رو سفید

بهراد رشوند: برف تندی که عصر جمعه روی اکباتان نشست، بیشتر از آنکه مزاحم فوتبال باشد، صحنه را برای یک روایت متفاوت آماده کرد؛ روایتی که در آن پرسپولیس تصمیم گرفت عقب ننشیند، حساب‌گر نباشد و از همان ابتدای نیمه دوم بازی را با ذهنیت حمله شروع کند. نتیجه، فقط ۳ امتیاز نبود، بلکه یک پیام روشن به لیگ بود: تیمی که برای قهرمانی می‌جنگد، در زمین لغزنده و بازی ۶ امتیازی نباید محافظه‌کار شود. پرسپولیس با برد ۲ بر یک مقابل سپاهان، هم فاصله‌اش را جبران کرد و هم در نبردهای رودررو، دست بالا را گرفت؛ درست در روزی که همه‌ چیز می‌توانست به سمت احتیاط و ترس از اشتباه برود.
* شجاعت به‌ جای انتظار
از دقیقه‌های ابتدایی نیمه دوم مشخص بود اوسمار ویرا نقشه‌ متفاوتی در سر دارد. پرسپولیس نه منتظر اشتباه سپاهان ماند و نه به بازی واکنشی رضایت داد. پرس شدید در زمین حریف، بالا آوردن خط دفاع و اصرار بر مالکیت در نیمه‌ سپاهان، نشانه‌هایی بود از تیمی که می‌خواست جریان بازی را خودش تعریف کند. این تفاوت بزرگ با دیدار رفت بود؛ آنجا پرسپولیس بیشتر حساب‌گر بود اما این ‌بار تصمیم گرفت ابتکار را در دست بگیرد، حتی اگر ریسک داشته باشد.
سپاهانِ محرم نویدکیا هم بی‌برنامه نیامده بود. آنها می‌دانستند این بازی، مستقیماً جایگاه جدول را تغییر می‌دهد اما وقتی پرسپولیس ریتم را بالا برد، طلایی‌پوشان ناچار شدند عقب‌تر بازی کنند. همین عقب‌نشینی نسبی، فضاهایی ساخت که میزبان به‌ دنبالش بود. پرسپولیس نیمه‌ اول به گل نرسید اما حس غالب این بود که بازی دارد به سمت خواست سرخ‌ها می‌چرخد.
* آنالیز اوسمار و تغییر ضرباهنگ
نقطه‌ عطف بازی، به نیمه‌ دوم برمی‌گردد؛ جایی که ویرا با تغییراتش، ضرباهنگ مسابقه را شکست. تعویض‌ها فقط جابه‌جایی نفرات نبود، بلکه تغییر در نقش‌ها و سرعت تصمیم‌گیری بود. پرسپولیس از شروع نیمه‌ دوم، عملاً سپاهان را وادار به دفاع کرد. توپ سریع‌تر گردش پیدا می‌کرد و بازیکنان کناری با جسارت بیشتری به فضاها می‌زدند.
در چنین شرایطی، آمارهای سپاهان یکی‌یکی فروریخت. تیمی که ۶ بازی خارج از خانه را بدون دریافت گل پشت سر گذاشته بود، نه‌تنها دروازه‌اش باز شد، بلکه کنترل بازی را هم از دست داد. این همان جایی بود که تفاوت «جسارت» با «احتیاط» خودش را نشان داد. پرسپولیس از لحظه‌ها استفاده کرد و سپاهان، هرچه جلوتر رفت، بیشتر اسیر تغییر شرایط شد.
* بهار ازبک در زمین سفید
اگر بخواهیم امضای این برد را پیدا کنیم، باید به ردپای ازبک‌ها برسیم. اوستون ارونوف، در شبی که زمین لغزنده بود و کنترل توپ سخت، یک سطح بالاتر از بقیه بازی کرد. او فقط گل نزد، بلکه با دریبل‌ها و حرکت‌های بدون توپش، ساختار دفاعی سپاهان را به‌هم ریخت. گل اول، نتیجه‌ همان جسارت فردی بود و گل دوم، محصول نگاه و پاس دقیقش.
ایگور سرگی‌یف هم دقیقاً همان چیزی را نشان داد که اوسمار پیش از بازی از او گفته بود. مهاجمی که در تمرین‌ها سر حال است و اعتماد مربی را دارد، وقتی به زمین می‌آید، به ‌دنبال اثرگذاری است. سرگی‌یف در دومین حضورش برای پرسپولیس گل زد و ثابت کرد انتخابش تصادفی نبوده. حتی کارت قرمز دقایق پایانی هم چیزی از نقش پررنگش کم نکرد؛ اتفاقی که شاید تنها نقطه‌ تلخ این شب شیرین برای سرخ‌ها بود.
* سپاهان و شروع یک نگرانی جدی
در سمت مقابل، سپاهان وارد مقطعی شده که نگرانی‌ها را پررنگ می‌کند. تیمی که نیم‌فصل اول را در صدر تمام کرد، حالا سومین ناکامی متوالی را تجربه می‌کند. شکست خانگی در بدترین زمان ممکن مقابل استقلال، تساوی خانگی برابر ملوان با وجود فرصت‌های از دست‌رفته و حالا باخت در تهران به پرسپولیس؛ اینها مجموعه‌ای از نتایجی است که نمی‌توان به‌سادگی از کنارشان گذشت.
محرم نویدکیا و شاگردانش در برخی از این بازی‌ها، نمایش بدی نداشتند. حتی مقابل پرسپولیس هم در نیمه‌ اول فرصت‌هایی داشتند که می‌توانست جریان بازی را تغییر دهد اما مدعی‌ بودن، به جز کیفیت، به تمرکز در لحظه‌های کلیدی هم نیاز دارد. وقتی این تمرکز از بین می‌رود، نتیجه به‌سرعت تغییر می‌کند.
* رودررویی‌هایی که ورق را برگرداند
برای سپاهان، تقابل با پرسپولیس در این فصل یادآور تغییر یک روند بود. فصل گذشته، آنها طی چند ماه چندین بار پرسپولیس را شکست دادند و دست بالا را داشتند. این فصل اما داستان کاملاً متفاوت است. رفت ‌و برگشت بردن رقیب مستقیم، آن هم در شرایطی که در هر ۲ بازی شانس‌هایی برای سپاهان وجود داشت، نشان می‌دهد فاصله‌ها کم شده و جزئیات تعیین‌کننده‌اند.
* جدول تازه و فشار هفته‌های آینده
حالا جدول لیگ شکل تازه‌ای گرفته است. پرسپولیس با استفاده از لغزش‌های سپاهان، خودش را به امتیاز برابر رساند و به لطف برد هر ۲ دیدار رودرروی این فصل جلو افتاده است. این یعنی فشار روانی از روی سرخ‌ها کمی برداشته شده و در عوض، روی دوش سپاهان سنگینی می‌کند. بازی‌های سخت در راه است و هر لغزش دیگر، می‌تواند فاصله را بیشتر کند.
برای پرسپولیس، این برد فقط یک ایستگاه نیست. اگر همین جسارت حفظ شود، تیم می‌تواند از این مقطع به ‌عنوان نقطه‌ چرخش فصل استفاده کند. برای سپاهان اما این شکست زنگ خطری جدی است؛ هشداری که اگر شنیده نشود، هم لیگ و هم لیگ قهرمانان آسیا می‌تواند از دست برود.
در نهایت، این بازی بیش از هر چیز درباره‌ انتخاب بود. پرسپولیس انتخاب کرد شجاع باشد و ریسک کند. انتخاب کرد به ستاره‌هایش اعتماد کند و بازی را خودش بسازد. زمستان تهران برای ازبک‌ها بهار شد اما پیش از آن، برای پرسپولیس تبدیل به کلاس درس شجاعت شد؛ درسی که اگر ادامه پیدا کند، می‌تواند سرنوشت فصل را عوض کند.