بیشتر شد و مس به تدریج عقب‌تر رفت. گل دوم روی یک حرکت ترکیبی و البته بدشانسی دروازه‌بان مس شکل گرفت؛ گلی که توازن روانی مسابقه را کاملاً به هم زد. مس هنوز امیدوار بود اما این امید خیلی زود با یک پنالتی از دست رفت؛ جایی که علیرضا بیرانوند ایستاد و با مهاری مطمئن، آخرین جرقه بازگشت را خاموش کرد.
پس از آن، بازی عملاً یک‌طرفه شد. گل سوم با نفوذی از عمق و ضربه‌ای قاطع به ثمر رسید و دقایقی بعد، آشفتگی خط دفاع مس، فرصت ثبت گل چهارم را هم فراهم کرد. تک گل مس در دقایق پایانی، بیشتر شبیه یک اتفاق آماری بود تا نشانه‌ای از بازگشت.
پیروزی ۴ - ۱، تراکتور را به ۲۹ امتیاز رساند؛ نشانه‌ای روشن از بازگشت به کورس قهرمانی. مس رفسنجان اما با ۱۱ امتیاز، همچنان در منطقه خطر باقی ماند. در تبریز، این فقط یک برد نبود؛ پیامی بود برای لیگ: تراکتور بازگشته است.